شهادت احمدعلی نیری
دست به سینه ارباب!
عاطفه میرافضل
از یک اتفاق ساده شروع شد. شاید همیشه همینطور بوده است و رسیدن به قرب الهی راه و رمز پیچیده‌ای نمی‌خواهد. در اتفاقات ساده زندگی هم می‌شود چشم از گناه فروبست و به برترین‌ها رسید. این درست همان موضوعی است که مردان الهی را از بقیه یک سر و گردن ممتازتر می‌کند. این که خیلی از ما از عهده همان اتفاقات ساده هم برنمیآییم.
او در این باره گفته است: «روزی
با رفقای محل وبچه‌ها‌ی مسجد رفته بودیم دماوند. همه مشغول بازی بودند. یکی از
بزرگترها گفت: احمدآقا برو کتری رو آب کن بیار... راه افتادم. راه زیاد بود. کم
کم صدای آب به گوش رسید. از بین بوته‌ها به رودخانه نزدیک شدم. تا چشمم به
رودخانه افتاد یک دفعه سرم را انداختم پایین و همان جا نشستم. بدنم شروع کرد به
لرزیدن. نمیدانستم چه کار
کنم. همان جا پشت درخت مخفی شدم... می‌توانستم به راحتی گناه بزرگی انجام دهم.
پشت آن درخت وکنار رودخانه چندین دخترجوان مشغول شنا بودن.همان جا خدا را صدا زدم
و گفتم خدایا کمک کن. خدایا الان شیطان به شدت من را وسوسه می‌کند تا من نگاه کنم،
هیچ کس هم متوجه نمی‌شود، اما خدایا من به خاطر تو از این گناه می‌گذرم.کتری خالی را برداشتم و از جایی دیگر آب تهیه کردم
وپیش بچه‌ها برگشتم ومشغول درست کردن آتش شدم. به سختی آتش را آماده کردم و دود زیادی
توی چشمم رفت و اشکم جاری بود. یادم افتاد حاج‌آقا گفته بود هرکس برای خدا گریه
کند خداوند او را خیلی دوست خواهد داشت. حالم منقلب بود و از آن امتحان سخت کنار
رودخانه هنوز دگرگون بودم واشک میریختم
و مناجات می‌کردم خیلی باتوجه گفتم: یا الله یا الله... به محض تکرار این عبارات
صدایی شنیدم که از همه طرف شنیده می‌شد. به اطرافم نگاه کردم. صدا از همه سنگریزه‌ها‌ی
بیابان و درخت‌ها و کوه می‌آمد! همه می‌گفتند: سبوح‌القدوس و ربنا‌الملاکه والروح... از آن موقع کم کم درهایی از عالم بالا به
روی من باز شد».
احمدعلی نیری متولد منطقه آینه‌ورزان دماوند بود و از همان کودکی به رعایت
حق‌الناس و نماز اول وقت اهمیت بسیار می‌داد و همه می‌دانستند، اگر در مقابل او غیبت
کسی را بکنند با آن‌ها برخورد سختی
خواهد کرد.
یکی از دوستانش چنین می‌گوید: «زندگی او مانند یک انسان عادی ادامه
داشت، اما اگر مدتی با او رفاقت داشتی، متوجه می‌شدی که او یکی از بندگان خالص
درگاه خداست. یک‌بار برنامه بسیج تا ساعت سه بامداد ادامه داشت. بعد احمد آهسته
به شبستان مسجد رفت ومشغول نماز شب شد. من از دور او را نگاه می‌کردم. حالت او
تغییر کرده بود. گویی خداوند در مقابلش ایستاده و او مانند یک بنده ضعیف مشغول
تکلم با پروردگار است. عبادت عاشقانه او بسیار عجیب بود. آنچه که ما از نماز
بزرگان شنیده بودیم در وجود احمد‌اقا می‌دیدیم. قنوت نماز او طولانی شد آن‌قدر که
برای من سؤال ایجاد کرد. یعنی چه شده؟! بعد از نماز به سراغش رفتم و از او پرسیدم:
«احمدآقا تو قنوت نماز چیزی شده بود؟ احمد همیشه در جواب‌ها‌یش فکر می‌کرد. برای
همین کمی مکث کرد وگفت: نه چیز خاصی نبود. آن‌قدر اصرار کردم که مجبور شد حرف
بزند؛ «... از فضای مسجد خارج شدم. نمی‌دانی چه خبر بود! آنچه که از زیبایی‌ها‌ی
بهشت وعذاب‌ها‌ی جهنم گفته شده همه را دیدم! انبیا را دیدم که در کنار هم بودند...»
در سال 1391، دفترچه‌ای که 27 سال بعد از شهادتش داخل کیفی قدیمی، به
دست آمد که حاوی نکات عجیب با دست خط خود ایشان بود. در قسمتی از خاطرات این دفتر‌چه
چنین ذکر شده است:
«خدا را شکر، مقام بالایی نزد ام‌الائمه حضرت
زهراسلاماللهعلیها
دارم».
شهید نیری طی
عملیات والفجر 8 به آرزوی دیرینه‌اش رسید و به لقاء‌الله پیوست. یکی از دوستانش که
شاهد لحظات قبل از شهادت ایشان بود چنین نقل می‌کند:
«در لحظه شهادت ترکشی به پهلوش اصابت کرد. وقتی
به زمین افتاد از ما خواست که او را بلند کنیم وقتی روی پاهایش ایستاد رو به سمت کربلا
دستش را به سینه نهاد و آخرین کلام را بر زبان جاری کرد «السلام علیک یا ابا
عبدالله.» احمدعلی موقع خاکسپاری نیز با اینکه 6 روز از شهادتش می‌گذشت ولی دستش
هنوز به نشانه ادب بر سینه‌اش قرار داشت.