فائقه بزاز
نذر را از کودکی خوب می‌شناسیم. همان واژه قدیمی
و صمیمی است که نشان از تجدید عهد با بزرگان است. میثاقی که اوج شکوهش را در ماههای
محرم و صفر به نظاره می نشینیم و دلالت بردرونی شدن ارزش ها و اعتقادات دینی ، تقویت
باورها ، توجه به معصومین و تقرب بیشتر به خداوند دارد.
نذر قدمتی به وسعت تاریخ بشردارد و هر قومی برای
اساس باورهای خود، به آن مراجعه می کنند .ریشه
این باور نیز به روزگاران قدیم برمی‌گردد.
در چند صد سال پیش شيعيان براي مقابله با ستم‌هاي امويه و بني‌عباس دیگران را
اطعام می‌کردند تا روح بزرگواری و بخشش امامان معصوم تا آخر دنیا حقانیت شیعه را به
رخ دنیا و ساکنانش بکشد. حتی قبل از آن نیز حضرت صدیقه طاهره سلام الله علیها و امیرالمومنین علیه السلام برای سلامتی حسنین نذر کردند که در
سوره دهر به آن اشاره شده است.
بیشتر این نذری ها به صورت طبخ غذا و پخش آن میان
مردم است. دیگران نیز با نذری خوردن به کسی که نذری به نام اوست احترام می گذارند.
حتی می‌گویند: اگر در مجلس امام حسین (ع) شرکت کردی وبرایت چای آوردند آن چای را بنوش
که دوای هر دردی است .چرا که نام اباعبدالله برآن است
...