نویسنده : معصومه پاکروان
من یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و
بلبل هستم. اینجا ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در یک روز معمولی مثل بقیه روزها دوباره
سرو صدایی مثل همیشه در آپارتمان شنیده شد. اما این بار
قضیه این سرو صداها این بود که خانمهای آپارتمان دور هم جمع شده و هنرهایشان را
به رخ هم میکشیدند. ماجرا از آنجا شروع شد که ساعت حدود 6بعدازظهر خانم سعادت با
یک کیلو فیله مرغ و کمی زرشک و کشمش و سایر وسایل خوراکی به آپارتمان برگشت و در
بدو ورودش خانم سالادی جلوی او را گرفت و گفت:
-خانم سعادت مهمان داری؟
خانم سعادت نگاه به لیست خریدی که در دست
داشت کرد و گفت:
-نه خانم سالادی مهمان ندارم. هوس یک غذا
کردم.
خانم سالادی که حس کنجکاوی زنانهاش گل
کرده بود با یک نگاه کل خریدهای خانم سعادت را ورانداز کرد و با خنده گفت:
-زرشک پلو هم هوس کردن دارد؟ من یک روز
درمیان دارم همین غذا را میپزم.
خانم سعادت خریدهایش را زمین گذاشت و با
چشم و ابرو آمدن جواب داد:
-نخیر!زرشک پلو نیست، مرصع پلو قزوین
است!
هنوز حرفش تمام نشده بود که خانم تهرانی
با تعجب گفت:
-مرصع پلو؟
خانم سعادت و خانم سالادی او را نگاه
کردند و خانم سعادت گفت:
-بله دیگه مرصع پلو! تعجب دارد؟!
...