کمی اتفاقی‌تر از یک اتفاق
یک مقدمه کوتاه:
دو امدادى واژه آشنایى براى بیشتر افراد است، رشته ورزشى که در آن چهار نفر شرکت می‌کنند و هر کدام به تنهایى وظایف خود را انجام می‌دهند اما هدفشان آن است تا دست به دست هم داده و به یک نتیجه واحد که همان پیروز شدن در مسابقه است برسند. داستان نیز اصولا به صورت انفرادى نوشته می‌شود و تقسیم کردن و نوشتن داستان توسط چند نفر کار ساده‌اى به نظر نمی‌رسد. اما همین ویژگى می‌تواند به جذابیت نوشته شدن یک داستان امدادى کمک کند. بر همین اساس چند نفر از نویسندگان کارکشته مجله زن روز بر آن شدند تا در فواصل زمانى گوناگون داستان‌هاى امدادى را بنویسند تا خوانندگان مجله از این شیوه نگارش نیز لذت ببرند. داستان زیر یک داستان امدادى است که توسط «مهرى سرایی‌فر» و «مریم جهانگیرى زرگانى» دو نویسنده خوب مجله زن روز با مقدمه مرضیه ولی‌حصارى نوشته شده و در اختیار شما خوانندگان خوب مجله قرار می‌گیرد.
دستکش‌ها را به زور از دستم در می‌آورم و داخل ظرفشویی پرت می‌کنم. همان‌روز به ساسان گفتم این دستکش‌ها کوچک است اما به خرجش نرفت. پنجره را باز می‌کنم و داخل کوچه را نگاه می‌کنم. خبری نیست. کم‌کم دلم دارد شور می‌افتد. هر روز تا این موقع برگشته بود. پنجره را نمی‌بندم تا کمی هوای خانه عوض شود. سعی می‌کنم حواس خودم را پرت کنم. تلویزیون را روشن می‌کنم و کانال‌ها را پشت هم عوض می‌کنم. اما خبری نیست. هیچ‌کدام از برنامه‌ها چنگی به دل نمی‌زند.
مریم جهانگیری‌زرگانی:
صدای تاپ و توپ طبقه بالایی‌ها یک لحظه هم قطع نمی‌شود. شانس من است دیگر. شوهر افسانه‌خانم طبقه بالایی از یک هفته قبل از عید مرخصی گرفته که توی خانه‌تکانی کمک دست زنش باشد. آن وقت شوهر بیچاره من، تا غروب روز بیست و هشتم هم دست از سرش بر نمی‌دارند که لااقل زودتر بیاید خانه، برویم مبل‌ها را تحویل بگیریم. هیچ دلم نمی‌خواهد نگاهم به هال و پذیرایی بیافتد. خانه که نیست، بازار شام است. هر چیزی گوشه‌ای افتاده. خیر سرمان خواستیم دستی به سر و روی خانه بکشیم و به اصطلاح امروزی‌اش کنیم. بچه‌ها خفه‌ام کردند بس که غر زدند. خانه با آن پشتی‌ها و مخده‌های قرمز و فرش‌های دست‌باف قدیمی شبیه دکور سریال‌های زمان قاجار است! سارا که هیچ‌وقت دوستانش را به خانه دعوت نمی‌کرد. می‌گفت خجالت می‌کشد. سهیل هم می‌نشست بالای اتاق و تکیه می‌زد به پشتی و ادای سبیل تاب دادن در می‌آورد و داد می‌کشید «ززززن، پَ چی شد ایی چایی ما!» از این طرف هم ساسان افتاده بود روی دنده لج و هیچ‌جوره زیر بار اصلاحات نمی‌رفت! می‌گفت: «بچه‌ها بی‌خود کردن! هر وقت رفتن سر خونه زندگی خودشون، هر غلطی خواستن بکنن!» با چه عجز و التماسی راضی‌اش کردم فرش‌های لاکی قدیمی را بفروشیم و دو سه تا از این گبه‌های ماشینی به قول ساسان بی‌بته بخریم. پشتی‌ها و مخده‌ها را هم رد کردیم رفت. قرار شد دور تا دور خانه را مبل بچینیم و گبه‌ها را هم پهن کنیم وسط‌شان. وای خدایا... کجا مانده این ساسان. سه هفته است سفارش مبل داده‌ایم. یارو گفت ده روزه آماده است. الان نزدیک بیست روز شده. ساسان گفت هر روز زنگ بزن، کلافه‌شان کن تا سفارش ما را آماده کنند! خودش که نمی‌خواهد زنگ بزند. من را می‌فرستد جلو. بس که زنگ زده‌ام دیگر همه کارمندان آن‌جا صدایم را شناخته‌اند. بالأخره امروز صبح گفتند مبل‌ها آماده شده. اما تأکید کردند تا ساعت ده بیشتر باز نیستند. اگر امروز مبل‌ها را تحویل نگیریم دیگر رفت تا بعد از تعطیلات. ای داد بیداد... ساعت از شش هم گذشته. اگر ساسان دیر برسد چه؟ اگر مبل‌ها را نتوانیم بگیریم... وای... من با این خانه لخت و بی‌فرش چطور مهمان‌داری کنم!؟ دوباره با موبایل ساسان تماس می‌گیرم. جواب نمی‌دهد. دو ساعت است با لباس بیرون دارم توی خانه رژه می‌روم که تا ساسان آمد بی‌معطلی بزنیم بیرون. کاش لااقل بچه‌ها خانه بودند. سکوت خانه اذیتم می‌کند. کاش اجازه نداده بودم با خاله‌شان بروند بندرعباس. پروانه گفت دو روزه برمی‌گردند. همین که یک سر تا قشم بروند خریدی کنند و بچه‌ها هم تنی به آب بزنند کافی است. یک‌دفعه کسی با لگد به در می‌کوبد. چنان از جا می‌پرم که کنترل تلویزیون از دستم پرت می‌شود آن طرف هال. می‌دانم کی است. آخرش یک روز به جرم ضرب و شتم پسر افسانه‌خانم طبقه بالایی می‌افتم زندان! بچه، چهار سالش بیشتر نیست. اما اندازه یک زلزله هفت ریشتری خانمان‌سوز است. تا در را باز می‌کنم با کله می‌آید توی شکمم.
ـ خاله خاله مامانم گفت درل‌تونو بده!
عمیق نفس می‌کشم که خشمم فروکش کند. سرش داد می‌زنم.
ـ چرا این‌جوری در می‌زنی؟
با دست به کلید زنگ اشاره می‌کنم.
ـ وقتی میری در خونه کسی باید زنگ بزنی نه لگد!
پسر بچه لب‌هایش را جمع می‌کند و بعد انگشت‌هایش را شبیه اسلحه می‌کند و به طرفم شلیک می‌کند! ساسان راست می‌گوید. این بچه‌ها بس که بازی‌های تبلتی کرده‌اند وحشی شده‌اند. از لجم فوری می‌گویم:
ـ الان زنگ می‌زنم به پلیس تا بیاد دستگیرت کنه!
سر اسلحه‌اش را بالا می‌گیرد و پوزخند می‌زند.
ـ پلیسا رو هم می‌کُشم.
و دوباره تیراندازی می‌کند. دیگر صبرم تمام می‌شود. می‌خوام گوشش را بگیرم و تاب بدهم که یک‌دفعه خود افسانه‌خانم جلویم سبز می‌شود.
ـ سلام پریا خانوم... خوبی عزیزم؟ گلم، بی‌زحمت اون دریل‌تون رو بده. باز این شهرام ویرش گرفته تلویزیون رو بچسبونه به دیوار. هر سال تلویزیون رو می‌چسبونه به دیوار. بعد فامیل میان مسخره‌اش می‌کنن که مگه این‌جا بیمارستانه! دوباره میاردش پایین.
این را می‌گوید و خنده بلندی سر می‌دهد. بی‌حوصله می‌گویم:
ـ آقا ساسان دریل رو می‌ذاره توی صندوق عقب ماشینش. الانم خونه نیست. هر وقت اومد می‌گم براتون بیاره.
افسانه‌خانم مکث می‌کند.
ـ وا... خونه نیستن!؟ پس بگو خونه زندگیت چرا این‌قدر بهم ریخته‌س.
توی همین چند ثانیه از لای در تمام خانه را اسکن کرده! گوش می‌سپارم به بقیه حرف‌هایش.
ـ یکی می‌شه مث شوهر دست و پا چلفتی من که همش توی دست و پامه و نمی‌ذاره به کارام برسم، یکی هم می‌شه شوهر زرنگ تو که تا روز بیست و هشتم هم سر کار می‌مونه که دست به آب سیاه و سفید نزنه. کاش یه روز بالأخره بفهمیم خدا این مردا رو واسه چی آفریده!
باز یکی دیگر از آن خنده‌های شیطانی را سر می‌دهد. اگر ساسان الان این‌جا بود و حرف‌های افسانه‌خانم درباره مردها را می‌شنید، حاضر بود دریل بیسیم فول آپشنش را توی جوی آب بیندازد اما به آقا شهرام ندهد. به جایش می‌رفت از داروخانه سر خیابان یک بسته به قول خودش قرص مردانگی می‌خرید و می‌ریخت توی حلق شهرام که دست از این کدبانوگری‌اش بردارد. یک‌دفعه از پشت سر افسانه‌خانم ساسان را می‌بینم که دارد از پله‌ها بالا می‌آید. حلال‌زاده! فوری می‌دوم داخل. کیفم را بر می‌دارم و می‌پرم بیرون. در را می‌کوبم به هم و در حالی که دارم از کنار افسانه‌خانم رد می‌شوم می‌گویم:
ـ ببخشید، ما خیلی عجله داریم. دریل رو آخر شب برات میارم.
رو به ساسان می‌گویم:
ـ آخه تو کجایی؟ مگه نگفتم اینا تا ده بیشتر باز نیستن!
ساسان مثل سرداری شکست‌خورده نگاهم می‌کند. قلبم می‌آید توی دهانم. زیر لب می‌گوید:
ـ اداره پول نریخته به حسابم.
می‌خوام دو دستی بزنم توی سر خودم که افسانه‌خانم می‌پرد وسط.
ـ سلام علیکم آقا ساسان. خوب خودتون رو مشغول کردین که مبادا به این پریا خانوم ما کمک کنین ها!
ساسان به من چشم‌غره می‌رود. ابرو و شانه بالا می‌اندازم که یعنی «والله من هیچی بهش نگفته‌ام!». ساسان سعی می‌کند لبخند بزند.
ـ سلام خانم. وقت‌تون بخیر. آقا شهرام خوبن؟
منتظر جواب افسانه‌خانم نمی‌شود. رو به من ادامه می‌دهد:
ـ گفتن یه مشکل بانکی پیش اومده. پنج فروردین می‌ریزن به حساب‌مون.
ـ خاک بر سرم! حالا من با این خونه بهم ریخته چکار کنم؟
ـ تقصیر خودته که به ساز این دو تا پدرسو...
حرفش را نیمه‌کاره رها می‌کند. با چشم به افسانه‌خانم که پشت سر من ایستاده اشاره می‌کند.
ـ این چرا نمی‌ره پی کارش؟
به قدری یواش حرف می‌زند که مجبور می‌شوم لب‌خوانی کنم. به همان آهستگی جواب می‌دهم:
ـ دریل می‌خواد!
ـ ای خدا... اصلا می‌دم این دریل رو بردارن واسه خودشون که این قدر نیان دنبالش!
دوباره رو به افسانه خانم لبخند می‌زند.
ـ الان می‌رم دریل رو براتون میارم.
توی راه پله راه می‌افتد. من هم دنبالش کشیده می‌شوم.
ـ ساسان حالا چکار کنیم؟ این مبلیه دیگه نمیاد تا بعد از سیزده بدر.
ـ چه می‌دونم. می‌ریم می‌گیم مبل نمی‌خوایم. پولمونو پس می‌گیریم.
ـ اون‌وقت روی چی بشینیم؟
ـ می‌ریم دوباره فرش می‌خریم.
ـ اون وقت گبه‌ها رو چکار کنیم؟
ساسان برمیگردد با عصانیت نگاهم می‌کند.
ـ اونا رو نگه دار، هر وقت من مُردم، توی قبرستون پهن کن که مردم بشینن روش!
ـ نمی‌تونی از یه جا پول جور کنی؟ فقط دو میلیونِ!
مهری سرایی‌فر: جواب نمی‌دهد. حسابی کلافه است. همین‌طور که پله‌ها را پایین می‌رود زیر لب غرولند می‌کند و لعنت می‌فرستد. ازش نمی‌پرسم اصل ماجرا را. این جور وقت‌ها نباید زیاد سؤال‌پیچش کرد وگرنه کاسه کوزه‌ها سر خود آدم خراب می‌شود. توی پاگرد منتظرش می‌شوم تا دریل را بیاورد. ای بخت سیاه من! توی عمرمان یک بار خواستیم دستی به سر و روی خانه و زندگی بکشیم، آن‌هم این‌طوری شد. به این مردها که باشد توی همین وضعیت مهمان دعوت می‌کنند و عین خیالشان هم نیست که مردم درباره زندگی آدم چه می‌گویند.
باید خودم یک فکری به حال جور کردن پول کنم. اصلا حوصله بحث کردن سر پول برای گرفتن مبل‌ها را ندارم. اگر کار به قهر بکشد که دیگر اصلا نمی‌شود کاریش کرد. با شلوغ کردن و دعوا مرافعه کار درست نمی‌شود. قربان کرمش بشوم طلای درست و حسابی هم ندارم خرج کنم در چنین موقعیتی. سه تا النگو است، یک انگشتر و یک جفت گوشواره که هر کدامشان نباشد همه می‌پرسند چی شده؟ نه، روز عیدی نمی‌شود انگشت‌نمای همه شد. می‌فهمند خب. طلب هم ندارم از کسی. اغلب بدهکارم تا طلبکار. یادم باشد قسط آخر بشقاب‌ها را بگذارم کنار. فردا وانتی می‌آید توی کوچه.
ساسان دریل به دست از پله‌ها بالا می‌آید:
ـ این‌جا برای چی وایستادی؟ برو بالا دیگه.
راه می‌افتد طرف بالا. لب و لوچه‌اش آویزان است. یا دعوایش شده، یا به یک بهانه‌ای جریمه‌اش کرده‌اند، مثل آن دفعه که مرخصی استعلاجی‌اش را قبول نکرده بودند و از حقوقش کسر کرده بودند. ولی ساسان دل گنده‌تر از این حرف‌هاست. با این چیزها اوقاتش این‌قدر تلخ نمی‌شود. خدایا! نکند راست راستی نتوانیم مبل‌ها را تحویل بگیریم!؟ آن وقت چه گلی به سرم بگیرم؟
دریل را می‌دهد به من که بدهمش به افسانه‌خانم که همچنان با سماجت توی راه پله‌ها منتظر ایستاده است. دریل را که از دستم می‌گیرد به ساسان اشاره می‌کند و با حرکات سر و صورتش می‌پرسد که: چی شده؟
لبخندی تحویلش می‌دهم و با حرکات سر و صورت می‌گویم که چیزی نیست. افسانه‌خانم چشمکی می‌زند و بلند می‌گوید:
ـ دست شما درد نکنه آقا ساسان. شما تشریف بیارید بالا کمک کنید شهرام تلویزیون رو بچسبونه به دیوار. منم بیام به پریا‌خانم کمک کنم این خونه رو جمع و جور کنیم. پس فردا عیده.
ساسان نه چیزی می‌گوید نه حتی محل افسانه‌خانم و متلک بی‌مزه‌اش می‌گذارد. صاف می‌رود توی خانه. در را پشت سرم می‌بندم تا خیال افسانه‌خانم را از بابت دید زدن توی خانه مردم راحت کنم.
ساسان سرش به کارهای خودش است. نه خالی بودن خانه حساسش کرده، نه در فکر برنامه‌های شب عید است. دست‌هایش را توی سینک آشپزخانه می‌شوید. می‌گوید:
ـ از بچه‌ها چه خبر؟
ـ خوبن. بهشون خوش می‌گذره.
ـ بگو خواهرت اینا پاشن بیان، بچه‌ها رم با خودشون بیارن.
ـ چه عجله‌ایه. منم سرم شلوغه. این‌جا بیان فقط جلوی دست و پامون رو می‌گیرن.
جلوی تلویزیون روی تکه قالی قدیمی‌که اجالتا انداخته‌ام می‌نشیند:
ـ بچه‌ها نیستن، خونه سوت و کوره.
ـ تا از در بیان تو اولین سؤالی که بپرسن می‌گن: چرا خونه این ریختیه؟
ـ چه ریختیه؟ فردا می‌رم فرش از خونه برادرم میارم میندازم. تا بعد از عید یه فکری بکنیم.
برق از کله‌ام می‌پرد. همینم مانده برویم از خانه جاری فرش بیاوریم تا خبرش توی کل خانواده بپیچد. غرغرهای خودش کم است، آن وقت باید حرف و حدیث‌های قوم شوهر را هم تحمل کنم. حتی حالا که تقصیری ندارم هم گناه جور نشدن پول مبل‌ها می‌افتد گردن من. نفسم را تند بیرون می‌دهم و نگاهش می‌کنم. همین‌طور بی‌خیال دارد کانال‌های تلویزیون را عوض می‌کند. اما هیچ‌کدام را نمی‌بیند. فقط عوضشان می‌کند. لحنم را مظلوم می‌کنم و با احتیاط می‌گویم:
ـ یعنی سال نو رو با قرض و قوله شروع کنیم؟ شگون نداره.
خودش را به نشنیدن می‌زند. روی آرنجش یله می‌دهد. شگردش همین است. نقشش را چنان خوب بازی می‌کند که آدم باورش می‌شود چیزی نشنیده. برایش بالش می‌آورم تا بگذارد زیر آرنجش. می‌گویم:
ـ چرا حرف نمی‌زنی؟ چی شده؟
نگاه به ساعت می‌اندازم. نزدیک هفت است. می‌گویم:
ـ داره دیر می‌شه. ساسان، پاشو بریم سراغ مبل‌ها. خدا بزرگه. خودش می‌رسونه. پاشو. بچه‌ها میان می‌بینن خونه این ریختیه. ناراحت می‌شن. بالأخره جور می‌کنیم پولشو. عیده.... پاشو بریم. طرف می‌بنده میره. نمی‌تونیم پیداش کنیم.
اخم‌هایش توی هم است. اصلا فکرش یک جای دیگر است. می‌گذارم چند دقیقه بگذرد. دوباره صدایش می‌کنم. بالش را تکان می‌دهم.
ساسان یک‌هو کنترل را روی زمین می‌گذارد و با اوقات تلخی می‌گوید:
ـ ای بابا... می‌گم نمی‌شه. باید تا بعد از عید صبر کنیم. نمی‌دن پولمو لامصبا. نمی‌دن دیگه... این‌قدر پیله نکن.
آب پاکی را چنان روی دستم می‌ریزد که دیگر حرفی برای گفتن ندارم. نگاه به دورتادور خانه می‌اندازم که قرار است مهمان‌ها بیایند و عید را بهمان تبریک بگویند و برایمان سال پرخیر و برکتی آرزو کنند. آن طرف هال خالی است. خالی خالی. این طرف هم یک میز کوچک است با تلویزیون و گلدانی که خواهرش برای چشم روشنی خانه‌مان آورده بود، خرت و پرت‌ها را آن یکی گوشه جمع کرده‌ام، قفسه ظرف‌ها را با چه مشقتی خودم تنهایی نزدیک در اتاق بردم تا وقتی مبل‌ها را می‌آورند دست و پاگیر نباشد. توی آپارتمان شصت و پنج متری که نمی‌شود هم مبل چید هم پشتی. ولی تمام نقشه‌هایم امشب نقش بر آب شد. دلم آشوب است. نمی‌شود که. خیلی‌ها همین یک عید را می‌آیند دیدن آدم. با خودشان چه می‌گویند؟ مسخره خاص و عام می‌شویم. ولی مگر این‌ها را می‌شود به ساسان گفت.
یک لحظه دلم برای خانه کوچکمان می‌سوزد که روز عیدی لباس مناسب به تن نخواهد داشت. دلم برای بچه‌ها می‌سوزد که هر روز زنگ می‌زنند و سراغ مبل‌ها را می‌گیرند و ذوق می‌کنند.
یک لحظه بغضم می‌گیرد. حرف زدن هم بی‌فایده است. بلند می‌شوم و می‌روم توی آشپزخانه دستکش‌ها را به زور دستم می‌کنم و خودم را با سابیدن دیوارها مشغول می‌کنم. اگر هنوز خیاطی می‌کردم حال و روزم این نبود. نق‌نق بعضی از مشتری‌ها را نتوانستم تحمل کنم. واقعا پر‌فیس و افاده و بهانه‌گیر بودند. کاش حداقل کار تدریس را ول نکرده بودم. هر خانم باید برای خودش پس‌انداز داشته باشد یا دست کم شغل پردرآمدی تا غرور زنانه‌اش را حفظ کند و در چنین مواقعی زندگیش را حمایت کند. از این‌که هیچ کاری از دستم برنمی‌آید برای حفظ آبروی خانه، از خودم شرمنده‌ام. چارچوب پنجره را که تمیز می‌کنم چشمم می‌افتد به ماشین ساسان جلوی در. آن طرف کاپوت ماشین حسابی قر شده و از ریخت درآمده. صدا می‌کنم:
ـ ساسان ! ماشینت. یکی زده به ماشینت. بیا ببین...
ساسان بدون این‌که تکانی به خودش بدهد زیر لب می‌گوید:
ـ لامصب بی‌وجدان.
می‌گویم:
ـ بیا ببین. اصلا شنیدی چی گفتم؟
ساسان بلند می‌گوید:
ـ آره بابا. یکی زده و رفته. تو خیابون پارک کرده بودم. حداقل یه میلیون خرج داره.
ـ پس خودت می‌دونستی... چرا به من نگفتی؟
ـ خیلی خبر خوبیه، که به تو هم بگم؟
همه چیز دستگیرم می‌شود. می‌گویم:
ـ خرج ماشین گردن خودمونه یعنی؟
ـ کدوم گردن خودمون. می‌گم حقوق هم ندادن بهمون.
ـ یا خدا...
کاش همه خبرهای بد را یک‌جا بدهد و راحتم کند. بدون مبل، بدون حقوق، این هم وضع ماشین‌مان. بغض می‌کنم و می‌گویم:
ـ یعنی سال نو رو این‌طوری باید شروع کنیم؟
ساسان بالش را سُر می‌دهد زیر سرش و حالت خواب به خودش می‌گیرد:
ـ امسال هم این‌جوری می‌شه دیگه. سخت نگیر. یه جوری می‌گذرونیم.
می‌دانم بی‌خیال نشان دادنش فیلم است. خودش حسابی کلافه است. فقط می‌خواهد بهانه دستم ندهد وگرنه مثل بمب منفجر می‌شوم. چشم‌هایش را بسته. می‌خواهد چرت بزند انگار. در همان حالت می‌گوید:
ـ سخت نگیر. یه چند روز می‌ریم مسافرت. بعد که برگشتیم یک فکری به حالش می‌کنیم. آسمون که به زمین نیومده. هم ماشین درست می‌شه، هم مبلا رو میاریم.
تلفن زنگ می‌خورد. با همان دستکش گوشی را برمی‌دارم. صدای خواهرم است:
ـ ما تا نیم ساعت دیگه می‌رسیم. بچه‌ها نذاشتن بهت خبر بدم. گفتن می‌خوایم غافلگیر کنیم مامان و بابا رو.
سر جا خشکم می‌زند. عمیق نفس می‌کشم. یعنی می‌شود این دیگر آخرین غافلگیری امروزم باشد!؟ یعنی این‌قدری خوش‌اقبال هستم که فقط بچه‌ها را تحویل بدهند و بروند پی کارشان یا بچه‌ها آن‌قدر پیازداغ تغییر دکوراسیون خانه را پیش خاله‌شان زیاد کرده‌اند که خواهرم دارد می‌میرد برای دیدن سر و وضع جدید خانه و اصلا هم نمی‌تواند تا عیددیدنی صبر کند! ساسان صدای خروپفش بلند شده. تلویزیون دارد تبلیغ فرش می‌کند. آرام ساسان را صدا می‌کنم. بدش می‌آید از خواب بپرانمش. وقتی توی چرت است ناخودآگاه احساس می‌کند فقط یک خبر بد و نابهنگام می‌تواند چرتش را پاره کند. با صدایم جابجا می‌شود و بالش را زیر سرش بغل می‌کند. آرام می‌گویم:
ـ ساسان، پروانه زنگ زد. تا یه ربع می‌رسن خونه... ساسان، می‌شنوی؟ دارن بچه‌ها رو میارن... ساسان...
ساسان زیر لب غرولند می‌کند که:
ـ خب بیارن. چرا این‌قدر هولی.
ـ اوا! انگار اصلا حواست به خونه نیست. یه نگاه به دور و برت بنداز. آبروم میره... ساسان!
ـ صدای تلویزیونو کم کن.
دستکش‌ها را از دستم می‌کَنم، تلویزیون را خاموش می‌کنم و بساط چایی را راه می‌اندازم. بغض گلویم را گرفته. نباید هوس مبل می‌کردم اصلا. صدای زنگ آیفون می‌آید. چه زود رسیدند. گوشی را برمی‌دارم، صدای بم مردی میانسال می‌آید:
ـ سلام، ببخشید آبجی. این پراید نوک مدادی که کاپوتش له شده برا شماست؟
با دستپاچگی می‌گویم:
ـ بله.
ـ آقاتون هستند؟
ـ بله، شما؟
ـ شرمنده، می‌شه یه چند لحظه تشریف بیارن پایین؟
ساسان نیم‌خیز شده و کنجکاو نگاهم می‌کند ببیند کی است پشت در. جریان را بهش می‌گویم. لباس می‌پوشد و می‌رود پایین. از پنجره سرک می‌کشم. مرد درشت‌هیکلی نور چراغ گوشی‌اش را انداخته روی ماشین و دارد ماشین را ورانداز می‌کند و هی پشت سر هم عکس می‌اندازد. ساسان که می‌رود توی کوچه مرد درشت‌هیکل با او دست می‌دهد و یک راست می‌روند سراغ ماشین. می‌روم سراغ آیفون تا ببینم چه می‌گویند. صدای کوچه ضعیف است. صدای افسانه‌خانم را از توی آیفون می‌شنوم که یواشکی می‌گوید:
ـ هیسسس، ساکت باش بچه ببینم چی میگه؟
نمی‌دانم بخندم یا عصبانی شوم. از توی آیفون می‌گویم:
ـ افسانه خانم، این کار شما درست نیست هااا...
فوری گوشی را می‌گذارد. منتظرم صدای ساسان را بشنوم که بگوید این کار شما هم درست نیست پریا‌خانم! آرام می‌خندم. بین آن همه سر و صدای کوچه، چیزی از صدای مبهم ساسان و مرد غریبه دستگیرم نمی‌شود. همان از پنجره نگاه کنم بهتر است. مرد میانسال دست‌هایش را زده به کمر و در حالی‌که به له‌شدگی ماشین خیره شده و خیلی معقولانه به حرف‌های ساسان گوش می‌دهد، سر تکان می‌دهد.
طولی نمی‌کشد که سر و کله شهرام هم پیدایش می‌شود. حتما افسانه‌خانم نتوانسته خودش را نگه دارد شوهرش را فرستاده پایین برای کسب خبر! یک بار هم آقا شهرام دور تا دور ماشین می‌چرخد و قر شدگی ماشین را ورانداز می‌کند. کمی نزدیک ساسان و مرد میانسال می‌ایستد و انگار مردانگی‌اش اجازه فضولی بیشتر از این بهش نمی‌دهد و برمیگردد داخل ساختمان. کمی بعد زنگ واحد زده می‌شود. می‌دانم کی است. از چشمی نگاه می‌کنم. خودش است، افسانه‌خانم. در را باز نمی‌کنم تا برود پی کارش. زنگ را ول می‌کند و با دست در را می‌زند. جوابی نمی‌شنود و این بار همراه ضربه زدن به در، صدا می‌زند:
ـ پریا‌خانم... پریا‌خانم...
از رو می‌برمش و آن‌قدر پشت در نگهش می‌دارم تا خسته شود. از چشمی نگاه می‌کنم. همین‌طور که چشمش به در مانده از پله‌ها می‌رود بالا. چه حس خوبی دارد دست به سر کردن همسایه کنجکاو!
بر می‌گردم سراغ پنجره. ساسان با مرد درشت‌هیکل دست می‌دهد و از هم خداحافظی می‌کنند. کاغذی دست ساسان است. منتظر می‌شوم تا از پله‌ها بیاید بالا. دل توی دلم نیست. ساسان لبخند بر لب می‌آید تو. ابرویی بالا می‌اندازد و می‌گوید:
ـ چرا این‌طوری نگاه می‌کنی؟
ـ کی بود؟
ـ صاحب وانتی بود که راننده‌اش زده بود به ماشینم. بنده خدا کلی گشته تا پیدام کرده. می‌گفت راننده آدم بدبختی بوده و از ترس جریمه و خسارت پا گذاشته به فرار.
ضربان قلبم بالا می‌رود.
ـ خب...
ـ هیچی دیگه باز خدا خیرش بده این‌قدر وجدان داشته که به صاحب‌کارش گفته، شماره ماشین منم داده بهش. اونم گشته پیدام کرده.
ته قصه را می‌توانم حدس بزنم. اما شنیدنش از زبان ساسان لطف دیگری دارد.
ـ خب...
ساسان چک را نشان می‌دهد و می‌گوید:
ـ هیچی دیگه. خسارت ماشین رو داد دو برابر، گفت در عوض منم پی‌اش رو نگیرم و حلال کنم.
از خوشحالی نزدیک است پر دربیاورم. دست‌هایم را بلند می‌کنم و می‌گویم:
ـ خدایا شکرت.
فوری می‌دوم کیفم را بر می‌دارم. ساسان متعجب نگاهم می‌کند.
ـ کجا!؟
ـ بریم دنبال مبلا دیگه!
ـ مگه نگفتی خواهرت اینا دارن میان؟
دوباره صدای آیفون بلند می‌شود. از پشت پنجره نگاه می‌کنم. سارا و سهیل را می‌بینم که جلوی مجتمع ایستاده‌اند و دارند برای خاله و شوهرخاله‌شان دست تکان می‌دهند. ماشین شوهرخواهرم دارد دنده عقب از کوچه بیرون می‌رود. زیر لب به خواهرم می‌گویم:
ـ قربونت برم که تصمیم گرفتی نیایی بالا!
با ذوق رو به ساسان می‌گویم:
ـ دارن میرن. فقط بچه‌ها را گذاشتن!
ساسان خنده‌اش می‌گیرد.
ـ خیلی خب... پس بریم پایین بچه‌ها رو برداریم. پیش به سوی مبل‌ها!
مهری سرایی‌فر، مریم جهانگیری‌زرگانی