محرمانه؛ فقط امام زمان بخوانند
مریم جهانگیری زرگانی
قسمت سوم
در قسمت قبل خواندیم ریحانه با خواندن برگه امتحانی بهترین شاگردش، تصمیم می‌گیرد هر طور شده به او کمکی کند و قدمی‌در راه برآورده شدن خواسته او بردارد. اولین راهی که به ذهنش می‌رسد این است که قضیه را با مدیر مدرسه در میان بگذارد و این کار را هم انجام می‌دهد اما بعد از درخواست شاگردش زهرا که می‌خواهد ماجرای نامه بین خودشان بماند از پیگیری ماجرا صرف‌نظر کرده و به فکر راه‌های دیگر است...
اینک ادامه داستان
با این‌که روز جمعه بود اما ریحانه بعد از نماز صبح دیگر نخوابید. اول لباس‌هایش را شست. بعد اتاقش را جارو و گردگیری کرد. پس از آن رفت حمام و حالا هم نشسته بود پشت میزتحریر و درس‌هایی را که فردا باید به دانش آموزانش یاد می‌داد، مرور می‌کرد. ساعت نزدیک هفت بود. صدای پدر و مادرش از آشپزخانه می‌آمد. هیچ وقت بعد از نماز صبح نمی‌خوابیدند، حتی روزهای تعطیل. هر روز از کله صبح تا ابتدای شب مشغول کار و فعالیت بودند و شب‌ها سر ساعت ده به رختخواب می‌رفتند. ریحانه این اخلاق پدر و مادرش را خیلی دوست داشت. از بیرون اتاق بوی نان تازه و نیمرو می‌آمد. کتاب‌ها و دفترهایش را جمع کرد و گوشهای گذاشت. بعد دست کرد توی کشوی میزتحریر و برگه امتحانی زهرا شوقی را در آورد. سر بلند کرد و به قاب نام امام زمان نگاه کرد. زیر لب گفت:
ـ امروز می‌خوام به قولی که به زهرا دادم عمل کنم آقا... می‌خوام نامه‌اش رو بسپارم به آب روان.
تای برگه را باز کرد و یک‌بار دیگر نامه را خواند. از قلمدان روی میز، خودکاری برداشت و برد طرف کاغذ. خواست در ادامه نامه زهرا چیزی بنویسد. چند لحظه‌ای دستش بی‌حرکت روی کاغذ ماند. سرش را بالا آورد و دوباره قاب را نگاه کرد. آهی کشید و ابرو بالا انداخت. خودکار را برگرداند سر جایش. برگه را تا زد و توی پاکت سفید رنگی گذاشت. در پاکت را با چسب چسباند. پشت پاکت با روان نویس سیاه نوشت «محرمانه؛ فقط امام زمان بخوانند». از جا بلند شد. پاکت را توی کیفش گذاشت. بعد از اتاق بیرون زد.
***
حمید پشت میزغذاخوری نشسته بود. داشت نان‌های تازه را می‌برید و بسته‌بندی می‌کرد. مریم پای اجاق گاز بود. مشغول درست کردن نیمروی صبحانه. در همان حال پرسید:
ـ ناهار چی بذارم؟
ـ چه می‌دونم... هر چی ریحانه دوست داره.
ـ ریحانه رو ولش کن. تو چی دوست داری؟
ـ من؟... واسه من دمپختک هم خوبه.
ـ روز جمعه دمپختک؟ همین یه روز رو همه دور هم هستیم. یه غذای درست و حسابی بگو.
حمید آخرین تکه‌های نان را توی کیسه فریزر جا داد. به جای دادن جواب زنش پرسید:
ـ کی می‌خوای اون قضیه رو به ریحانه بگی؟
پیش از آن‌که مریم چیزی بگوید ریحانه وارد آشپزخانه شد.
ـ سلام به مامان و بابای خوشگلم! صبح جمعه‌تون بخیر.
حمید توی صورت ریحانه لبخند زد.
ـ سلام بابا... صبح تو هم بخیر.
ریحانه یک صندلی بیرون کشید و نشست. مریم پرسید:
ـ چرا این‌قدر زود پاشدی؟ یه جمعه تعطیلی ها...
ـ مگه عطر نیمرو و نون تازه شما می‌ذاره!؟
تکه‌ای نان به دهان گذاشت.
ـ البته یه کار دیگه هم داشتم. مجبور بودم زود بیدار شم.
حمید با خنده پرسید:
ـ بازم برگه‌های امتحانی‌ات تلنبار شدن خانم معلم تنبل!؟
ـ نخیرم! قراره سه‌تایی بریم بیرون.
مریم بشقاب‌های نیمرو را وسط میز گذاشت و نشست. پرسید:
ـ کجا ایشالا؟
ـ من می‌گم حالا که وسط زمستون هوا بهاری شده، بیاین یه ناهار مختصر درست کنیم، بزنیم بیرون. کوهی، دشتی، بیابونی، رودخونه‌ای... بابا یادته یه بار رفتیم یه جای خیلی سرسبز که یه رودخونه هم از وسطش رد می‌شد؟ گفتی این رودخونه صاف میره تا خلیج فارس؟
حمید سر تکان داد.
ـ اوهوم... خب؟
ـ امروز بریم همون‌جا.
ـ ساعت هفت صبح هست ها خانوم خانوما. تا ما صبحانه بخوریم و ناهار آماده کنیم شده نُه. نُه راه بیفتیم دوازده ظهر می‌رسیم. هنوز نرسیده باید برگردیم.
ـ خب ناهار درست نمی‌کنیم. صبحانه می‌خوریم و راه می‌افتیم. توی راه از یه رستوران غذا می‌خریم. از اون طرف هم زود راه می‌افتیم که نزدیک اذان برسیم خونه. چطوره؟
مریم لب‌هایش را به پایین چین داد.
ـ خب مامان جان، تو که همچین برنامه‌‌ای توی فکرت بود همون دیشب می‌گفتی تا به داداش‌هات هم خبر بدیم. دسته جمعی می‌رفتیم که بیشتر خوش بگذره.
ـ وای نه مامان... ماشاالله بچه‌های علی و امید وقتی می‌افتن به هم خیلی اذیت می‌کنن. بیایین یه بارم که شده خودمون سه‌تایی بریم گردش.
حمید دستش را بالا آورد و گفت:
ـ من موافقم!
با انگشت به ریحانه اشاره کرد.
ـ اما ناهار مهمون تو!
ریحانه خندید.
ـ چشم... من مخلص شما هم هستم.
مریم گفت:
ـ خیله خب... پس زودتر بخورین، راه بیفتیم دیگه.
ریحانه دستش را بالا آورد.
ـ فقط یه نکته!
ـ چی؟
ـ چه قضیه‌ای رو قرار بوده به من بگین و هنوز نگفتین!؟
حمید پرسید:
ـ قضیه!؟
ـ وقتی داشتم می‌اومدم توی آشپزخونه با گوشای خودم شنیدم که شما از مامان پرسیدی کی می‌خواد اون قضیه رو به من بگه!
آرام زد روی میز و گفت:
ـ زود اعتراف کنین ببینم!
مریم به خنده افتاد.
ـ وای از این گوشهای تیز تو! چیز مهمی نبود. حالا وقت زیاده، بعدا برات تعریف می‌کنم.
ریحانه سر بالا انداخت.
ـ نه! ... همین الان می‌خوام بدونم.
حمید گفت:
ـ خب بهش بگو دیگه خانم. چرا این‌قدر دست دست می‌کنی؟
چینی به پیشانی مریم افتاد.
ـ آخه سر صبحونه!؟
ریحانه نفسش را تند بیرون داد.
ـ خیله خب بابا... خودم فهمیدم قضیه چیه! بازم خواستگار؟
حمید سر تکان داد و بله کش‌داری گفت. بعد ادامه داد:
ـ البته هنوز هیچ قرار مداری باهاشون نذاشتیم. مامانت می‌خواست شب جمعه آینده دعوت‌شون کنه، من اجازه ندادم.
ریحانه پوفی کرد و رو به مادرش گفت:
ـ حالا کی هست این آقای محترم؟ من می‌شناسمش؟
مریم سر تکان داد.
ـ آره مامان جان. اون مادر و دختری که توی عروسی نیما پسر عمه مهین با ما سر یه میز نشسته بودن رو یادته؟
ـ اوهوم. خانواده نوروزی. پسرشون دوست نیماست. خب؟
ـ هیچی دیگه. خانومه از همون شب از نجابت و وقار تو خوشش اومده. پسندت کرده واسه پسرش. پسره دانشجوی دندانپزشکی بوده. تازگیا درسش تموم شده، رفته سر کار. حالا می‌خوان سر و سامونی بهش بدن. طرف زنگ زده به عمه‌‌ات، درباره ما پرس و جو کرده و شماره تلفن خونه‌مون رو گرفته. دیروز صبح که تو خونه نبودی زنگ زد. این قد عجله داشتن که می‌خواستن همون دیشب بیان.
ریحانه لب‌هایش را جمع کرد و عمیق نفس کشید.
ـ پسرشون همونی نبود که دم در خونه داماد دست انداخته بود دور گردن نیما و دو تایی باهم می‌رقصیدن!؟
حمید یک‌دفعه به خنده افتاد. ریحانه نچی کرد و نفسش را تند بیرون داد.
ـ مامان من زن آدمی که می‌رقصه نمیشم!
ـ مامان جان خب عروسی بود. توقع داشتی نوحه بخونه و سینه بزنه!؟
ـ من هیچ توقعی از اون آقا نداشتم و ندارم. اما زن آدمی که می‌رقصه نمیشم. مخصوصا توی خیابون!
مریم آه کشید.
ـ یه وقتایی افراطی می‌شی!
ـ من کِی افراطی شدم!؟
ـ توی عروسی پسرعمه‌ات. نه آرایش کردی، نه روسری‌ات رو در آوردی. وقتی هم دخترا بهت گفتن پاشو یه تکونی به خودت بده، بهشون گفتی مگه من دلقکم!
ـ مامان جان، اون شب خودِ نیما که همش توی قسمت زنونه بود. شوهرعمه و برادرها و پدر عروس هم که مدام در حال رفت و آمد بودن. این درست بود که من جلوی اون همه نامحرم آرایش می‌کردم یا روسری نمی‌پوشیدم؟ اگه قسمت زنونه واقعا زنونه بود و هیچ مردی رو داخلش راه نمی‌دادن قطعا منم پوشش راحت‌تری انتخاب می‌کردم. اما درباره رقصیدن... اصلا حرفش رو هم نزن. از مسخره بودنش هم که بگذرم از حرام بودنش نمی‌گذرم.
مریم رو برگرداند.
ـ من هر چی بگم تو یه جواب آماده تو آستینت داری براش. اصلا به من ربطی نداره. هر کی اومد خواستگاریت یه عیبی بذار روش و ندیده ردش کن. فقط حواست باشه همه پشت سرت می‌گن ریحانه خیلی افراطیه.
ریحانه پوزخند زد.
ـ این دوره زمونه به هر کی می‌گن افراطی در واقع دارن ازش تعریف می‌کنن!
***
ریحانه روی تخته سنگی نشسته بود. زل زده بود به رودخانه و جریان تند آب را تماشا می‌کرد. پاکت نامه زهرا را توی دست گرفته بود و هی دست به دستش می‌کرد. ته دلش خطاب به نامه گفت:
ـ یعنی راست راستی می‌رسی به دست امام زمان!؟
تلخ خندید.
ـ اگه این‌طوری باشه که باید گفت نامه جان، خوش به سعادتت!
به خودش نهیب زد:
ـ یاالله دیگه... تو هم خواسته‌ات رو واسه آقا بنویس. زیر همین نامه زهرا... بنویس دیگه... دل دل نکن.
لب‌هایش را جمع کرد. نگاهش را از رودخانه گرفت و زل زد به نامه. چند لحظه‌ای فکر کرد و بعد سر تکان داد. زیر لب گفت:
ـ نه! نمی‌خوام فرصت‌طلب باشم.
پاکت را بالا آورد و بوسید. زیر لب گفت:
ـ اگه راست راستی آقا رو دیدی، سلام من رو به ایشون برسون.
بعد خم شد و آن را توی آب انداخت. پاکت فوری سوار جریان آب شد و در چشم به هم زدنی رفت. یک‌دفعه صدای حمید را از پشت سرش شنید:
ـ اجازه خانم معلم! می‌شه بشینم کنارتون؟
ریحانه برگشت نگاهش کرد.
ـ بله، بفرمایید...
حمید روی تخته سنگ نشست. دست گذاشت روی پای ریحانه.
ـ خلوت کردی با خودت. مامانت می‌گه از حرفای سر صبحونه ناراحت شدی. آره؟
ریحانه لب‌هایش را به پایین چین داد.
ـ نه... نه خیلی... دیگه عادت کردم. می‌دونم توی فامیل پشت سرم چه حرفایی می‌زنن. می‌گن شوهر گیرت نمیاد چون بلد نیستی با سلیقه جامعه همراه بشی. سلیقه جامعه دیگه دخترای چادری که صورت‌های ساده و بی‌آرایش دارن رو نمی‌پسنده. مرده شور اون سلیقه‌ای رو ببره که حدود الهی رو می‌ذاره زیر پاش.
زل زد به چشم‌های حمید.
ـ نظر شما چیه بابا؟
حمید لبخند زد.
ـ من طرف تو‌ام. تقدیر آدم رو خدا رقم می‌زنه، نه سلیقه جامعه. شاهدش این همه دختر بی‌حجاب مجرد! پس دیگه دلیلی نداره توی این هوای عالی یه گوشه کز کنی و غصه حرفای خاله زنکی مردم رو بخوری.
ریحانه خندید.
ـ غصه نمی‌خوردم. داشتم فکر می‌کردم.
ـ به چی؟
ـ بابا، یه چیزی بپرسم ناراحت نمی‌شی؟
ـ نه...
ـ فکر می‌کنی حکمت این که مامانم بعد از ازدواج با شما دیگه بچه‌دار نشد چیه؟ غصه نمی‌خوری که بچه‌ای از خودت نداری؟
حمید آشکارا جا خورد. ابرو بالا انداخت.
ـ مگه تو و داداش‌هات بچه‌های من نیستین؟
ـ به لحاظ معنوی چرا. اما از نظر بیولوژیکی نه. ما بچه‌های برادر شما هستیم.
ـ من هیچ وقت شماها رو به چشم برادرزاده‌هام نگاه نکردم. همیشه احساسم پدرانه بوده. مخصوصا نسبت به تو. بچه بیولوژیکی برام معنی خاصی نداره.
ـ می‌دونم... منم خیلی وقتا یادم میره که شما عموم هستی نه بابام. ولی می‌ترسم یه روز ناامیدت کنم.
ـ منظورت چیه؟
ریحانه نگاهش را دزدید. تا آمد حرف بزند چیزی از پشت خورد توی کمرش. دختر جوان جیغی زد و از جا پرید. صدای خنده مادرش به هوا رفت.
ـ پدر و دختر یه ساعته چی دارین به هم می‌گین؟ پاشین بیایین والیبال.
حمید خم شد و توپ را از روی زمین برداشت. رو به ریحانه گفت:
ـ تیمت رو انتخاب کن. پیرمردها یا پیرزن‌ها!؟
ریحانه نگاهی به اطراف انداخت. غریبه‌ای نزدیک‌شان نبود. فوری چادرش را در آورد. بلند گفت:
ـ هیچ کدوم... من توی تیم جوونام!
هر دو دویدند طرف زمین خالی‌ای که دورتر از رودخانه بود. حمید گفت:
ـ بعدا که باختی جر نزنی بگی شما دو نفر بودین، من تنها!
محکم زد زیر توپ و پرتابش کرد طرف ریحانه. ریحانه دست‌هایش را در هم قلاب کرد و توپ را حواله داد به مادرش. در همان حال گفت:
ـ تیم جوونا می‌بره!
پایان قسمت سوم