پیکرتراشی که ارج و قرب نداشت!

عاطفه میرافضل

ميكل‏آنژ، نقاش، مجسمه‌ساز و معمار بزرگ ايتاليايى در 6 مارس سال 1475م در شهر كاپرزه ايتاليا متولد شد و با وجود مخالفت پدر به سراغ نقاشي و مجسمه‌سازي رفت. او خیلی زود استعداد خود را در زمينه نقاشي، مجسمه‌سازي و معماري نشان داد و طي سال‏هاي بعد شاه‏كارهاي متعددي خلق كرد اگرچه بيشتر خود را پيكر‌تراش مي‏دانست. وي به عنوان هنرمندي از قرن شانزدهم ميلادي هم‏چون ديگر هنرمندان این دوره مجبور بود تحت حمايت ثروتمندانی باشد که با تکیه بر پول خود به او سفارش ساخت پیکره‌های خود را می‌دادند. به همین خاطر هم بلند پروازي‏هاي هنري ميكل آنژ، با هوس‏هاي اين حاميان درآمیخت و ناپايداري اجتماعي زمانه نیز سبب شد تا او با خلق اثرهای سفارشی دوران بی‌حاصلی را سپری کند. با اين حال دست‌آفریده‌های او مورد قبول پيروانش قرار گرفت و در مدت چندين نسل، از آن‏ها تقليد مي‏شد. اهميت ميكل آنژ بيشتر از هر چيز در اين بود كه در هر دوره از كارش، از قوانين مرسوم فراتر مي‏رفت و قوانيني جديد بنیان‌گذاری می‌کرد. وی به عنوان بزرگ‏ترين هنرمند عصر خود، تأثير زیادی بر هنر در دوره‏هاي بعد و نيز هنر در دوره رنسانس گذاشت. او در فن معماري نيز استاد بود و هنرش را در اين رشته با ساختن قصر فارِنز و كتابخانه فلورانس نشان داده است. در سال 1505 میلادی ميكل آنژ را به رم خواندند تا آرامگاهي براي پاپ بسازد. با اين حال پاپ تمايل داشت تا وی سقف كليساي سيستين را تزيين كند و او نیز پذیرفت. روحانيت عميق و شكوه و جلال اسلوب اين سقف، آن را به صورت يكي از شاه‏كارهاي بزرگ جهان درآورده است. تندیس داوود از مهم‌ترین آثار اوست.هم‏چنين مجسمه‏هاي عظيم حضرت موسي‌علیه‌السلام و عيسي‌علیه‌السلام و كتيبه بزرگ كليسا سن‏پير در رم و تصوير عظيم و هنرمندانه روز محشر، از مهم‏ترين آثار ميكل آنژ به شمار مي‏روند. وی همیشه عادت داشت پایین نامه‌هایش این‌گونه امضا کند؛ من میکل آنژ پیکرتراش. میکل آنژ عاشق مجسمه‌سازی بود و به همین دلیل همیشه یک قطعه ازمرمر محبوبش دردستانش دیده می‌شد. وی در 89 سالگي درگذشت.