مریم جهانگیری
قسمت هفتم
اما می‌دانست جر وبحث و دعوا توی خانه خدا کراهت
دارد. یک‌دفعه فکری به ذهنش رسید. دید حوصله شرکت در مراسم عزا را ندارد. پس بهتر دید
کار مفید دیگری انجام بدهد. از جا بلند شد. استکان خالی نفیسه را برداشت. میان جمع
زن‌ها چرخید و باقی استکان‌های خالی را هم جمع کرد. رو به نفیسه گفت:
ـ من می‌روم آشپزخانه کمک کنم.
توی سال‌های نوجوانی‌اش، ماه محرم یا رمضان اگر
می‌آمد مسجد حتما توی پذیرایی یا تر و تمیز کردن مسجد بعد از رفتن مردم، به بقیه خانم‌ها
کمک می‌کرد. اما به مرور زمان که گرفتاری‌های کاری پیدا کرد این سنت خوب را هم از یاد
برد. رفت توی آشپزخانه زنانه.
ـ سلام!
دو سه دختر جوان و چند زن میانسال، از جمله همسر
سرایدار مسجد آن جا بودند. زنِ سرایدار فوری شناختش. چون با مادرش سلام و علیک داشت.
آمد طرفش.
ـ سلام کوثر خانم، حال شما؟
ـ خوبم، ممنون. خسته نباشید.
ـ سلامت باشید عزیزم.
ـ کاری هست من انجام بدهم؟
ـ بله خانم، کار که زیاد است. دوباره هوای کار توی
مسجد به سرت زده، نه؟
کوثر سر تکان داد.
ـ آره اگر خدا بخواهد.
...