شربت صلوات می‌نوشم

یکی از صلحا بر بالین بیماری آمد و او را در سکرات موت دید، پرسید که: تلخی جان کندن را چگونه می‌یابی؟ جواب داد: کام جان خود را شیرین می‌یابم و هیچ تلخی در آن احساس نمی‌کنم. آن صالح، در عجب ماند که موجب این چیست؟ شربتی که در مذاق خاص و عام تلخ است، در مذاق این بیمار، شیرین می‌آید. آن بیمار گفت: از این در شگفت نمان، زیرا که به من رسیده بود که: رسول خدا‌صلی‌الله‌علیه‌و‌آله فرموده است: هر که بسیار بر من صلوات فرستند، از تلخی جان کندن ایمن باشد و من مدتی است که شربت صلوات را می‌نوشم، لهذا اثر تلخی در جان خود نمی‌بینم و از این جهان، شیرین‌کام و نیکو‌‌ سرانجام می‌روم.

شرح صلوات اردکانی، ص114

.......................................................

الاغی که اسیر شد

در یک منطقه کوهستانی مستقر بودیم و برای جابجایی مهمات و غذا به هر یگان الاغی اختصاص داده بودند. از قضا الاغ یگان ما خیلی زحمت می‌کشید و اصلا اهل تنبلی نبود. یک روز که دشمن منطقه را زیر آتش توپخانه قرار داده بود. الاغ بیچاره از ترس یا موج انفجار چنان هراسان شد که به یک‌باره به سمت دشمن رفت و اسیر شد. چند روزی گذشت و هر زمان که با دوربین نگاه می‌کردیم متوجه الاغ اسیر می‌شدیم که برای دشمن مهمات و سلاح جابجا می‌کرد و کلی افسوس می‌خوردیم. اما این قضیه زیاد طول نکشید و یک روز صبح در میان حیرت بچه‌ها الاغ باوفا در حالی‌که کلی آذوقه دشمن بارش بود نعره‌زنان وارد یگان شد. الاغ زرنگ با کلی سوغاتی از دست دشمن فرار کرده بود.

روای: رزمنده عباس رحیمی

...............................................

خودخواهی

اسب و الاغی با هم سفر می‌کردند. الاغ به اسب گفت: اگر دلت می‌خواهد من زنده بمانم، کمی از بار من را بردار. اما اسب به او اعتنایی نکرد. الاغ که نمی‌توانست سنگینی آن همه بار را تحمل کند، به زمین افتاد و جان داد. آن‌گاه صاحب اسب، تمام بارها به اضافه پوست الاغ را پشت اسب گذاشت. اسب هم‌چنان که زیر بار کمر خم کرده بود، ناله می‌کرد و با خود می‌گفت: افسوس! چه حماقتی کردم. من حاضر نشدم اندکی از بار الاغ را به دوش بکشم. حالا نه تنها مجبورم باری را که بر دوش او بود، بلکه پوست او را هم به دوش بکشم.

......................................................................................

تملق اهل معصیت

خداوند به حضرت شعیب وحی کرد که من از قوم تو چهار صد هزار نفر از بدان و شصت‌ هزار نفر از نیکان آن را عذاب خواهم داد. شعیب عرض کرد: خداوندا! بدان را عذاب می‌دهی، مانعی ندارد، زیرا مستحق کیفرند؛ ولی خوبان را چرا عذاب می‌کنی؟ وحی آمد: چون آن‌ها از اهل معصیت تملق می‌گویند و از اعمال آن‌ها اظهار خشم نمی‌کنند.

کلیات حدیث قدسی، ص61

.................................................................................

روزی مرحوم آخوند کاشی مشغول وضو گرفتن بودند که شخصی با عجله آمد، وضو گرفت و به داخل اتاق رفت و به نماز ایستاد... با توجه به این‌که مرحوم کاشی خیلی با دقت وضو می‌گرفت و همه آداب و ادعیه وضو را به جا می‌آورد؛ قبل از این‌که وضوی آخوند تمام شود، آن شخص نماز ظهر و عصر خود را هم خوانده بود!... به هنگام خروج، با مرحوم کاشی روبرو شد. ایشان پرسیدند: چه کار می‌کردی؟... گفت: هیچ. فرمود: تو هیچ‌کار نمی‌کردی!؟ گفت: نه! (می‌د‌انست که اگر بگوید نماز می‌‌خواندم، کار بیخ پیدا می‌کند!) آقا فرمود: مگر تو نماز نمی‌خواندی!؟ گفت: نه! آخوند فرمود: من خودم دیدم داشتی نماز می‌خواندی!... گفت: نه آقا اشتباه دیدید! سؤال کردند: پس چه کاری می‌کردی؟ گفت: فقط آمده بودم به خدا بگویم من یاغی نیستم،‌ همین! این جمله در مرحوم آخوند (رحمه‌الله‌علیه) خیلی تأثیر گذاشت... تا مدت‌ها هر وقت از احوال آخوند می‌پرسیدند، ایشان با حال خاصی می‌فرمود: من یاغی نیستم.

داستان سگ و اهانت به مارکس

دو سگ در قبرستان راه می‌رفتند. می‌دانستم قبر «مارکس» همان‌‌جاست. اشاره کردم به آن دو سگ و گفتم: «این دو تا سگ دارن می‌رن سر قبر مارکس فاتحه بخونن.» شهید بهشتی بلافاصله نهی از منکر کرد و گفت: «اگه با فکر مارکس مخالفیم نباید بهش توهین کنیم! ادب در کلام لازمه، چه فرد کافر باشه چه مسلمان.»

...............................................................