قله‌های افتخار
قسمت دهم
نویسنده: سیده مریم طیار
خلاصه قسمت‌های قبل: بعد از آن تصادف ناگهانی و حال‌گیری اساسی که بجای تفریح نصیب چهار دوست پژوسوار شد، حالا نرم‌نرمک دارد اوضاعشان به روال طبیعی برمی‌گردد. تیم اسکی بدون نوید و سهیل هم توانست به قهرمانی برسد و همین موضوع هر دو نفرشان را دلگرم کرد. از طرفی هم نوید دوباره سلامتی کاملش را به دست آورده و به اسکی برگشته. سهیل هم بالاخره توانسته بر غم و اندوه غلبه کند و با موضوع بی‌حسی پای چپش کنار بیاید و زندگی تازه‌ای را شروع کند. هم سر کار می‌رود و هم ورزش جذاب دوره نوجوانی‌اش یعنی تیراندازی را، آن هم به شکل حرفه‌ای، دنبال می‌کند. با فرشته هم مراسم آشتی‌کنان برگزار کردند و چیزی نمانده بروند سر خانه و زندگی‌شان. کامران هم که دیگر به هوش آمده و زندگی روی خوشش را به همه نشان داده است
و حالا ادامه ماجرا...
چند روزی طول کشید تا ملاقات با کامران، از طرف پزشکان معالجش، آزاد اعلام شد و سهیل و نوید بلند شدند و رفتند بیمارستان. نوید گل گرفت و سهیل هم چند تا کمپوت ضمیمه‌اش کرد تا در اولین ملاقات دست پر رفته باشند.
وضعیت هوشیاری کامران آنقدر تثبیت شده بود که به بخش عمومی منتقلش کرده بودند. اتاقی که یکی دو بیمار از اتاق عمل برگشته هم، روی تخت‌هایشان دراز کشیده بودند و خانواده‌ها دور تا دور تخت، قربان‌صدقه بیمارشان می‌رفتند.
سهیل همان دم در اتاق تا چشمش به کامران افتاد و دید بیدار است، بلند گفت: «چه عجب بالأخره شما بیدار شدی؟» بعدش هم تا کامران بیاید لب از لب باز کند، پشت‌بندش گفت: «حساب کردی چند تا دو ساعت شده؟!» و لبخند زد و عصازنان رفت جلو. تا نوید و سهیل خودشان را به کامران برسانند، او با چشم‌های نیمه‌بازش، نگاهش را چرخانده بود طرف در و با دیدن‌شان، لبخندی روی لب‌هایش نشسته بود.
نوید گل را گذاشت توی گلدان بلوری میز کنار تخت و گفت: «سلام... صبح عالی بخیر!»
کامران گفت: «سلام... زحمت کشیدی... خودت گل بودی.»
سهیل کیسه کمپوت‌ها را گرفت طرف نوید که بگذاردشان روی میز و گفت: «منم کمپوت بودم؟» و خندید.
کامران چیزی نگفت. انگار سعی می‌کرد وضعیت خودش و دوستانش را سبک سنگین کند. از سهیل پرسید: «این عصا چیه گرفتی دستت؟»
سهیل گفت: «چیز خاصی نیست. جدی نگیرش.» و بعد پرسید: «خوب خوابیدی آقا کامران؟»
کامران اخمی کرد و گفت: «نه اصلا. بدن درد گرفتم. انگار همه بدنم رو با گوشت‌کوب کوبیدن... خدا نصیب هیچ بنی‌بشری نکنه.»
نوید گفت: «خب اون که بخاطر تصادفه.» و با نگاه تیزی که سهیل بهش انداخت، دستش آمد که نباید حرف تصادف را پیش می‌کشیده. سعی کردند حرف را عوض کنند و از این در و آن در بگویند و فکر کامران را از مسأله منحرف کنند. نوید حرف عروسی سهیل را پیش کشید و تعریف کرد که قرار است بروند طبقه بالای خانه پدری‌اش زندگی کنند و این‌که چقدر عالی که همه‌چیز آنقدر خوب جفت و جور شده، ولی از قهرمانی تیم اسکی حرفی نزد. سهیل هم تعریف کرد که تازگی‌ها سراغ رفقای قدیمیاش رفته، ولی او هم از محسن و باشگاه تیراندازی و کمان‌کشی‌های خودش و مقام آوردنش در همان مدت کوتاه صحبتی نکرد. این بخش‌های سانسورشده همه باید می‌ماند برای وقتی که حال کامران بهتر می‌شد و نرم نرمک بهش می‌گفتند، نه حالا یهویی.
ولی درست موقع خداحافظی، کامران خودش موضوع تصادف را دوباره پیش کشید و پرسید: «نگفتین چی به سرمون اومد؟ کی بهمون زد؟ اصلا چی شد؟ ها؟ بهم بگین.» این‌جا دیگر اول سهیل و بعدش هم نوید مجبور شدند همه‌چیز را برایش مو به مو تعریف کنند.
آخرش کامران در حالی که از شنیدن ماجرا تعجب کرده بود، پرسید: «الان ماشینم کجاست؟»
نوید گفت: «بابات‌اینا تحویلش گرفتن.» البته بخشی از حرفش را خورد و نگفت: «نصف مچاله‌شده ماشینت برای بیرون کشیدن تو و سهیل، بریده شده و عملا چیزی ازش نمونده. اوراق به حسابش بیاری سنگین‌تری... چون دیگه نمی‌شه اسم ماشین روش گذاشت...»
فقط سهیل اضافه کرد: «ماشین رو ولش کن کامران... جونت سلامت.»
کامران پرسید: «اون که بعله... صاحاب تریلیه چی به سرش اومد؟»
سهیل جواب این سؤال را در یک جمله داد: «اونم تکلیفش به بیدار شدن و نشدن تو بند بود که خدا رو شکر چشماتو باز کردی.»
کامران گفت: «پس بهش خبر دادین که به هوش اومدم؟»
نوید گفت: «ما که نه. ولی لابد یکی بهش گفته دیگه.»
کامران گفت: «حتما خبرش رو بهش برسونید. گناه داره.» و بعد ادامه داد: «هر چی باشه تقصیر ما هم بود. یا بهتره بگم تقصیر من.»
در این‌جای صحبت، نوید و سهیل شروع کردند به دلداری دادن کامران و این‌که سخت نگیرد و حالا که به هوش آمده، فکرش را درگیر این موضوع نکند و مطمئن باشد حق به حق‌دار خواهد رسید.
بعد از بیمارستان، سهیل مستقیم رفت دفتر و قضایا را برای سیاوش تعریف کرد و کمی هم کارهای روی زمین مانده را انجام داد. مسابقه بزرگی هفته آینده برگزار می‌شد و نمی‌شد دست دست کرد و تمرینات تیراندازی را به تعطیلی کشاند. پس عصر که شد، رفت سر تمرین و تا دیروقت تیراندازی کرد.
کم‌کم فرشته و خانواده‌اش با کمک مادر سهیل، طبقه بالایی را آماده سکونت کردند. دو سه هفته بود که پدر سهیل قرارداد اجاره را نوشته بود و خانه را رسما از صاحب‌خانه اجاره کرده بود ولی چون هنوز صاحب‌خانه وسایلش را جمع نکرده بود، عملا نمی‌شد عروس‌خانم جهیزیه‌اش را بیاورد و توی خانه بچیند. تا این‌که بالأخره صاحب‌خانه فرصت کرد و یک توک پا از شهرستان آمد و وسایل را بار خاور کرد و خانه را برای سه سال آینده تقدیم عروس و داماد کرد.
پدر و مادرها مشغول تدارک مراسم بودند و سهیل خودش را برای مسابقه آماده می‌کرد. بالأخره ده روز پیش از مراسم، مسابقه برگزار شد و سهیل در اوج آمادگی و با اقتدار، اولین طلای کشوری‌اش را در رشته تیراندازی با کمان معلولان به دست آورد. این مدال، برایش از چند جهت ارزشمند بود ولی مهم‌تر از همه می‌خواست در مراسم ازدواج، به عنوان هدیه به فرشته‌اش تقدیمش کند.
مراسم عروسی هم به خوبی برگزار شد و حتی کامران هم آنقدر حالش خوب بود که در جشن‌شان شرکت کرد. آقای ثقفی و امیرعلی و میثم و چندتایی از هم‌تیمی‌های سابق اسکی هم بودند. محسن هم که تازگی‌ها یکی از دوستان نزدیک سهیل شده بود، به مراسم آمده بود. نوید و سیاوش هم بودند. سیاوش مجبور شده بود بعد از مدت‌ها، بالاخره آن ماسکی را که جلوی کامران روی صورتش می‌زد، بردارد و حسابی اسباب شوخی و خنده شده بود. آنقدر که کامران آخرش گفت: «سیاوش باید دماغ بکاری.» و وقتی نگاه بی‌احساس سیاوش را دید، ادامه داد: «جدی می‌گم.»
سیاوش هم گفت: «حتما. من گفتم، دکترا هم گوش کردن... زهی خیال باطل...»
نوید گفت: «سیاوش راست می‌گه کامران. اگه کاشتنی بود که همون اول می‌کاشتن براش.»
سیاوش هم حق به جانب ادامه داد: «ها! دیدی آقا کامران. به جای این حرفا زودتر خوب شو بیا سر کار تا من دیگه مجبور نباشم با این ریخت و قیافه پاشم برم سر پروژه.»
کامران هم گفت: «یعنی می‌خوای بگی با اومدن من، خودت رو به مقام دفترداری مفتخر خواهی کرد؟»
سیاوش هم گفت: «چاره چیه؟ کاچی بهتر از هیچی!»
کامران هم که دید هوا پس است و باید از رختخواب بلند شود، گفت: «حالا که از این زاویه نگاش می‌کنم خیلی هم بد نشده، نه نوید؟!» و چشمکی حواله نوید کرد.
نوید هم سریع گرفت و گفت: «راست می‌گی.» بعد نگاه سیاوش کرد و گفت: «اونقدرها هم بدم نیست سیاوش. باور کن.»
سیاوش اخم کرد و گفت: «بچه گول می‌زنین؟... شما گفتین منم باور کردم.» بعدش محکم دست گذاشت روی شانه کامران و همان‌طور که فشار می‌داد، گفت: «دو هفته وقت داری خوب شی بیای سر کارت... شیرفهم شد... مریض‌بازی دیگه تعطیل.»
آنقدر فشار دستش زیاد بود که داد کامران درآمد و مجبور شد جویده‌جویده بگوید: «چشم... هر چی شما دستور بدین قربان.»
به این ترتیب مراسم عروسی سهیل و فرشته هم بالاخره با کمی تاخیر و به خوبی و خوشی برگزار شد و دو جوان دیگر هم به جمع جوان‌های متاهل اضافه شدند.
فرشته دوست داشت زودتر بچه‌دار شوند و سهیل هم مخالفتی نکرد. همسر مهربان و فداکاری داشت و دلیلی نمی‌دید که نه بگوید. برای همین وقتی دو سه ماه بعد، فرشته سر شام خبر بارداری‌اش را داد، نه‌تنها تعجب نکرد که خیلی هم خوشحال شد.
احساس مسئولیت شدیدی به سهیلی که حالا داشت پدر می‌شد هجوم آورد. در دفتر فنی مهندسی‌شان که حالا کامران هم بهشان اضافه شده بود سفت و سخت کار می‌کرد و یک روز در میان هم عصرها می‌رفت باشگاه تیراندازی. چند نفری داشتند زیردستش تیراندازی یاد می‌گرفتند. ضمن این‌که از تمرینات شخصی‌اش هم غافل نبود و داشت خودش را برای مسابقات جهانی آماده می‌کرد.
تا جایی که پنج ماه بعد که به مسابقات اعزام شدند، در اوج آمادگی بود. یکی از امیدهای اول طلای مسابقات بود و نه‌تنها محسن و نوید و فرشته به او امید داشتند که حتی آقای ثقفی و هم‌تیمی‌های سابقش هم امیدوار بودند در پایان مسابقات مدال طلا به گردنش آویخته شود. این موضوع را وقتی که برای بدرقه به فرودگاه رفته بودند آقای ثقفی به خود سهیل هم گفته بود. وقتی که درست قبل از بالا رفتن از پله برقی، رو در روی سهیل ایستاد و چشم در چشمش گفت: «دیدی آقا سهیل؟ دیدی گفتم شاید یه روزی برسه که ما تو رو بدرقه کنیم بری مسابقه... دیدی اون روز رسید؟» در همان لحظه بود که اشک شوق از چشم‌های سهیل سرازیر شد.
آقای مربی راست می‌گفت. دقیقا در موقعیت مشابه اعزام تیم اسکی به مسابقات قرار داشتند. منتها این‌بار این سهیل بود که می‌رفت تا با مدال برگردد و مربی سابقش منتظر می‌ماند تا نتیجه تلاش‌های او را بشنود. همان‌جا بود که آقای ثقفی گفت: «من می‌دونم که تو می‌تونی با طلا برگردی... من شاگردم رو خیلی خوب می‌شناسم، حتی اگه از رشته جدیدش سر رشته‌ای نداشته باشم.» و سهیل هم سری تکان داده بود و گفته بود: «همه تلاشم رو می‌کنم. قول می‌دم.»
به یک هفته نکشید که سهیل و هم‌تیمی‌هایش افتخار آفریدند. تیم تیراندازی با کمان جانبازان و معلولان ایران که گلچینی از بهترین‌های کشور بود، قهرمان جهان شد و قدرتمندترین تیم‌های دنیا را شکست داد. آنقدر طلا گرفتند که بارها و بارها سرود ملی ایران در فضای مسابقات طنین‌انداز شد. تا جایی که دیگر همه پرچم و سرود ملی ایران را می‌شناختند. استقبال بی‌نظیری در فرودگاه از قهرمانان به عمل آمد.
سهیل این بار می‌خواست مدالش را به فرزندش هدیه کند که چند ماه دیگر قرار بود به دنیا بیاید و زندگی‌شان را رنگ و بوی دیگری بدهد. ولی وقتی فرشته گفت که دوقلو باردار است، غافلگیر شد. انتظارش را نداشت یهویی دو بار پدر شود. اولین فکری که به ذهنش رسید و برای فرشته هم گفت، این بود: «پس باید تا اون موقع یه مدال دیگه هم بگیرم.»
فرشته اما گفت: «خودت رو زیاد خسته نکن. حالا خیلی وقت داری برای مدال گرفتن. بچه‌ها با همون یکی هم می‌تونن بازی کنن.»
این هم فکری بود. به جای این‌که وارد بازی مدال‌گیری‌های پیاپی شود، می‌توانست به کار بچسبد و هوای همسرش را هم بیشتر داشته باشد که حالا داشت جور یک بچه دیگر را هم علاوه بر آن بچه اولی می‌کشید. صدالبته که از اول جور هر دو تا را می‌کشیده، ولی خودشان که نمی‌دانستند.
البته سهیل دور از چشم همه، رویای دیگری هم در سر داشت. با آن طلای جهانی که گرفت، کم‌کم افق‌های دورتری را برای خودش ترسیم کرد. بله. می‌توانست در مسابقات بزرگتری هم شرکت کند. کسی چه می‌دانست؟ امتیاز شرکت در مسابقات پارالیمپیک آن‌قدرها هم دور از دسترس نبود. کافی بود در چند مسابقه معتبر جهانی شرکت کند و امتیاز لازم را به دست بیاورد. آن‌وقت جواز حضورش در مسابقات پارالیمپیک هم صادر می‌شد.
همین‌طور هم شد، دوقلوها درست یک ساله شده بودند که پدرشان روی ماهشان را بوسید و به قصد شرکت در مسابقات پارالیمپیک با آن‌ها و مادرشان خداحافظی کرد.
سطح مسابقات پارالیمپیک خیلی بالا بود و انصافا رقبای قدری به مسابقات راه یافته بودند. بعضی‌هایشان را سهیل از قبل و از مسابقات جهانی می‌شناخت ولی بعضی دیگر را نه. در همان چند روزه پیش از مسابقات، اطلاعات مربوط به رکوردهایشان را به کمک محسن به دست آورده بود و فهمیده بود رکوردهایشان کمی از رکودهای خود او بالاتر است ولی چندان هم دور از دسترس نیست. با همه این احوالات امیدوارانه در مسابقات شرکت کرد و خودش را نباخت. در پایان مسابقه هم توانست مدال نقره را به گردن بیاویزد. این مدال اگر چه به خوشرنگی مدال‌های قبلی‌اش نبود ولی همین که مدال مسابقات بالاتری بود، کفایت می‌کرد. این چیزی بود که محسن هم بهش تاکید داشت و می‌گفت: «این اولین حضورت توی این سطح از مسابقات بود... باور کن گل کاشتی.» سهیل هم پذیرفت و موقعیت خودش را درک کرد. شاید در مسابقات بعدی می‌توانست بهتر ظاهر شود.
بعد از اتمام مسابقات، سهیل کمی به خودش استراحت داد و با همسر و فرزندانش سری به تیم سابقش در کوه‌های پر برف اسکی زد. نوید آن‌جا بود و داشت یکی از فرودهای زیبایش را به نمایش می‌گذاشت که سهیل و خانواده‌اش به پیست رسیدند.
باز هم قرار بود تیم ملی اسکی به مسابقات جهانی اعزام شود و نوید هم عضو اصلی تیم اعزامی بود. سهیل پرسید: «آقا نوید صددرصد آماده‌ای دیگه؟» و نوید سرحال و قبراق جواب داد: «بله که آماده‌م. پس چی فکر کردی؟!» معلوم بود آماده است و این پرسیدن بیشتر برای سرحال آوردنش بود که سهیل مطرح کرد. البته وقتی پیش از رفتن، سهیل سری هم به رختکن تیم زد تا با بچه‌ها و آقای مربی هم خوش و بشی کرده باشد، نوید وضعیت ساق پایش را برای سهیل رو کرد و گفت: «امان از این کبودیا!»
سهیل گفت: «تو یا با همین کبودیا مدال می‌گیری یا نمی‌گیری!»
نوید خندید و گفت: «می‌گیرم بابا... دیگه حالش رو ندارم... بسه دیگه. می‌خوام منم مدالم رو بذارم کنار که بعدا هدیه‌ش کنم به عزیز دل.»
این‌جا بود که سهیل گفت: «می‌بینم که خبراییه؟!» و اصرار کرد که نوید حرف بزند. ولی از سهیل اصرار و از نوید انکار که سهیل آخرش گفت: «بالاخره که می‌فهمم چه خبره؟!» و همان‌جا خداحافظی کرد تا بیشتر از آن همسر و فرزندانش را بیرون رختکن منتظر نگذاشته باشد.
شاید چیزی حدود دو سه ماه بعد و درست زمانی که نوید همراه با تیم اسکی به مسابقات جهانی رفته بود و هنوز معلوم نبود چه مدالی می‌گیرند و چه مقامی کسب می‌کنند، سهیل و همسر و دو فرزندش محیا و مهسای یک سال و نیمه، داشتند ساعات خوشی را در کنار هم سپری می‌کردند. جمعه روزی بود و کار و تمرین هم تعطیل شده بود و مرد خانواده داشت از همنشینی با همسر و فرزندانش لذت می‌برد.
با حضور سهیل در خانه، فرشته هم کمی بیشتر می‌توانست به کارهای شخصی و کارهای روی زمین مانده خانه برسد. انصافا مادری کردن برای یک بچه هم دشواری زیادی دارد، چه برسد به دو بچه بسیار کوچکی که همزمان نیازمند توجه تمام‌وقت مادرشان هستند.
سهیل دو ساعتی بود که داشت با بچه‌ها بازی می‌کرد. عروسک‌ها را جلوی رویشان راه می‌برد و صدای حرف زدنشان را درمی‌آورد. جوری که بچه‌ها فکر می‌کردند عروسک‌ها زنده‌اند و خودشان دارند راه می‌روند و حرف می‌زنند. خود بچه‌ها هم دیگر کم‌کم سعی می‌کردند ادای پدر را دربیاورند و با همان زبان کودکانه‌ای که هنوز به سختی می‌توانست بابا و مامان را تلفظ کند، بجای عروسک‌ها حرف می‌زدند. حرف‌هایی که از جنس زبان خودشان بود و بیشتر حروف در هم تنیده نامفهوم بود تا جملات کامل و مشخص.
سهیل داشت با بچه‌هایش عشق می‌کرد که فرشته آمد و گفت: «دیگه وقت عوض کردنشونه.» و محیا را از روی زمین بلند کرد و برد. گریه بچه بلند شد که چرا وسط بازی دارند می‌برندش؟
مهسا هم وقتی دید خواهرش گریه می‌کند، شروع کرد به گریه کردن. سهیل زود دخترش را از روی زمین برداشت و گذاشت روی پایش و سعی کرد با حرکت دادن یک عروسک آرامش کند. بچه کم‌کم آرام شد.
فرشته تازه محیا را دوباره پوشک کرده بود که صدای فریاد سهیل بلند شد: «فرشته؟ فرشته؟»
فرشته با ترس خودش را به سهیل رساند. سهیل گفت: «بچه خیسم کرد.»
فرشته نفسی بیرون داد و گفت: «من که گفتم وقت عوض کردنشونه.»
سهیل گفت: «اونش مهم نیست. می‌گم بچه خیسم کرد... خودم حس کردم که خیس شدم. می‌فهمی؟ خیسی رو ندیدم. حس کردم.»
فرشته یک لحظه هاج و واج ماند. سهیل را نگاه کرد. مهسا درست روی پای چپ سهیل نشسته بود و همان‌جا پوشکش نم پس داده بود. این‌جا بود که ناگهان از خوشحالی داد کشید و بی‌توجه به سهیل و این‌که باید مهسا عوض شود و محیا در چه حالی آن طرف پذیرایی مانده، در را باز کرد و دوان دوان از پله‌ها رفت پایین تا این خبر خوش را به پدر و مادر سهیل برساند.
پایان