کیمیا حسین زاده
با هر حرکتی صدا در فضا می‌پیچید. رفت و آمد کارگرها برای
انتقال کارتن‌های اثاثیه به داخل خانه انعکاس صداها را بیشتر می‌کرد. خانه جدیدمان
را قبلا ندیده بودم؛ هرچند که حتی اگر امکان وارسی آن هم وجود داشت باز هم ناگزیر
به اجاره آن بودیم. با قدم‌های آهسته به طرف وسط اتاق نشیمن حرکت کردم و با خودم
کلنجار رفتم که افکار بیهوده را از ذهنم دور کنم. بعد 7 ماهی که با حامد زیر یک سقف
رفته بودیم دوباره مجبور به تعویض خانه شدیم. هنوز خستگی چیدن جهیزیه به تن‌مان
بود که صاحبخانه با کلی دلیل و عذر و بهانه گفت که پسرش از خارج آمده و خانه را
برای اقامت پسرش احتیاج دارد و داغ یک نفس راحت را به دل من و حامد گذاشت. حامد هم
که مقید بود باید هرچه زودتر حق مردم را ادا کرد،
منتظر نماند تا سر سال برسد و خانه را تحویل داد.
به پشت سرم نگاه کردم و با دیدن حامد که
آن روز درس و حوزه را ول کرده بود و به جای آن با کارگرها سر و کله می‌زد، یاد
گذشته‌های نه چندان دور ذهنم را قلقلک داد. آن زمان که موج تماس‌های تلفنی فامیل
به خانه ما شروع شد که: واقعا می‌خواین 18 سالگی شوهرش بدین؟ اونم به یه طلبه؟ هدی
هنوز بچه است، تو ناز و نعمت بزرگ شده. چطوری می‌خواد با یه روحانی یه عمر سر
کنه؟... آن موقع دلم در انواع تضادها غوطه می‌خورد. منی که همیشه شعارم بود ازدواج
برای 25ساله‌ها به بالاست حالا به خواستگاری یک جوان آن هم از نوع طلبه‌اش جواب
مثبت داده بودم. صدای مهیبی رشته افکارم را پاره کرد. حامد و مادرم هم زمان گفتند:
یا ابوالفضل! در حالی که عرق از سر و روی حامد می‌چکید، زیر یخچال را گرفت و خطاب
به کارگری که طرف دیگر یخچال را در دست داشت گفت: برادر من یخچالو که نمی‌تونی
تنهایی بلند کنی! چشمم به آشپزخانه افتاد و با دیدن نورگیر آن کلی ذوق کردم. داخل آشپزخانه ایستادم، کوچک و
تمیز بود. مشخص بود که مستأجر قبلی خانه با ظرافت و دقت آشپزی می‌کرده که یک خش هم
روی کابینت‌های آن نیفتاده است.
...