محرمانه؛ فقط امام زمان بخوانند

مریم جهانگیری زرگانی

قسمت هفتم

بالأخره انتظار زهرا به پایان رسید و همان اتفاقی که آرزویش را داشت به وقوع پیوست... پدر برگشت و هم او توانست یک‌بار دیگر گل روی او ببنید و هم زینب خواهر کوچکش برای اولین‌بار پدر را دید و در آغوش کشید و دایی رضا هم به توصیه زهرا کلی عکس یادگاری از او گرفت اما این وسط ریحانه حال عجیبی داشت و دلتنگی بدجور به سراغش آمده بود...

رضا، طاقباز خوابیده بود و سقف را نگاه می‌کرد. اتاق تاریک بود و تنها نور چراغ‌های خیابان از لای پرده‌ها به داخل می‌تابید. با این‌که روز سخت و طولانی‌ای را گذرانده بود اما خواب به چشم‌هایش نمی‌آمد. صدای خواهرش را از اتاقش می شنید که داشت برای بچه‌اش لالایی می خواند. پتو را کنار زد و از جا بلند شد. از اتاق بیرون آمد. نگاهی به اتاق خواهرش انداخت که ته راهرو بود. در باز بود و نورهای رنگی لامپ خواب اتاق، افتاده بود روی دیوار راهرو. بعد اتاق زهرا را نگاه کرد. در اتاق بسته بود. اما از درزهایش نور به بیرون نشت می‌کرد. ظاهرا همه بیدار بودند. رفت طرف اتاق زهرا. سرش را به در چسباند و آرام زمزمه کرد:

ـ زهرا... دایی می‌شه بیام تو؟

ـ بفرمایید.

رضا رفت داخل. دخترک پشت میز تحریرش نشسته بود و داشت روی برگه‌ای چیزی می‌نوشت. رضا رفت بالای سرش.

ـ هنوز نخوابیدی؟

زهرا شانه بالا انداخت.

ـ نه هنوز...

رضا روی تخت خواب دخترک که درست چسبیده بود به میز تحریر نشست. نگاهش بی‌اختیار رفت طرف برگه‌ای که مقابل زهرا بود. پیش از آن‌که زهرا کاغذ را برگرداند جمله «امام زمان عزیزم» را دید. فوری نگاهش را دزدید. رو به زهرا گفت:

ـ امروز خیلی بهت سخت گذشت. فکر می‌کردم زود بگیری بخوابی.

زهرا به کاغذهایش نگاه کرد.

ـ یه کار مهم داشتم. اول باید اون رو انجام می دادم.

رضا چشمکی به دخترک زد و پرسید:

ـ چی می‌نویسی؟

زهرا هر دو دستش را روی برگه گذاشت. ابرویی بالا انداخت و گفت:

ـ یه چیز محرمانه!

رضا خندید. خودش را جلوتر کشید.

ـ راستی، اون خانمی که از طرف مدرسه‌تون اومده بود معراج شهدا، معلم قرآن‌تون بود؟

ـ نه، مال همه درسامون هست.

ـ آهان! اما معلومه خیلی دوستت داره. آخه بدجوری گریه می‌کرد.

زهرا لبخند زد و محکم سر تکان داد.

ـ منم خیلی دوستش دارم.

ـ فامیلیش چی بود؟

ـ خانم غفاری. اما اسم کوچیکش رو بهتون نمی‌گم. چون شما نامحرمی.

رضا لبخند زد.

ـ چون نامحرمم نباید اسمش رو بدونم؟!

زهرا سر بالا انداخت.

ـ‌ هم نامحرمی، هم غریبه. به قول مامان بزرگ چه معنی داره مردای غریبه اسم کوچیک آدم رو بدونن.

رضا خندید.

ـ آفرین، مامان بزرگ درست می‌گه...

مکثی کرد و دوباره پرسید:

ـ خانم معلم‌تون همیشه چادر می‌پوشه یا فقط امروز که اومده بود معراج، چادر سرش کرده بود؟

ـ همیشه می‌پوشه. اما توی کلاس چادرشو در میاره.

رضا مکث کرد. لحظه‌ای رفت توی فکر. بعد پرسید:

ـ‌ شده تا حالا بچه‌شو با خودش بیاره مدرسه؟

زهرا با تعجب دایی‌اش را نگاه کرد.

ـ بچه!؟

بعد محکم سر تکان داد.

ـ خانوم معلم بچه نداره که. اصلا ازدواج نکرده.

رضا ابرو بالا انداخت.

ـ از کجا می‌دونی؟

ـ یه بار رفتیم اردو، همه معلم‌ها بچه‌هاشونو آورده بودن. ما به خانم‌مون گفتیم چرا شما بچه‌تون رو نیاوردین؟ گفتش من بابای بچه رو هم ندارم چه برسه به بچه.

زهرا مکث کرد.

ـ مگه معنیش این نمی‌شه که ازدواج نکرده؟!

رضا زد زیر خنده.

ـ چرا عزیزم!

زهرا مکثی کرد و بعد بی‌مقدمه گفت:

ـ‌ خانم معلم‌مون خیلی مهربونِ. خوش اخلاق هم هست. هیچ‌وقتم سر بچه‌ها داد نمی‌زنه. اگه دلت بخواد می‌تونی بری خواستگاریش!

رضا هم جا خورد و هم خجالت کشید. خنده بلندی کرد و لپ دخترک را آرام کشید.

ـ‌ ای دختر بلا!

زهرا خندید. دیگر چیزی نگفت. رضا خم شد و سرش را بوسید. بعد از جا بلند شد. موقع بیرون رفتن از اتاق بهش سفارش کرد زودتر بگیرد بخوابد. در را بست و رفت طرف اتاق خواهرش. توی درگاهی اتاق ایستاد و به داخل سرک کشید. راضیه، زینب را روی شانه‌اش خوابانده بود. طول اتاق را می‌رفت و می‌آمد و برایش لالایی می‌خواند. بچه گیج خواب بود. رضا آرام سلام کرد. راضیه برگشت طرفش.

ـ سلام. نخوابیدی؟

ـ خوابم نبرد. نگران تو و زهرا بودم. روز خیلی سختی بود براتون.

این را گفت و جلوتر رفت. چشم‌های خیس راضیه زیر نور لامپ خواب می‌درخشید. زن جوان سر تکان داد.

ـ آره سخت بود. ولی باور کن توی یک سالی که مرتضی شهید شده، اولین شبی هست که احساس آرامش می‌کنم. انگار مرتضی برگشته خونه.

رضا سر تکان داد.

ـ پس این‌که می‌گن خاک سرده درسته.

ـ می‌دونی، تا جنازه رو ندیدی همش منتظری که برگرده. من واقعا امید داشتم مرتضی زنده باشه. این انتظار کشیدن از شهادتش خیلی سخت‌تر بود. ولی الان دیگه راحت شدم.

مکثی کرد و آه کشید.

ـ شاید بهتره بگم غصه‌هام وارد یه فاز دیگه شده.

رضا نفس عمیقی کشید و سر تکان داد.

ـ می‌دونم چی می‌گی.

راضیه سر تکان داد.

ـ از فکر مادرای شهدا که بیست سی سالِ بچه‌هاشون مفقودالاثرن، بیرون نمیام. نمی‌دونم چطوری تحمل می‌کنن، چی داره به سرشون میاد. مادر مرتضی توی همین یه سال کمرش شکست، پیر شد.

رضا پرسید:

ـ راستی مادرشوهرت چرا امشب نیومد این‌جا؟

ـ گفت تا برادرت هست می‌رم چند وقت پیش دخترام می‌مونم. اون بنده خدا هم اسیر ما شده. هر چی بهش می‌گم ما خودمون می‌تونیم از پس زندگی‌مون بر‌ بیاییم، می‌گه دلم طاقت نمیاره. خواهرشوهرم می‌گفت دیگه داداشت نباید تنهاتون بذاره، بره جبهه. می‌گفت ما که مردی نداریم، تو هم که پدر و مادرت از دنیا رفتن. الان دیگه وظیفه برادرته که بالای سر تو و دخترات باشه.

رضا لب‌هایش را جمع کرد.

ـ راست گفته آبجی. من شرمنده‌ا‌ت هستم که هی ولت می‌کنم، برمی‌گردم جبهه. ایشالا این روزا تموم می‌شه. کار داعش تموم می‌شه. دوباره همه‌مون دور هم جمع می‌شیم.

این را گفت و خم شد پیشانی خواهرش را بوسید. راضیه سرش را به سینه برادرش چسباند. اشک‌هایش جاری شد.

ـ خدا سایه‌ات رو از سرم کم نکنه داداش. ایشالا عروسیت رو ببینم.

سرش را بالا آورد و میان گریه لبخند زد.

ـ شنیدم داشتی از زهرا درباره معلمش می‌پرسیدی.

رضا فوری نگاهش را دزدید. بی‌اختیار لبخند زد. راضیه دستی به صورت برادرش کشید.

ـ قربون اون شرم و حیای مردونه‌ات! دست روی خوب کسی گذاشتی. ریحانه غفاری یه تیکه جواهره.

رضا دست خواهرش را بوسید.

ـ الان وقت این حرف‌ها نیست.

زینب را از بغل خواهرش گرفت. دخترک را بوسید و توی گهواره‌اش خواباند. بعد شب بخیری گفت و از اتاق بیرون آمد. با خودش تکرار کرد:

ـ ریحانه غفاری...

***

ریحانه نمازش را که خواند فوری رفت سراغ کیفش. بسته روزنامه پیچ‌شده‌ای را از توی آن بیرون آورد. روزنامه را پاره کرد و تابلویی که همین امروز از عکاسی تحویل گرفته بود را بیرون آورد. تابلو را عقب گرفت و با دقت نگاهش کرد. یکی از عکس های پرسنلی پدرش را که کیفیت خوبی هم داشت، داده بود برایش بزرگ کرده بودند و روی شاسی کوبیده بودند. از اتاق بیرون رفت. مریم و حمید داشتند میوه می خوردند. مریم تا چشمش به دختر افتاد گفت:

ـ بیا مامان میوه!

ریحانه رفت کنارشان نشست. سیبی برداشت و با پوست گاز زد. تابلو را طرف پدرش گرفت.

ـ این رو ببین بابا، خوب شده، نه؟

حمید تابلو را از دخترش گرفت.

ـ به به، خیلی قشنگه! عکس خوبی انتخاب کردی.

چند ثانیه‌ای به چشم‌های برادرش توی عکس خیره ماند. گفت:

ـ بابات چشمای قشنگی داشت. نگاهش نافذ بود. وقتی نگاهت می‌کرد دلت کنده می‌شد.

ریحانه همان‌طور که گوش می‌کرد و لبخند بر لب داشت نگاهش به مادرش افتاد. مریم لب‌هایش را جمع کرده بود و طوری بهش زل زده بود، انگار کار بدی انجام داده. ته دلش لرزید. مادرش همیشه بهش سفارش می‌کرد «هوای دل باباحمید را داشته باش. حمید کاری برای تو کرده که بابات نکرده.» با این‌که منظور مادرش را درست نمی‌فهمید. اما همیشه مواظب رفتارش با حمید بود. علاقه‌اش به او اگر بیشتر از پدر واقعی‌اش نبود، کمتر هم نبود. البته عمویش هم هیچ چیز برایش کم نگذاشته بود، یک پدر واقعی بود. عاقبت مریم به حرف آمد.

ـ ما که یه عکس بزرگ از بابات به دیوار پذیرایی داریم. برای چی دوباره رفتی عکسش رو دادی زدن روی تابلو؟!

ریحانه ابرو بالا انداخت.

ـ این رو واسه اتاق خودم می‌خوام!

مریم شانه بالا انداخت. حمید از جا بلند شد.

ـ بذار برم برات چکش و میخ بیارم.

تابلو را توی دست‌های ریحانه گذاشت و رفت توی حیاط. ریحانه فوری به مادرش گفت:

ـ مامان، من کار بدی کرده‌ام؟

مریم آه کشید.

ـ نه مامان جان... ولی خب مواظب باش دل این یکی بابات رو نشکنی، حمید خیلی به گردنت حق داره.

ریحانه گردن کج کرد.

ـ خودم می‌دونم. نیاز نیست مدام بهم یادآوری کنین. ولی توقع نداشته باشین بابای واقعی‌مو فراموش کنم. تازه واسه این عکس از باباحمید اجازه گرفته‌ام.

مریم سر تکان داد.

ـ تو هیچی نمی دونی.

ریحانه نچ کرد.

ـ خب بگو تا بدونم. می‌خوام ببینم چه راز مگویی بین شماهاس!

هر دو با صدای حمید ساکت شدند.

ـ بیا بابا... حالا بگو میخ رو کجا بکوبم؟

ریحانه فوری از جا بلند شد. میخ و چکش را از دست حمید گرفت.

ـ ممنون بابا، خودم از پسش بر میام.

این را گفت و رفت توی اتاقش. حمید لحظه‌ای در بسته اتاق ریحانه را نگاه کرد. بعد رو به مریم سر تکان داد:

ـ این چش شد؟

ـ هیچی بابا، ولش کن.

حمید آمد نشست کنار زنش.

ـ درباره عکس و اینا چیزی بهش گفتی؟

ـ نه والله. فقط بهش گفتم هوای دل این بابات رو هم داشته باش.

ـ خب نباید می‌گفتی عزیز من. مگه این طفلک ظلمی به من کرده؟ بعد از عمری تصمیم گرفته عکس باباش رو بزنه به دیوار اتاقش.

مریم آه کشید.

ـ من و بچه‌هام به تو مدیونیم. من پنج سال زن داداشت بودم، اما بیست و پنج ساله که زن تو‌ام. همین‌که نامزد شیرینی‌خورده‌ات رو ول کردی و اومدی با بیوه داداشت که شش سال از خودت بزرگ‌تر بود و سه تا بچه قد و نیم قد هم داشت، ازدواج کردی خودش کلی فداکاری و از خودگذشتگی هست. اما تازه این فداکاری ناچیز تو حساب می‌شه.

زن سر تکان داد. چشم‌هایش درخشید.

ـ خودت رو از نعمت پدر شدن محروم کردی. گفتی می‌ترسم بچه‌های خودم رو بیشتر از بچه‌های برادرم دوست داشته باشم. گفتی نمی‌خوام اون دنیا شرمنده برادرم بشم. یه طوری وانمود کردی که همه فکر کنن عیب و ایرادی داشتی که بچه گیرت نیومده.

حمید خندید.

ـ اولا من هیچ منتی سر تو و بچه‌هات ندارم. هر کاری کردم وظیفه‌ام بوده. به خاطر داداشم کردم. بعدشم، قبول کن عزیزم، هیچ عمویی، هر قدر هم مهربون و فداکار باشه، جای پدر واقعی آدم رو نمی‌گیره.

مریم جلوتر آمد و دست گذاشت روی دست حمید.

ـ تو رو خدا این‌طوری نگو. یادته اوایل ازدواج‌مون می‌گفتی اگه ریحانه هم پسر بود، می‌ذاشتیم بچه‌گیرمون بیاد؟ یادته گفتی دخترا بابایی‌ان، روحیه‌شون لطیفِ؟ گفتی می‌ترسم دختر برادرم بعدا که بزرگ شد حسرت بخوره بگه کاش عموم من رو هم اندازه بچه‌های خودش دوست داشت؟ ریحانه اصلا مگه محمد رو دیده؟ اون دختر توئه، از وقتی چشم باز کرده تو براش پدری کردی. جوونی و عمرت رو به پاش گذاشتی. الانم وظیفشه جبران محبت‌هات رو بکنه. همون‌قدر که دخترا بابایی‌ان، بابا‌ها هم دختری‌ان. غیر از اینه!؟

حمید چشم‌هایش را روی هم گذاشت و لبخند زد. مریم درخشش اشک را توی چشم‌های مردش دید.