نویسنده: معصومه پاکروان
من یکی از اهالی آپارتمان خیابان گل و بلبل هستم.
اینجا ساختمانی است که هرگز روی آرامش ندیده و به گمانم نخواهد دید.
در یک روز معمولی مثل بقیه روزها همه اهالی ساختمان
آپارتمان گل و بلبل به دور آقای تهرانی جمع شده و خمیازه‌کشان داشتند حرف می‌زدند این
گردهمایی رأس ساعت 6 صبح برپا شده و همه اهالی به سختی و زحمت ایستاده بودند یک‌دفعه
صدای خانم سعادت در گوش بقیه پیچید که داشت با خانم داوری حرف می‌زد. خانم سعادت به
خانم داوری گفت:
ـ خانم داوری این کفش من به شالم می‌آید؟
خانم داوری گفت:
ـ رنگ شالتان خوب است اما کفشتان خیلی به لباستان
نمی‌آید!
خانم سعادت گفت:
ـ ای وای، پس من بروم عوض کنم و زود بیایم!
همین که خانم سعادت این را گفت آقای تهرانی نگاهی
به ساعتش کرد و گفت:
ـ خانم سعادت ساعت 6 و ده دقیقه شد ...بهتر است
که برویم...
خانم سعادت اخمی‌به پیشانی آورد و جواب داد:
ـ آقای تهرانی من نمی‌توانم که با احساس بد بیایم
ورزش کنم!
آقای تهرانی گفت:
ـ چه احساس بدی...کفشتان کاملا مناسب ورزش کردن
است. می‌خواهیم پیاده‌روی کنیم!
خانم سعادت جواب داد:
ـ خب پیاده‌روی کنیم. کفش من به لباسم نمی‌آید می‌خواهم
بروم عوضش کنم!
...