دوست خدیجه

حسنی احمدی

دور تا دور محمد را قریش گرفته‌اند و هر کدام به نحوی اظهار پشیمانی می‌کنند. مکه فتح شده است و روز بزرگی برای محمد است، محمد آرام نشسته و فقط گوش می‌دهد که ناگهان چشمش به پیرزنی می‌افتد که به سمت او می‌آید، محمد بدون توجه به دیگران برمی‌خیزد و خود را به پیرزن می‌رساند، جلوی پیرزن می‌ایستد و با او سخن می‌گوید، همه در حال نگریستن به آن دو هستند، کمی که می‌گذرد محمد عبایش را از تن در می‌آورد و روی زمین پهن می‌کند و کنار پیرزن می‌نشیند، عایشه سؤال‌های زیادی در ذهن دارد. پیرزن می‌رود و پیامبر باز می‌گردد. عایشه جلو می‌رود و می‌پرسد: «ای رسول خدا این پیرزن چه کسی بود که شما این‌گونه به او توجه نشان دادید؟» حبیبم محمد آرام می‌گوید: «این زن دوست خدیجه بود.» عایشه باز می‌پرسد: «در مورد چه سخن می‌گفتند ای رسول خدا؟»

محمد آهی می‌کشد و می‌گوید:‌ «از روزگاری که خدیجه زنده بود سخن می‌گفتم.»

در دل عایشه غوغایی به پا می‌شود و رو به پیامبر کرده و می‌گوید: «همچنان آن زن سالخورده را به خاطر داریر درحالی‌که قبر او را فرا گرفته و خداوند چیز بهتری به شما عطا کرده است.»

صدای محمد خشمگین به نظر می‌رسد، رو به عایشه می‌کند و می‌گوید: «به خدا قسم خداوند بهتر از او را به من نداد چرا که زمانی‌که همه مرا طرد کردند او مرا پشتیبانی کرد و آن هنگام که مرا تکذیب کردند او مرا تصدیق کرد. عایشه متوجه خشم حبیبم محمد می‌شود پس می‌گوید: «برایم طلب آمرزش کنید ای حبیب خدا.» محمد به چشمان عایشه نگاه می‌کند و می‌گوید: «برای خدیجه طلب آمرزش کن تا برای تو طلب آمرزش کنم» قلب محمد از خاطره خدیجه پر شده بود و مرور خاطراتش باعث شد اشک بر چشمانش بنشیند و زیر لب بگوید: «آه ای خدیجه...»