نامه‌ای از یک جوان گناهکار

محرم را با شور و شعور گذراندیم و لذت حضور در خیمه‌های سبز اباعبدالله علیه السلام و بی‌قراری برای مظلومیتش را با هر اتفاق دیگری معامله نکردیم. روزهایی که برنامه‌های زندگی، درس و تفریح و دانشگاه به یک مسیر سبز نورانی ختم می‌شد ؛ نشستن پای منبر و درس آزادگی شنیدن. روزهای محرم را پشت سر گذاشتیم و امتداد این حضور به روزهای داغدیدگی صفررسید تا درس آزادگی را به غربت میوه دل زهرا سلام الله علیها پیوند زنیم . حالا به روزهای پایانی ماه صفر می‌رسیم و پس از آن ما می‌مانیم و ماه‌های دیگری که زندگی دوباره جریان عادی به خود می‌گیرد؛ زمانی برای درس پس دادن. و دلمان می خواهد این شور و جوشش حسینی هرگز سرد نشود و در هر از لحظه زندگی، آزاده باشیم تا حرارت جوشش‌های این ایام به امورات روزهایمان نیز تسری یابد و پرهیز از بیماری بی‌تفاوتی را سرلوحه زندگی کنیم.باشد که مغناطیس عشق به اباعبدالله و اهل بیت ضمیمه غیرتمان شود تا ما را از گناه دور کند.

گذری به یک نامه قدیمی و پاسخ آن از سوی علامه طباطبائی را چاشنی امتداد عزاداری‌هایمان می‌کنیم تا نهالی که در این دو ماه عزیز و پر برکت کاشتیم در ماه‌های دیگر به ثمر نشیند…