محبوبه سادات فاطمی
وارد مطب شد. از در ورودی مستقیم به طرف منشی که ته سالن نشسته بود، رفت. سالن پر بود از پیر و جوان؛ مرد و زن. بعضی‌ها با دیدن دوربین عکاسی‌اش که شمایل حرفه‌ای داشت با نگاه‌هایی پر سؤال براندازش می‌کردند.
نرسیده به میز منشی، کارت شناسایی‌اش را از جیب کناری کوله پشتی بیرون آورد و جلوی منشی گذاشت. منشی که دختر جوان خوش پوشی بود، نیم نگاهی به او و بعد به کارت شناسایی‌اش انداخت و گفت: آقای دکتر هنوز نیومدند ... فکر می‌کنم باید کمی منتظر بمونید ... خانومه نوو.. ؟
ـ نازنین نوراهان ... و بعد لبخندی زده، ادامه داد: اشکالی نداره ... من کمی زود رسیدم ... و همانطور متبسم نگاهی به سالن شلوغ انداخت و پرسید: اینا همشون بیمارای آقای دکتر هستن؟
منشی که انگار خودش هم مریض شده باشد و اعصاب نداشته باشد با بی‌حوصلگی جواب داد: نه ... یه تعدادی‌شونم بیمارای دکتر جراح زیبایی‌مون هستن. نازنین سری تکان داد و با گفتن: آهاااا، دکتر مهانیان، به منشی فهماند که نامش را روی تابلوی جلوی در مطب دیده است.
صندلی خالی نزدیک به میز منشی، نازنین را به طرف خودش کشاند. کوله‌اش را بین دو پا روی زمین گذاشت و مشغول ور رفتن به لنز دوربین‌اش شد که صدای زمین خوردن کسی او را به خودش جلب کرد. زنی میانسال با رنگ و رویی پریده روی زمین ولو شده بود. به نظرش آمد فشار افتاده است. ظاهرا همراهی نداشت. به محض زمین خوردن، چند زن جوان به کنارش آمدند. منشی هم، همانطور که لیوان آب قندی را برایش می‌آورد زیرلب غر می‌زد که معلوم نیست این پسرش باز چیکار کرده که زن بیچاره باز فشارش اومده پایین... نازنین از روی صندلی بلند شد و خیلی سریع شروع به گرفتن عکس از زوایای مختلف کرد و دست آخر هم، زن را روی صندلی که خودش نشسته بود، نشاند و کمی آن طرف‌تر کنار میز منشی ایستاد و مشغول دیدن عکس‌ها شد. زن چشمان تازه جان گرفته‌اش را باز کرد و با اشاره‌ای نازنین را صدا زد. نازنین به طرف او آمد و کنار زن، روی صندلی که خالی شده بود نشست.
ـ از منم عکس گرفتی؟....