عاشقانه
مرضیه ولی‌حصاری
خسته روی مبل می‌نشینم چشمانم به آرامی در حدقه می‌چرخد این همان خانه‌ای است که 2 سال تمام بودن درآن برایم یک رویا بود، نگاهم روی قاب عکس ترک خورده روی دیوار ثابت می‌شود باور کردنش سخت است. لبخند فرهاد قاب عکس هیچ شباهتی به فرهاد این روزها ندارد. یک سال زمان کمی است برای مرگ یک عشق. قطرات اشک به آرامی روی گونه‌ام می‌لغزد. ترک روی قاب عکس مانند یک گسل بزرگ میان من و فرهاد فاصله انداخته است. قندان هنوز روی زمین است، خرد و خاک شیر، به دستانم نگاه می‌کنم، با همین دست‌ها قندان را به سوی فرهاد پرتاب کرده بودم اگر خودش را کنار نکشیده بود به جای عکسش، خودش....
فکرش هم عذابم می‌دهد. باید کاری کنم، صدای پیامک گوشی افکارم را پاره می‌کند. جرقه‌ای کوچک در ذهنم ایجاد می‌شود، با سرعت از جا بلند می‌شوم و همانطور که با خودم حرف می‌زنم به طرف اتاق خواب می‌دوم (یه سیم کارت داشتم، خدا کنه همون جا باشه) کشو را بیرون می‌آورم. تمام وسایل را بیرون می‌ریزم، باید پیدایش کنم، دستی میان وسایل می‌کشم. خودش بود سیم کارت هدیه‌ای که فکر نمی‌کردم روزی به کارم بیاید.
به سمت گوشی می‌روم، هنوز شک دارم، ساعت را نگاه می‌کنم. این وقت روز مغازه خلوت است. قاب گوشی به سختی از جایش خارج می‌شود. سیم کارت را داخل گوشی می‌گذارم. گوشی که روشن می‌شود، اسم فرهاد را سرچ می‌کنم. هنوز دو دلم. شروع به تایپ می‌کنم «عشق واژه‌ای است به امتداد آسمان قلبم که این روزها ستاره‌ای در آن سوسو نمی‌زند) پیام را برای فرهاد می‌فرستم، دستانم می‌لزرد. گوشی را روبرویم می‌گذارم و نگاهش می‌کنم، نیم ساعت می‌گذرد اما خبری نیست. بلند می‌شوم، باید خانه را کمی مرتب کنم، اول از همه قندان شکسته را جمع می‌کنم، ظرف‌های نشسته داخل سینک بدجور توی ذوق می‌زنند. باز هم نیم ساعتی طول می‌کشد اما خبری نمی‌شود. دوباره گوشی را بر می‌دارم و پیام عاشقانه دیگری برای فرهاد می‌فرستم.
دهانم خشک شده به سمت آشپزخانه می‌روم که صدای پیامک بلند می‌شود، به دو برمی‌گردم یک پاسخ کوتاه:« شما؟؟»
نمی‌دانم چه بگویم، کمی راه می‌روم. گوشی را در دست می‌چرخانم، چه جوابی بدهم؟ انگشتانم شروع می کنند به تایپ «یه آدم تنها» این بار جواب به سرعت می‌رسد «خوب الان من چیکاره‌ام، لطفا مزاحم نشید»
پیام عاشقانه دیگری می‌فرستم اما فرهاد دیگر جواب نمی‌دهد...
***
دو روز است که کلمه‌ای با فرهاد حرف نزده‌ام، اما روزی 10 پیام عاشقانه برایش می‌فرستم که هیچ کدام را جواب نمی‌دهد. به آرامی گوشی را بر می‌دارم و به اتاق خواب می‌روم و پیام دیگری می‌فرستم و سریع بیرون می‌آیم تا واکنش فرهاد را ببینم. سرش داخل گوشیست انگار اصلا مرا نمی‌بیند لبخند می‌زند و گوشی را کنار می‌گذارد، تا چشمم به من می‌افتد سگرمه‌هایش را درهم می‌کند، به آشپزخانه می‌روم غذا را روی میز می‌چینم و خودم شروع به خوردن می‌کنم. عمدا قاشق و چنگال را محکم به بشقاب می‌زنم شاید بیاید و شام را با هم بخوریم ولی این بار گویا قصد آشتی ندارد. غذایم که تمام می‌شود موبایلم را بر می‌دارم و به سمت اتاق خواب می‌روم بدون اینکه نگاهش کنم می‌گویم «شامت رو میزه»...
***
امروز روز پنجم است. انگار طلسم شکسته شده، فرهاد جواب پیامک‌هایم را می‌دهد اما نه آنچنان عاشقانه، می‌توان غم را از میان نوشته‌هایش احساس کرد. در میان پیامک‌هایش می‌گوید که عاشق بوده اما الان در عشقش تردید دارد. با خواندن پیامش دلم می‌ریزد. پس دیگر دوستم ندارد، سرم را روی میز می‌گذارم و یک دل سیر گریه می‌کنم. تقصیر خودم بود به قدری دوستش داشتم که فکر می‌کردم هیچ‌کس دیگری به جز من را نباید دوستش داشته باشند حتی مادرش. فرهاد را تنها برای خودم می‌خواستم پای تمام خانواده و دوستانش را بریده بودم. فرهاد فقط مال من بود...
***
فنجان‌های مورد علاقه فرهاد را از کابینت در می‌آورم. دم کرده دارچین را در آن‌ها می‌ریزم و به همراه کیک در سینی می‌گذارم، فرهاد در کاناپه فرو رفته و برنامه 90 نگاه می‌کند. سینی را مقابلش می‌گذارم و می‌نشینم. حتی نگاه کوچکی هم به من نمی‌اندازد. صدای فردوسی‌پور مانند پتک به سرم کوبیده می‌شود.
ـ فرهاد...
حتی سرش را هم به طرفم نمی‌چرخاند.
ـ فرهاد اگر دوست داری به مامانت زنگ....
ـ میشه شروع نکنی، میشه دست ازسرم برداری؟ چیه نکنه فردوسی‌پور هم تو زندگیت دخالت می‌کنه؟ می‌خوای پاشو ببری؟
بغض گلویم را فشار می‌دهد. بدون اینکه چیزی بگویم به سمت اتاق می‌روم. چشمی می‌گردانم و موبایل را با خودم می‌برم. به پهنای صورت اشک می‌ریزم و برایش تایپ می‌کنم «فکر کنم وقتشه همدیگر ببنیم» بلافاصله جواب می‌دهد «کی و کجا » برای فردا ساعت 4 در کافی‌شاپی دنج قرار می‌گذارم. باید قبول کنم که فاتحه عشق و زندگی‌ام خوانده شد...
***
نیم ساعتی از قرار گذشته است اما خبری از فرهاد نیست. بهترین لباسم را پوشیده‌ام. اگر قرار است این نقطه پایان همه چیز باشد، نمی‌خواهم فرهاد مرا خرد شده ببیند. به دور بر نگاه می‌کنم. صدای پیامک موبایل از داخل کیف به گوش می‌رسد. با دستانی لرزان صفحه گوشی را باز می‌کنم «معذرت می‌خوام من نمی‌تونم بیام... راستش من هنوز همسرم دوست دارم... من نمی‌خوام بهش خیانت کنم... پیام‌های عاشقانه شما من تحت تأثیر قرار داد... از اول هم اشتباه کردم که جواب شما رو دادم. تو وضعیت روحی خوبی نبودم، امیدوارم من را ببخشید... مطمئن هستم شما هم راضی به این ارتباط نادرست نیستید»
اشک در چشمانم حلقه می‌زند. با اینکه این همه آزارش داده‌ام، باز هم مرا دوست دارد. انگشتانم با شادی برایش می‌نویسند «من اینجا منتظرت هستم فرهاد عزیزم، بیا تا این بار خودم برایت عاشقانه‌هایم را نجوا کنم. سیمین»