عجب عتیقه‌هایی هستند
بار اولم بود که مجروح شد می‌شدم و زیاد بی‌تابی می‌کردم. یکی از برادران امدادگر بالأخره آمد بالای سرم و با خونسردی گفت که «چیه، چه خبره؟» تو که چیزیت نشده بابا! تو الان باید به بچه‌های دیگر هم روحیه بدهی آن‌وقت داری گریه می‌کنی؟! تو فقط یک پایت قطع شده! ببین بغل‌دستی‌ات سر نداره هیچی هم نمی‌گه، این را که گفت بی‌اختیار برگشتم و چشمم افتاد به بنده خدایی که شهید شده بود! بعد توی همان‌حال که درد مجال نفس کشیدن هم نمی‌داد کلی خندیدیم و با خودم گفتم عجب عتیقه‌هایی هستند این امدادگرها.
...........................................................................................................................
فاصله عاقل و ابله
روزی ولتر در مجلسی دعوت داشت و همین که گرد میز غذاخوری اجتماع کردند جوان پرگویی در برابر ولتر قرار گرفت که از آغاز مجلس همه را از پرگویی و گفته‌های باطل و بیهوده خود خسته کرده بود. ولتر از پرگویی این جوان به جان آمده بود ولی نمی‌دانست چه کند تا دهان آن جوان را ببندد. ناگهان جوان از او پرسید: فاصله بین عقل شخص خردمند و عقل آدم ابله چه اندازه است؟ ولتر بی‌درنگ جواب داد: به اندازه میزی که میان من و شماست. جوان از این پاسخ شرمنده شد و تا آخر مجلس حرفی نزد.
................................................................................................................
وعده شاه عباس به دزدها!
شبی شاه عباس با لباس مبدل در کوچه‌ها می‌گذشت که به سه دزد برخورد کرد، شاه عباس وانمود کرد که او نیز دزد است و از آنان خواست که او را وارد دار و دسته خود کنند. دزدان گفتند ما هر یک خصلتی داریم که به وقت ضرورت به کار می‌آید، شاه عباس پرسید چه خصلتی؟ اولی گفت: من با بو کردن دیوار هر خانه‌ای می‌فهمم که درون آن خانه طلا و جواهر وجود دارد یا نه، تا به کاهدان نزنیم. دومی گفت: که من از هر دیواری به راحتی بالا می‌روم و سومی گفت: من هم هر کس را یک‌بار ببینم بعد از آن او را در هر لباسی ببینم می‌شناسم، از شاه عباس پرسیدند: حالا تو خصلتی داری که بتواند مفید باشد، شاه فکر کرد و گفت: من اگر ریش خود را بجنبانم می‌توانم یک زندانی آزاد کنم، دزدها هم او را به جمعشان پذیرفتند و پس از سرقت طلاها را در محلی مخفی کردند. فردای آن شب شاه دستور داد که هر سه نفرشان را دستگیر کننند وقتی دزدها با را به دربار آوردند نفر سوم که با یک‌بار دیدن همه را می‌شناخت نگاهی به شاه کرد و این شعر را خطاب به او خواند:
ما همه کردیم کار خویش را
ای بزرگ آخر بجنبان ریش
..................................................
ان‌شاءالله منم!
روزی همسر ملانصرالدین از او پرسید: فردا چه می‌کنی؟ گفت: اگر هوا آفتابی باشد به مزرعه می‌روم و اگر بارانی باشد به کوهستان می‌روم و علوفه جمع می‌کنم. همسرش گفت: بگو ان‌شاءالله. او گفت: ان‌شاءالله ندارد فردا یا هوا آفتابی است یا بارانی! از قضا فردا در میان راه راهزنان رسیدند و او را کتک زدند. ملانصرالدین نه به مزرعه رسید و نه به کوهستان و مجبور شد به خانه بازگردد... پشت در همسرش گفت: کیست؟ جواب داد: ان‌شاءالله منم!
............................................................................
15 من تابلوی استعمار نمی‌شوم
سالش بود که برادرم از آلمان یه دست لباس مارک‌دار آدیداس براش فرستاد یک‌بار هم نپوشید. گفتم چرا؟ بی‌درنگ جواب داد: من تابلوی استعمار نمی‌شوم.
شهید علی‌اکبر رکابساز
..............................................................
سرباز شجاع
اسکندر مقدونی در جنگی در میان لشکریانش سربازی دید که بر اسبی لاغر و علیل سوار است. سرزنشش نمود و گفت: شرم نداری با این اسب به معرکه آمده‌ای؟ سرباز خندید. اسکندر تعجب کرد و گفت: من به تو عتاب می‌کنم و تو می‌خندی؟ سرباز گفت: من بر اسبی سوارم که هرگز نمی‌توانم با آن از جنگ بگریزم اما شما بر اسبی سواری که با آن فرار برایت میسر است. اسکندر از جواب سرباز خجالت کشید و به او پاداش داد.