موعظه
حسنی احمدی
طاووس یمانی جلوی در ایستاده بود، به کفش‌هایش نگاه کرد، وارد شد و در مقابل هشام و روی فرش‌ها کفش‌های خود را درآورد، وقتی همه سلام دادند طاووس به السلام علیک قناعت کرد و «یا امیرالمؤمنین را به زبان نیاورد و بدون آن‌که منتظر اجازه باشد نشست و بعد رو به هشام کرده و به عنوان احوال‌پرسی گفت: «هشام حالت چطور است». رفتار و حرکات طاووس، هشام را سخت خشمگین کرده بود. غضبناک رو به طاووس کرد و گفت: این چه کاری است که تو در حضور من کردی؟
ـ چه کردم؟
ـ چه کرده‌ای!! چرا کفش‌هایت را در حضور من درآوردی، چرا مرا به عنوان امیرالمؤمنین خطاب نکردی؟ چرا در حضور من بدون اجازه نشستی؟ چرا این‌گونه توهین‌آمیز از من احوال‌پرسی کردی.
هشام نیش‌خندی بر لب آورد و گفت:
ـ این‌که در حضور تو کفش‌هایم را درآوردم برای این بود که من روزی 5 بار در حضور خداوند کفش‌هایم را درمی‌آورم و از این جهت او بر من خشم نمی‌گیرد، این‌که تو را به عنوان امیرالمؤمنین نخواندم چون واقعا تو امیر همه مؤمنان نیستی بسیاری از اهل ایمان از حکومت تو ناراضی هستند. و اما این‌که گفتی چرا در حضور تو پیش از اجازه نشستم، برای این‌که از امیرالمؤمنین علی‌بن‌ابی‌طالب شنیدم که فرمود: «اگر می‌خواهی مردی از اهل آتش را ببینی نظر کن به کسی که خودش نشسته است و مردم در اطراف او ایستاده‌اند.»
هشام میخکوب شده به طاووس نگاه می‌کرد. سر به زیر انداخت گفت: «مرا موعظه کن.»
طاوس گفت: «از امیرالمؤمنین علی شنیدم که در جهنم مارها و عقرب‌هایی است بس بزرگ؛ آن مار و عقرب‌ها مأمور گزیدن امیری هستند که با مردم به عدالت رفتار نمی‌کند.»
طاووس این را گفت و به سرعت بیرون رفت.