فرشته نجات
فاطمه قهرمانی
نور آفتاب از میان پرده عبور می‌کرد و مستقیم می‌تابید روی چشمم. پلک‌هایم انگار که به هم چسب خورده باشند باز نمی‌شد. یاد افطاری شب که افتادم یک‌دفعه هوشیار شدم. نگاهم به ساعت افتاد. چند باری پلک زدم. درست دیده بودم ساعت واقعا ده بود! آه از نهادم برخاست. آن‌چنان از جا پریدم که چشمانم سیاهی رفت. زیر لب کلی ناسزا بار زمین و زمان کردم. ساعت لعنتی! همش تقصیر محسن بود بارها به او گفته بودم یک ساعت دیگر بخرد اما او هر بار پشت گوش انداخته بود و حالا دست من را گذاشته بود تو پوست گردو!
از اتاق که بیرون آمدم حس کردم کف پایم مرطوب شده است حتما کار این مهیار بی‌حواس است. باز هم نصف شب پا شده آب بخورد و به جای خودش زمین را سیراب کرده است!
به آشپزخانه رفتم تا زودتر کارهایم را شروع کنم که ناگهان از آنچه دیدم خشکم زد. قلبم از حرکت ایستاد. وای خدایا بدبخت شدم! پکیج باز هم جوش آورده بود و سرریز شده بود. فرش‌های نازنینم! همه در میان آب غوطه‌ور بودند! همان‌طور بی‌حرکت آن‌جا ایستاده بودم. مغزم فرمان نمی‌داد که چه کار کنم همان‌جا روی فرش خیس آشپزخانه نشستم و به حال خودم گریه کردم! خدایا حالا با افطاری شب چه می‌کردم؟ امشب نامزد دخترم مهیا و خانواده‌اش را برای افطاری دعوت کرده بودم. اما حالا با این وضعیت تنها کاری که نمی‌توانستم انجام بدهم غذا درست کردن بود! مهیا اگر می‌فهمید سکته می‌کرد! طفلی چقدر برای امشب به من سفارش کرده بود. به ذهنم رسید زنگ بزنم و قرار امشب را کنسل کنم اما نه جلوی خانواده سهیل حسابی آبروریزی می‌شد. مهیا که هیچ من خودم کلی با آن‌ها رودربایستی داشتم. کم مانده بود دیوانه شوم. هرچه بیشتر فکر می‌کردم کمتر به نتیجه می‌رسیدم. همه این بدبختی‌ها زیر سر محسن بود! خرابی پکیج را هم باید به لیست کم‌کاری‌هایش اضافه می‌کردم! نمی‌دانم چرا هیچ‌وقت به کارهای خانه اهمیت نمی‌داد. زمین و زمان برایش مهم بود جز کارهای خانه. این‌طوری نمی‌شد باید یک صحبت اساسی با او می‌کردم! از آن صحبت‌هایی که کم از دعوا نداشت اما جواب می‌داد!
دلم خوش بود پسر بزرگ کرده‌ام! مهیار‌خان هم کم از بابای بی‌مسئولیتش نداشت!
اما با این فکرها که چیزی درست نمی‌شد. تصمیم گرفتم به محسن زنگ بزنم شاید او راهی مقابلم می‌گذاشت. خواستم برایش توضیح بدهم که چه اتفاقی افتاده که تازه متوجه عمق فاجعه شدم! و گریه امانم نداد. محسن که صدای گریه‌هایم را شنید حسابی هول شد.
ـ چی شده سهیلا؟ چرا گریه می‌کنی؟ بچه‌‌ها چیزیشون شده؟ برای خودت اتفاقی افتاده؟ خب حرف بزن دیگه. من سکته کردم آخه!
بریده بریده گفتم
ـ پکیج... جوش آورده سرریز شده... خونمو آب برداشته... مهمونی امشب رو چیکار کنم؟ با این فرش‌های خیس چیکار کنم؟ تازه غذا هم هنوز درست نکردم. ای خدا آبروم رفت! یه کاری بکن محسن. من نمی‌دونم چطور باید به کارها برسم
ـ خیلی خب! باشه! حالا یه کاریش می‌کنیم. گریه نکن فقط.
ـ چی کار آخه؟ تو به من بگو؟
ـ زنگ می‌زنم سیمین‌خانم بیاد کمکت. خودم جلسه دارم نمی‌تونم بیام.
تلفن را که قطع کردم سعی کردم حداقل فرش آشپزخانه را جمع کنم. اما وزنش دو برابر شده بود. داشتم لوله‌اش می‌کردم که محسن زنگ زد و گفت متأسفانه سیمین‌خانم در ماه رمضان کار نمی‌کند. با عصبانیت تلفن را قطع کردم کارد می‌زدی خونم در نمی‌آمد. ساعت یازده بود هنوز هیچی درست نکرده بودم. این هم از وضعیت خانه بود. دوباره آن زخم قدیمی سر باز کرد. اگر به خاطر کار محسن مجبور نبودم به تهران بیایم حالا حداقل خواهرهایم کنارم بودند و کمکم می‌کردند. فرش را کشان کشان تا راه پله بردم. کمرم تیر کشید. اگر دیسکم می‌گرفت بیچاره می‌شدم و دیگر نمی‌توانستم قدم از قدم بردارم. اما خب چاره چه بود
«مشکلی پیش اومده خانم حسینی؟» خانم احمدی همسایه طبقه چهارم بود که این سؤال را پرسید. همین را کم داشتم! خیلی دل خوشی از او داشتم حالا در این گیر و دار جلوی راهم هم سبز شده بود! خواستم دست به سرش کنم اما نشد. حیف که نمی‌توانستم با زبان روزه دروغ بگویم وگرنه نمی‌گفتم چه بلایی سرم آمده تا دلش خنک نشود! از سؤالی که پرسید دهانم باز ماند «کمک نمی‌خواین؟» کمی فکر کرد و انگار چیزی به ذهنش رسیده باشد گفت: اتفاقا رضا هم خونه است می‌تونه بیاد پایین کمک کنه فرشاتونو جمع کنیم.» داشتم شاخ در می‌‌آوردم. با همان تعجب تشکر کردم و گفتم نیازی نیست. به ذهنم رسید نکند این‌ها همه یک نقشه است؟ شاید می‌خواهد بلایی سر فرش‌های دست بافتم بیاورد! حسابی مشکوک شده بودم اما خب در عمل انجام شده قرار گرفتم و مجبور شدم قبول کنم.
همه چیز به رؤیا شبیه بود. با کمک آقا رضا خیلی زود فرش‌ها را جمع کردیم و با هزار بدبختی آن‌ها را به پشت بام بردیم. خانم احمدی وقتی فهمید مهمان دارم پیشنهاد داد تا من غذا بپزم و خودش سرامیک‌ها را تی کشید. خیلی زود شک و تردید جای خودش را به شرمندگی داد. اما وقتی خجالتم به اوج رسید که فرش‌های ابریشم خانم احمدی خانه عریانم را پوشاند! اما او که قاعدتا بعد از دعوایی که بر سر شارژ ساختمان کرده بودیم باید از من متنفر می‌بود. پس این همه مهربانی و کمک برای چه بود؟! انگار خدا درست از جایی که فکرش را نمی‌کردم به دادم رسیده بود.
آن شب همه چیز خیلی بهتر از آنچه انتظارش را داشتم پیش رفت. انگار حال همه خوب بود جز من! داشتم از خجالت قصاوت‌هایی که در حق خانم احمدی کرده بودم آب می‌شدم.
سفره افطار را که انداختیم اولین کاری که کردم ظرفی غذا کشیدم و برای خانم احمدی بردم وقتی با لبخند آن را از من تحویل گرفت و تشکر کرد از خودم پرسیدم چطور ممکن است کسی که تا قبل از این هیولا می‌دانستمش فرشته نجاتم شود؟!