لبخنـد خـدا
معصومه کرمی
با صدای گریه پدرام به خودم می‌آیم، آرام تکانش می‌دهم، دوباره می‌خوابد. هنوز نوبت ما نشده چقدر امروز بیمارستان شلوغ است. نظافتچی اشاره می‌کند پایم را بلند کنم، تا زیر پایم را تی بکشد. بوی موادی که به زمین می‌کشد، می‌زند زیر دماغم، حالت تهوع می‌گیرم، بینی‌ام را می‌گیرم. تمام نیمکت‌های نقره‌ای رنگ پر از مراجعه‌کننده است. تعداد زیادی آدم هم کنار دیوار راهرو دراز ایستاده‌اند، در اتاق دکتر باز می‌شود. منشی با آرایش تند، سرش را از در اتاق بیرون می‌آورد، فریاد می‌زند، شماره 38 خانم کناری‌ام از جایش بلند می‌شود، به طرف اتاق دکتر می‌رود. زنی چادری که بچه نوزادی در بغل دارد، از اتاق بیرون می‌آید، روی صندلی خالی کنارم می‌نشیند، دستمالی از کیفش بیرون می‌آورد، چشم‌هایش را پاک می‌کند. به پدرام 4 ماهه که یک ساله به نظر می‌رسد، نگاه می‌کند. رو به من می‌گوید: خانم بچه شما هم کلاپ فوت بوده؟
نگاهی به بچه در بغل او می‌کنم که لای پتوی صورتی رنگی پیچیده شده، می‌گویم: بله از چهار روزگی پاهاشو گچ گرفتیم تا یک هفته پیش. دو قطره اشک از روی گونه زن روی چانه‌اش سر می‌خورد، سفیدی چشم‌های سیاهش قرمز شده آهی می‌کشد، می‌گوید: این هم شانس من، آخه پای بچه تازه دنیا اومده رو چطور گچ بگیرم.
رو به زن می‌گویم: من هم خیلی گریه کردم اما چاره‌ای نیست، اگر این کار را نکنی بزرگ که بشه پاهاش کج میشه و درست نمی‌تونه راه بره، باید هر هفته گچ پای بچه رو عوض کنی، تا پاهاش رشد بکنه. مراقب باش یه وقت گچ پاش خیس نشود. مژه‌های بلند و تابدارش را به نشانه بله می‌بندد. پتوی دور بچه را مرتب می‌کند، چادرش را هم، بعد بلند می‌شود با تکان دادن سر خداحافظی می‌کند. به طرف در خروجی می‌رود. پسربچه‌ای با عصای زیربغل کنارم می‌نشیند، در حالی که یک پایش در گچ است. روی گچ پایش زمین فوتبالی کشیده با تعدادی بازیکن که در حال بازی هستند. مادرش کنارش می‌ایستد، زن نگاهی به طرفم می‌کند، می‌پرسد: خانم نفر چندم رفته تو؟ نگاهی به شماره داخل مشتم می‌کنم، می‌پرسم: شماره‌ات چنده؟ می‌گوید: 64. می‌گویم: حالا حالاها باید بنشینی تازه شماره 39 رفته تو. آرام زیر لب دوباره شروع می‌کنم به دعاکردن. زن، چشم از در اتاق دکتر برنمی‌دارد. در اتاق دوباره باز می‌شود، منشی با صدای بلند می‌گوید: 40. پیرزنی که طرف دیگر من نشسته است، یاعلی بلندی می‌گوید، به عصایش تکیه می‌دهد، بلند می‌شود. رو به زن می‌گویم: می‌روم آن طرف‌تر شما پیش پسرت بنشین. همانطور نشسته سر می‌خورم کنارتر. زن کنارم می‌نشیند. آهی می‌کشد و می‌گوید: بار دومه که عملش کردیم، خدا کنه این دفعه خوب شده باشه. در حالی که کمی جابه‌جا می‌شوم، می‌گویم: پایش شکسته بود؟ زن کیفش را روی پایش جابه‌جا می‌کند می‌گوید: نه کلاپ فوت بود، از نوزادی پاشو گچ گرفتیم، فایده نداشت. عمل کردیم، باز دکترا گفتن دوباره باید عمل بشه، دیگه خسته شدم از بس تو این 7 سال آمدم و رفتم. بغض می‌کند، قطره‌ای اشک از گوشه چشمش می‌چکد. می‌گوید: التماس دعا، بعد زل می‌زند به در اتاق. به پاهای پدرام نگاه می‌کنم، در دل می‌گویم: خدا همه بیمارا رو شفا بده تو را به امام حسین قسمت می‌دهم، دکتر به پدرام کفش طبی بده، دوباره نگه باید عمل بشود. یاد آخرین بار که پیش دکتر آمده بودم، می‌افتم.
دکتر معاینه پای پدرام را تمام می‌کند. می‌گوید: گچ دیگر فایده ندارد، باید عمل بشود، با بغض می‌گویم: توروخدا دکتر راهی ندارد، آخر بچه چهارماهه را چه طور می‌خواهید بیهوش کنید، اصلا به هوش می‌آید؟
دکتر با چینی بر پیشانی نگاهی به من می‌کند و می‌گوید: توکل کنید به خدا. بغضم می‌ترکد. پدرام را بغل می‌کنم، از اتاق بیرون می‌آیم. از بیمارستان تا خانه را گریه می‌کنم. نزدیک ظهر به خانه می‌رسم. در را که باز می‌کنم سرمای خانه لرزی به اندامم می‌اندازد. گوشه‌ای از اتاق می‌نشینم. بچه به بغل زل می‌زنم به دیوار روبرو. صدای کلید در قفلِ در می‌آید. فرهاد وارد اتاق می‌شود. با گریه می‌گویم: دکتر گفت باید پای بچه را عمل کنیم. فرهاد پدرام را از بغلم می‌گیرد و می‌گوید: می‌بریمش پیش یک دکتر خوب، چرند گفته، ناهار چی داریم؟ تازه یادم می‌افتد که ناهار درست نکردم، رو به فرهاد می‌گویم بریم جمکران به دلم افتاده آنجا برویم، شفا می‌گیرد. فرهاد بوسه‌ای به گونه پدرام می‌زند و می‌گوید: سرم شلوغه کار دارم، بعدازظهر بریم پیش یک ارتوپد خوب ببینیم چه می‌گوید. بچه را به طرفم می‌گیرد و به آشپزخانه می‌رود. از آنجا با صدای بلند می‌گوید: تو هم نیمرو می‌خوری؟با بغض می‌گویم: نه چیزی از گلویم پایین نمی‌رود. بعد از خوردن ناهار می‌خوابد. تلویزیون را روشن می‌کنم دسته عزاداری را نشان می‌دهد که گهواره کوچکی را پیشاپیش دسته می‌بردند. اشکم بند نمی‌آید. عصر راهی مطبی در بالای شهر می‌شویم اما دکتر بعد از معاینه نظر دکتر بیمارستان را داشت.
با صدای فرهاد به خودم می‌آیم، هنوز نوبت ما نشده؟ به طرفش نگاه می‌کنم، جای پارک پیدا کردی؟ پنجه دستش را لای موهای سیاهش می‌کند، می‌گوید: چه خبره؟ مگر جای پارک پیدا میشه! چند تا خیابان آن طرف‌تر یه جا پیدا کردم. پدرام با صدای پدر چشم‌هایش را باز می‌کند، می‌خندد. صورت تپلش گل انداخته، در آغوش می‌فشارمش، بوسه‌ای نرم روی موهایش می‌زنم. دست و پا می‌زند تا خود را به آغوش پدر برساند. فرهاد او را از بغلم می‌گیرد، به طرف در خروجی می‌رود، بلند می‌گویم: زود برگرد شاید نوبت ما شد. سرش را به عقب می‌چرخاند، سری تکان می‌دهد، می‌رود. دست و پایم را کمی کش می‌دهم، می‌ترسم اگر بلند شوم جایم را بگیرند و تا چندساعت مجبور به سرپا ایستادن بشوم. کتاب مفاتیح را از کیفم بیرون می‌آورم و شروع به خواندن دعای توسل می‌کنم، دلم روشن است، اما قلبم مثل گنجشکی که در قفس باشد خودش را به در و دیوار می‌کوبد. هوای داخل سالن گرفته و دم کرده است. هرلحظه جمعیت بیشتر می‌شود. صدای همهمه مراجعه‌کننده‌ها گوشم را پر کرده است. لحظه‌ها کش می‌آیند انگار، نگاهی به شماره‌ام می‌کنم 72، چندنفری مانده تا نوبت ما بشود. با خود می‌گویم: بچه رو کجا برده؟ خوبه که گفتم زود برگرد مگه حرف گوش می‌ده! اگر برم دنبالشون شماره ما رو صدا کنه چی؟ چشم می‌دوزم به در ورودی. منشی دوباره سرش را از داخل اتاق بیرون می‌آورد و با صدای نازکش جیغ می‌کشد شماره 71. از جایم بلند می‌شوم، شروع به قدم زدن می‌کنم، کف دستانم عرق کرده، شقیقه‌هایم درد می‌کند، دوباره به طرف در ورودی نگاه می‌کنم. صدای فرهاد را از پشت سرم می‌شنوم که می‌گوید: به چی نگاه می‌کنی؟ هنوز نوبت ما نشده؟ با صدا نفسم را بیرون می‌دهم، برمی‌گردم پدرام را از بغلش می‌گیرم. منشی سرش را از اتاق بیرون می‌آورد، شماره 72. به طرف اتاق دکتر می‌روم، پایم پیچ می‌خورد محکم بچه را به خودم می‌چسبانم، از پشت فرهاد شانه‌هایم را می‌گیرد. وارد اتاق دکتر می‌شویم. دکتر با موهای سفید و ریش آنکارد شده پشت میز نشسته، اشاره می‌کند پدرام را روی تخت بگذارم. دفترچه پدرام روی میز دکتر به چشم می‌خورد. گوشه اتاق، منشی پشت میز کوچکی نشسته، تعدادی دفترچه دسته شده پیش رویش قرار دارد. دکتر بلند می‌شود به طرف تخت می‌آید، فرهاد دستم را می‌گیرد و می‌گوید: چرا این قدر یخ کردی؟ جواب نمی‌دهم. طپش قلب می‌گیرم، زیر لب می‌گویم: یا امام حسین اگر دکتر به او کفش طبی بدهد، بزرگ که شد علمدارت می‌شود، قطره اشکی را که روی گونه‌ام چکیده با دست لرزان پاک می‌کنم. پای پدرام در دست دکتر است، چشم می‌دوزم به دهان دکتر. بعد از چند دقیقه معاینه می‌گوید: فعلا کفش طبی می‌نویسم یک مدت پایش کنید، انشاءالله که نیاز به عمل پیدا نمی‌کند...