هاتف

حسنی احمدی

حسن بصری تشنه بود. ظرفی را برداشت و در شط فرات داخل کرد و شروع به خوردن آب کرد، علی آن‌‌جا ایستاده بود و همان‌‌طور که زیر لب برایم نجوا می‌کرد و تسبیح می‌گفت حسن بصری را نظاره می‌کرد، حسن از خوردن آب که فارغ شد بقیه آب را روی خاک ریخت و دستی به صورتش کشید. علی، حسن بصری را صدا کرد و گفت: « در این کار اسراف کردی چرا آب را به شط نریختی و آن را روی زمین ریختی.»

حسن بصری از سخن علی خشمگین شد. نگاهی غضبناک به چهره علی انداخت و گفت: «شما خون مسلمین را می‌ریزی اسراف نمی‌کنی اما من این مقدار کم آب را اسراف کرده‌ام.»

غم در چشمان علی می‌نشیند، نگاهی به چهره غضبناک و چشمان به خون نشسته حسن بصری می‌اندازد و می‌گوید: «اگر من در ریختن خون مسلمین اسراف می‌کنم چرا به کمک آن‌ها نشتافتی و جزو شورشیان با من جنگ نکردی»، حسن بادی به گلو انداخت، لبخند به لب نشاند و گفت: «من آماده جنگ شدم لباس و سلاح پوشیدم تا با شامیان همراه شوم، اما همین‌که از منزل بیرون آمدم هاتفی صدا زد، قاتل و مقتول در جهنم هستند از این‌رو از تصمیم خودم منصرف شدم.

علی بلند گفت: «الله اکبر، راست گفتی هاتفی بر تو ندا داد همانا که او برادرت شیطان بود.

خنده بر لبان حسن بصری خشک شد، علی روی از حسن بصری برگرفت و به راه افتاد و همچنان زیر لب نجوا می‌کرد «یا لطیف، یا کریم، یا ودود...».