صدای بلال

حسنی احمدی

مدتی است که فراق میان فاطمه و حبیبم محمد می‌گذرد. این روزها فاطمه حال خوشی ندارد. او توان دیدن این همه ظلم به علی را ندارد. غم جدایی از پدر و خانه‌نشینی علی...

زهرا در بستر بیماری است و دلتنگ است برای پدر. زیر لب می‌گوید آن‌چه را که در قلبش می‌گذرد به زبان جاری می‌سازد: «دلم تنگ شده است و آرزو دارم که آوای اذان بلال اذان‌گوی پدرم را بشنوم.»

خبر به بلال می‌رسد که دختر رسول خدا آروزیی دارد که تو می‌توانی آن را برآورده کنی. اشک در چشمان بلال جمع می‌شود. بعد از رحلت رسول مهربانمان، بلال دیگر اذان نگفته است اما اینک پاره‌تن محمد آرزویی دارد پس مشغول گفتن اذان می‌شود.

(الله اکبر... الله اکبر)

صدای بلال در تمام مدینه می‌پیچد. به فاطمه می‌نگرم. قلبش فشرده شده و اشک از گونه‌هایش سرازیر می‌شود. تمام خاطرات پدر در مقابل چشمانش زنده می‌شود و گریه‌ فاطمه بلندتر می‌شود.

بلال همچنان ادامه می‌دهد (أشهد أن محمد رسول...)

بلال چشمانش را بسته است. می‌خواهد ادامه دهد که شخصی خود را به بلال می‌رساند و می‌گوید: بلال ساکت شو. چیزی نمانده است که دختر رسول خدا دار فانی را وداع گوید. بلال با شنیدن این جمله ساکت می‌شود و دیگر اذان نمی‌گوید. فاطمه چشمانش را باز می‌کند. دیگر صدای اذان نمی‌آید. فاطمه برای بلال پیغام می‌فرستد که اذان را ادامه بده.

بلال سرش را پایین می‌اندازد و می‌گوید: به سرور زنان عالم بگویید بر تو می‌ترسم که مشکلی برای‌تان پیش بیاید. آن‌گاه بلال شرمنده خواهد شد.

فاطمه که پیغام بلال را می‌شنود، ساکت می‌شود و دیگر اصرار نمی‌کند.