خانه موقت

حسنی احمدی

سوید دست بر چانه گذاشته بود و متفکر به گوشه‌ای خیره شده بود. انگار که تصمیمش را گرفته باشد با خود گفت: باید علی را در گوشه‌ای تنها پیدا کنم و با او حرف بزنم او تا به حال حکومت نکرده و خیلی از چیزها را نمی‌داند باید اطلاعات و دانسته‌هایم را در اختیارش بگذارم پای آبروی حکومت اسلامی در میان است. سوید راه افتاد. نزدیک دارالحکومه علی شده بود. خیال‌هایی در سر داشت اما نمی‌دانست علی را چه کار به امور دنیا، او دست‌پرورده رسولم بود.

سوید وارد اتاق شد، اتاق کوچک‌تر از آنی بود که تصور می‌کرد. چشمی چرخاند دور تا دور اتاق خالی بود و فقط حصیری کهنه روی زمین وجود داشت که علی روی آن نشسته بود و به امور مملکتی می‌رسید.

سوید سلام داد. علی با لبخند جواب سلام او را داد. سوید نمی‌دانست از کجا باید شروع کند. سپس با لبخند گفت: «ای امیرمؤمنان تو زمامدار مسلمانانی، حاکم آن‌ها و بیت‌المال آن‌ها، به هر حال هیئت‌های مختلف پیش تو می‌آیند... سوید به حصیر کهنه اشاره کرد و ادامه داد: آن وقت در خانه تو جز این حصیر کهنه هیچ‌چیز دیگری نیست.

علی در چشمان سوید نگاه کرد و بعد گفت: «ای سوید عاقل در خانه موقت اثاث نمی‌چیند، پیش روی ما خانه جاودانی است که کالای خودمان را به آن‌جا منتقل کرده‌ایم و به زودی ما هم به آن‌جا منتقل خواهیم شد.

سوید چشم بر دهان علی دوخته بود و نمی‌دانست جز سکوت چه کاری می‌تواند انجام دهد.