خاله گِله‌کُن‌های روزگار!
فائقه بزاز
برای لحظاتی واگن مترو متوقف شد و قطار از حرکت بازایستاد. خانمی‌که از چهره‌اش ناراحتی فوران میکرد شروع کرد به غر زدن. ول زیر لبی بعد با صدای بلند. اول سرش زیر بود بعد تو چشم تک تک مسافران نگاه میکرد و کلمات را توی هوا می‌پراکند انگار می‌خواست از بقیه تایید بگیرد یا ساز مخالفی بشنود و تمام ناراحتی‌اش را سر طرف بالا بیاورد. بعد هم موضوع را ربط داد به کل مملکت! خانم دیگری با آرامش گفت: شما هیچ‌وقت در منزلتان چیزی خراب نمی‌شود؟ جاروبرقی؟ آبمیوه‌گیری؟ کولر یا چیز دیگری؟ نباید با صبر و تحمل درستش کنید یا به دست تعمیرکار بسپارید؟ کمی‌صبر کنید قطار هم راه می‌افتد. این یک روی سکه بود. اوجش را در یک آرایشگاه دیدم. خانمی برای کوتاه کردن موهایش، خودش را به دست یکی از کارآموزان آن‌جا سپرده بود. کار تمام شد و موی خانم به طرز ناجوری اصلاح شده بود. وقتی دخترک کار سشوار کشیدن و خشک کردن موهای مشتری را تمام کرد رنگش پرید. صاحب آموزشگاه هم اما خانم مشتری گفت: مشکلی نیست. این موها دوباره درمی‌آید. غصه‌اش را نخور اما از این به بعد دقت کن! بعد پشت سر دخترک گفت: اگه شلوغش کنم بنده خدا کارش رو از دست می‌ده!
معمولا مردم از منفی‌گرایی خوششان نمی‌آید. اگر قرار باشد مدام برای تخلیه خودمان راجع به همه چیز شکایت کنیم دیگر کی وقت می‌کنیم به بخش مثبت زندگی هم نگاهی بیندازیم؟ ضمن این‌که همه آدم‌های اطرافمان آن‌قدرها هم پوست کلفت نیستند که همیشه ما را تحمل کنند. این که مثل آن مشتری بزرگوار آرایشگاه، از کنار بعضی موضوعات بگذریم نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه این است که ما این حقیقت را که؛ «هیچ‌کس و هیچ‌چیز کامل نیست» را پذیرفته‌ایم. افراد اشتباه می‌کنند، اوضاع بد پیش می‌رود و خیلی اتفاقت دیگر هم ممکن است بیفتد. پس باید با نقایص کنار آمد.
به قول مادربزرگم زندگی خیلی کوتاه است. کوتاه‌تر از آن‌که زندگی را به دست گله و شکایت‌های روزگار بسپاریم و عمرمان را با منفی‌بافی تلف کنیم. همیشه هم موقع رنجش دیگران و گله‌گذاری‌هایشان این شعر را به طور بامزه‌ای زیر لب زمزمه میکرد:
با من صنما دل یک دله کن / گر سر ننهم آن‌گه گله کن / مجنون شده‌ام از بهر خدا / زان زلف خوشت یک سلسله کن / ای موسی جان شبان شده‌ای / بر طور برو ترک گله کن