سر به هوا

فاطمه ترابی

همه بچه‌های مدرسه بیرون آمدند و رفتند. باز هم منتظر شدم ولی خبری از سحر نبود. یک بچه بی خیال که هیچ وقت حواسش سرجایش نیست. همیشه همین‌طور بود. هر چه هم دعوایش می‌کردم فایده نداشت. مثل دیشب جلوی آن همه فک و فامیلِ دور و نزدیک من را سکه یک پول کرد. بچه‌های آن‌ها همه بلبل زبانی می‌کنند، آن وقت این حتی بلد نیست دو کلام درست و حسابی حرف بزند. هی بهش می‌گویم قشنگ بلند حرف بزن اما انگار نه انگار. فقط به تته پته می‌افتد و دستپاچه می‌شود. نمی‌دانم چه طور به این بچه حالی کنم که از این سر به هوایی دربیاید.

از دور به حیاط مدرسه نگاه کردم. نمی‌خواستم فوری بروم تو و با معلم و مدیر روبرو شوم. نزدیک در شدم. به دو طرف حیاط سرک کشیدم. اما پشه هم پر نمی‌زد. حتی خانم احمدی خدمه مدرسه که همیشه دم در نشسته بود حالا اصلا پیدایش نبود. چاره‌ای نبود. مثل این که باید می‌رفتم توی مدرسه. احتمال می‌دادم که سحر این بچه سر به هوا حتما گوشه‌ای نشسته و دارد با کسی قصه‌های من درآوردی‌اش را تعریف می‌کند. با عجله به سمت در ورودی ساختمان حرکت کردم. خانم احمدی را از دور دیدم که به انتهای راهرو می‌رفت. صدایش کردم. تا برگشت و من را دید بلند گفت: «سلام خانم هاشمی... خوب هستید... وایستید الان میام.» و بعد رفت بالای پله‌ها...

منتظر شدم ولی از خانم احمدی خبری نشد. این طوری نمی‌شد. باید می‌رفتم سراغ کسی که بتواند جواب سؤالم را با مسئولیت‌پذیری و جدی بدهد. یک راست رفتم به سمت دفتر مدیر. در زدم.

ـ «بفرمایید»

خیالم راحت شد. این صدای خودش بود. خانم روشنگری.

در را باز کردم. تا چشمش به من افتاد از پشت میزش بلند شد و خیلی با خوشحالی و اشتیاق به سمتم آمد. گفت: «به به... خانم هاشمی. خوش آمدید. بفرمایید. بنشینید. بفرمایید.»

روی صندلی کنار میزش نشستم. اما خانم روشنگری از من عذرخواهی کرد و از اتاق خارج شد. صدایش را می شنیدم که با کسی پچ‌پچ می کرد. بعد دوباره وارد اتاق شد و در را بست.

نگران شده بودم. نمی‌دانستم چه خبر شده. از طرفی دخترم ناپدید شده بود و از طرفی صورت خانم روشنگری که حتما می‌دانست دنبال سحر آمده‌ام شاد و خندان بود.

دوباره خوش آمد گفت و پشت میزش نشست. نمی‌توانستم بیشتر از این نگرانی‌ام را پشت یک خنده تصنعی پنهان کنم. گفتم: «خانم روشنگری! من هر چه منتظر شدم سحر بیرون نیامد. آمدم تو که ببینم کجاست. مطمئنا باید توی مدرسه باشد... چون تا جایی که می‌دانم تعهد و مسئولیت‌پذیری شما نمی‌گذارد که کسی بی اطلاع شما از مدرسه خارج شود.»

خندید. دو دستش را روی میز گذاشت. درست مثل کسی که کاملا به اوضاع مسلط است. گفت: «بله... بله همین‌طوره... از این بابت خیالتان راحت باشد...»

گفتم: «خب پس اگر لطف کنید سحر را صدا کنید که بیاید با هم برویم.»

مهربان و خوشرو به صورتم نگاه کرد. گفت: «چشم. حتما همین کار را می کنم. اما....»

قلبم به تپش افتاد.

گفت: «یک لحظه اجازه بدهید.»

و بعد دوباره بلند شد و از اتاق بیرون رفت و دم گوش کسی زمزمه‌ای کرد و داخل شد. داشتم عصبی می‌شدم. این‌ها امروز چرا این‌طوری می‌کردند. خانم روشنگری لبخندی زد و رفت سراغ یکی از کشوهای همان کمد فلزی که گوشه اتاق بود.

پایم را نمی‌توانستم یک جا بی حرکت نگه دارم. تنها تکان دادنش آرامم می‌کرد. خواستم بلند شوم و بگویم «قضیه چیه خانم روشنگری» که در باز شد.

خانم احمدی با سینی چای و شیرینی وارد شد. به زور لبخند زدم. خانم روشنگری کاغذی را روی میزش گذاشت. چشمم را روی کاغذ گرداندم اما از آنجا نمی‌توانستم چیزی بخوانم.

خانم احمدی استکان چای و پیش دستی سفید گلدار چینی را روی میز گذاشت. انواع شیرینی‌های خامه‌ای رنگارنگی روی آن چیده شده بود. دیگر شیرینی برای چه؟ چه می‌دانم. شاید همیشه اینجا برای کارمندانشان شیرینی می‌آورند!

خانم روشنگری گفت: «خانم هاشمی! ما از صبح بارها به گوشی شما تماس گرفتیم اما پاسخگو نبودید. حتی به منزل شما هم زنگ زدیم کسی برنمی‌داشت. راستش خودمان هم کم‌کم داشتیم نگران می‌شدیم.»

با تعجب گفتم: «گوشی‌ام؟ نه فکر نکنم.»

گوشی‌ام را از کیفم در آوردم. راست می‌گفت. هفت باری می‌شد که زنگ خورده بود. کمی خجالت کشیدم و گفتم: «آخ ببخشید. درست می‌فرمایید. صدایش را احتمالا نشنیدم.» خوب فکر کردم. من امروز تمام مدت کیفم کنار دستم بود. ولی... مگر کارهای شرکت اجازه می‌دهد که کسی حواسش سرجایش باشد.

خانم احمدی با گفتن «الان سحر را می‌آورم پایین» از اتاق بیرون رفت.

خانم روشنگری ادامه داد: «بله. اشکالی ندارد. خدا رو شکر سلامتید. ولی خب... ما می‌خواستیم شما امروز در مراسمی شرکت می‌کردید.»

هر لحظه به جای آن که سؤالاتم کم شود بیشتر می‌شد.گفتم: «چه مراسمی؟ برای چی؟»

خانم روشنگری کمی با تعجب به صورتم دقیق شد. با مکثی گفت: «الان خدمتتان عرض می‌کنم.... این کاغذ را ببینید.»

این را گفت و کاغذی را روبروی من گذاشت.

با عجله آن را برداشتم و اول از همه چشمم به اسم سحر سهرابی افتاد. شروع کردم از اول خواندم.

خانم روشنگری گفت: «به شما تبریک می‌گویم خانم هاشمی. سحر واقعا دختر توانایی است. او حتی شعر‌های خوبی هم می‌گوید. من شعرهایش را هم خوانده‌ام. اما هنوز مسابقه‌ای در این رابطه اجرا نکرده‌ایم. تنها جشنواره‌ای که در حال حاضر بین مدارس اجرا می‌شود همین جشنواره است. البته مسابقه کوچکی نیست. خیلی از داستان‌نویس‌ها علاقه‌مندند که جایزه این جشنواره نصیب آن‌ها شود. مراسم هم توی مدرسه خودمان بود. به هر ترتیب خود سحر می‌دانست که امروز اختتامیه این جشنواره است اما انگار شما خبر نداشتید.»

انگاری خواب می‌دیدم. سحر؟! شعر؟ جایزه جشنواره داستان‌نویسی؟!

گفتم: «نه متاسفانه...» باورم نمی‌شد. سحر من توانسته داستانی به این خوبی بنویسد و من هیچی نمی‌دانستم. پس... پس چرا به من چیزی نگفته بود. دوباره به هم ریختم. با خودم گفتم: «از بس سر به هواست. اون همین‌طوریه. اون....»

خانم روشنگری گفت: «خانم هاشمی گوشی‌تون زنگ می زند. نمی‌خواهید جواب بدهید؟»

به صورت خانم هاشمی نگاه کردم. مات و مبهوت دست بردم به کیفم. باز هم صدای زنگ گوشی را نشنیده بودم. به فکر فرو رفتم. سحر... دخترم... شاعر... داستان‌نویس...

نفس عمیقی کشیدم. با خودم زمزمه کردم: شاید هم... سر به هوای اصلی منم.