سروناز حر
قسمت دوم
وقتی به مسجد رسید، لحظه‌ای چشمانش را فرو بست. همه اتفاقات به گذر باد از جلوی چشمانش رد می‌شد... از آخرین حج پدر و غم یاران از فراقِ او تا دوراندیشی ِپیامبر خدا، فاطمهسلام‌الله‌علیها خوب می‌دانست که پدرش چه اندازه نگران آینده امت بود. نگران از عاقبتی که معلوم نبود. پیامبر باید تکلیف خود را کامل می‌کرد. همین دلیل محکمی بود برای شکل‌گیریِ آن خاطره زیبا در زلال غدیر. خاطره آن دو دستی که در میان هم قرار گرفت تا امیرالمؤمنینعلیه‌السلام جانشین به حق و شایسته پدر شود. افسوس! که چه زود به فراموشی سپرده شد. رایحه غدیر با بوی فتنه‌ای که خیلی زود مشام همه را پر کرد، به غفلت تاریخ سپرده شد!
فاطمهسلام‌الله‌علیها داخل مسجد می‌شد در حالی‌که روح و جانش زخمی از جور امتِ پدر بود...
ندای پیامبر گونه‌اش در مسجد پیچید: ... و آن‌گاه که خداوند براى پیامبرش خانه انبیاء و آرامگاه اصفیاء را برگزید، علائم نفاق در شما ظاهر گشت و جامه دین کهنه، و سکوت گمراهان شکسته، و پست رتبهگان با قدر و منزلت گردیده، و شتر نازپرورده اهل باطل به صدا درآمد...
این در حالى بود که زمانى نگذشته بود و موضع شکاف زخم هنوز وسیع بود، و جراحت التیام نیافته، و پیامبر به قبر سپرده نشده بود، بهانه آوردید که از فتنه مىهراسید، آگاه باشید که در فتنه قرار گرفتهاید، و به راستى جهنم کافران را احاطه نموده است!
... این کار از شما بعید بود، و چطور این کار را کردید، به کجا روى مىآوردید، در حالى که کتاب خدا رویاروى شماست.
آگاه باشید مىبینم که به تنآسایى جاودانه دل داده و کسى را که سزاوار زمامدارى بود را دور ساختهاید، با راحتطلبى خلوت کرده، و از تنگناى زندگى به فراخناى آن رسیدهاید...
آگاه باشید آنچه گفتم با شناخت کاملم بود، به سستى پدید آمده در اخلاق شما، و بىوفایى و نیرنگ ایجاد شده در قلوب شما، و لیکن اینها جوشش دل اندوهگین، و بیرون ریختن خشم و غضب است، و آنچه قابل تحملم نیست، و جوشش سینهام و بیان دلیل و برهان، پس خلافت را بگیرید، ولى بدانید که پشت این شتر خلافت زخم است، و پاى آن سوراخ و تاولدار، عار و ننگش باقى و نشان از غضب خدا و ننگ ابدى دارد، و به آتش شعلهور خدا که بر قلب‌ها احاطه مىیابد متصل است... من دختر کسى هستم که شما را از عذاب دردناک الهى که در پیش دارید خبر داد، پس هرچه خواهید بکنید و ما هم کار خود را مىکنیم، و شما منتظر بمانید و ما هم در انتظار بسر مىبریم...
باید کار زینبی کنند
از وقتی صحبت‌های او را روی آنتن زنده تلویزیون شنیده بود، برای گفتگو با او مشتاق‌تر شده بود. زنی محکم و راسخ که صفت داغدار برایش خیلی کوچک بود. او همسر یک شهید مدافع حرم بود. او از جنس همان بانوانی بود که کار زینبی کرده‌اند.
سمیه بالأخره قرار گفتگو را با او هماهنگ کرد. نمی‌دانست با کدام جمله شروع کند، از کجا بگوید. دلش می‌خواست از دلِ تاریخ برسد به حرف‌های دل این شیر زن، از تاریخِ زنانی مقتدر که سرسلسله آن‌ها بانوی آب و آیینه بود. بانویی که زینب سلام‌الله‌علیها را پرورش داد که در دفاع از امامش نمونه‌ای شد همچون مادر. صبور بانویی که کربلا را در گذر زمان، زنده نگاه داشت.
حالا به یُمن ِانقلابی که حضرت روح الله به پا کرد، در سرزمین من نسل زنانِ مرد‌آفرین و شیرصفت، دوباره تکرار شده است. زنانی که از الگوی خود آموخته‌اند مدافع حریم ولایت باشند، زنانی که در خانه خود با یک دست گهواره تکان می‌دهند و با دست دیگر تاریخِ حماسه و شهامت را می‌سازند. زنانی سربازپرور که به لشگر امام زمان خود می‌اندیشند، به تنهاییِ امام خود می‌اندیشند و روزها و شب‌های انتظار را با تعهد به ولایت سپری می‌کنند.
زنانی که در ازدواج، در تولد فرزند و تربیت آن، هدف را مقدس می‌دانند و درگیر گفتار و رفتار و ظواهر دست و پاگیرِ این روزها نیستند. دلیر بانوانی که عشق و زندگی خود را نثار حریم حرم می‌کنند و پا در جای پای بانوی کربلا می‌گذارند. همان صبورانی که از ابتدای رویش نهال انقلاب تا همین امروز، چون سرو قامت ایستاده‌اند.
بی جهت نیست در روایات آمده که جهاد زن شوهرداری و مراقبت از فرزند است. این جهادی سخت است. دل کندن جهاد نفس است و اکبر جهادها. این میدان عزم راسخ ودل شیر می‌خواهد.
زن بودن سخت است، سخت است که از عشق خود بگذری، سخت است از شریک زندگی چشم بپوشی. جان‌فرساست که پاره جگرت، فرزندت را به میدان رزم بسپاری، می‌دانی که برگشت ندارد. همه اینها سخت است اما شدنی است. چرا که زنان ِسرزمین من این حرف‌ها را در عمل اثبات کرده‌اند.
با تقدیم درود بر روح و جان همه بانوایی که فداییِ حریم حرم هستند...