شهادت بنت‌الهدی صدر
جانانه با برادر
عاطفه میرافضل
ماه رجب سال 1399 بود که برادر را دستگير كرد. بنت‌الهدي تا خيابان اصلي به دنبال برادر رفت و تصميم داشت همراه او سوار ماشين شود، ولي مأموران اجازه اين كار را به او ندادند. او همان‌جا ماند و سخنراني با صلابتی ايراد كرد و به برادرش گفت: «من برنمي‌گردم. مي‌خواهم مانند حضرت زينب‌سلام‌الله‌علیها كه برادرش امام حسين‌علیه‌السلام را همراهي كرد، همراه شما باشيم.» وقتی هم كه ماشين حركت كرد، بنت‌الهدي شروع کرد با صدای بلند تکبیر گفتن، کوبنده و رعدآسا. بعد هم به طرف حرم مطهر اميرالمؤمنين‌علیه‌السلام حركت کرد و با یک سخنرانی جانانه مردم را به گریه انداخت. پیگیری‌ها‌یش سرانجام برادر را از زندان آزاد كرد، ولي طولي نكشيد كه در بيستم جمادي‌الاول سال 1400 هجری قمری، خواهر و برادر توسط رژيم عراق دستگير شدند و شديدترين شكنجه‌ها بر آنان روا داشته شد.... گاهی حتی تاریخ هم از به یاد آوردن بعضی وقایع شرم دارد.
آمنه بنت‌الهدی صدر هم دانشمند بود هم شاعر، نویسنده و معلم فقه و اخلاق در شهر کاظمین به دنیا آمده بود و در یازده سالگی همراه دو برادر خود، سید اسماعیل و سید محمدباقر صدر به نجف هجرت کرد و تحصیلات خود را در زمینه فقه، علم حدیث، اخلاق، تفسیر و سیره نزد برادرش محمدباقر دنبال کرد؛ و به درجه اجتهاد رسید.
بنت‌الهدی کار خود را در دو محور متمرکز کرده بود؛ کار فرهنگی یعنی پرورش دختران و تبلیغ حجاب و نظارت بر مدارس‌الزهرا در شهر کاظمین و نجف و انتشار کتب مختلف در عرصه زنان. هدف او از پی‌ریزی این مدرسه‌ها، تربیت دختران مسلمان در دو مرحله دبستان و بالاتر به شیوه اسلامی بود که در مدرسه‌های دولتی عراق چنین چیزی دیده نمی‌شد. در این مدرسه‌ها علاوه بر درس‌های رسمی، دروس اعتقادی هم تدریس می‌شد. سطح علمی مدرسه‌ها به اندازه‌ای بالا بود که مردم دلباخته ورود دختران‌شان به این مدرسه‌ها بودند، ولی حکومت بعثی عراق همه مدرسه‌ها را دولتی کرد و بر اساس بخشنامه‌ای این آموزشگاه‌ها از بنت‌الهدی گرفته شد. بنت‌الهدی پس از این تاریخ، بیشتر به نوشتن کتاب و داستان پرداخت.
وی در فضای سرکوب حاکم بر عراق در زمان بعثی‌ها و پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، با پیروی از روش امام سجاد، در راستای گسترش دین اسلام از روش غیر‌مستقیم استفاده می‌کرد و کتاب‌های فراوانی به سبک جدید می‌نوشت. او نخستین زن شیعه مسلمان بود که وارد فضای داستان‌نویسی برای دختران جوان و نوجوان شد. داستان‌های وی ریشه در واقعیت‌های جامعه داشت و از قرآن و سنت به شیوه‌ای روان و شیوا یاری می‌گرفت. کتاب‌هایش در دوران حکومت بعثی‌ها در شمار کتاب‌های ممنوعه بودند، اما مردم با شیفتگی آن‌ها را می‌خواندند و وقتی نیروهای امنیتی صدام به خانه‌ها یورش می‌بردند، کتاب‌ها را پنهان می‌کردند.
او در مقاله نظر زن در ازدواج به ظلم و ستم‌هایی که به زنان از ناحیه بدرفتاری مردان تحمیل می‌شود و این بدرفتاری‌ها و ستم‌ها به اسلام نسبت داده می‌شود؛ اشاره می‌کند. وی اعتقاد دارد که این رفتارها و تضییع حقوق زنان با «روح اسلام و تعالیم حکیمانه آن» بیگانه است. بنت‌الهدی از رفتار استبدادی برخی مردان که قصد دارند سرنوشت دختران و زنان خود را بدون مشورت با آنان و طبق امیال خود رقم بزنند، به شدت انتقاد می‌کند. او به زنان یادآوری می‌کند که اسلام برای نابودی ظلم و مجازات ظالمین آمده و نه برای ایجاد یک نسل تحت ستم. بنت‌الهدی اعتقاد دارد اسلام بر خلاف سایر اقوام و ملت‌های شرق و غرب که جایگاه تحقیرآمیزی برای زنان در نظر می‌گرفتند، مردان را در کنار زنان قرار داده و حقوق اجتماعی آن‌ها را در نظر گرفته است.
به دنبال پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به رهبری خمینی فرصتی برای سیدباقر صدر و خواهرش بنت‌الهدی پیش آمد تا موج‌های انقلاب اسلامی را در عراق نیز گسترش دهند. تا این که حکومت بعثی عراق، بنت‌الهدی را یک روز پس از بازداشت برادرش آیت‌الله صدر، دستگیر کرد و این دو را زیر شکنجه‌ها وحشیانه به شهادت رساند.
برزان ابراهیم، برادر ناتنی صدام حسین، از آیت‌الله صدر خواسته بود تنها چند کلمه بر ضد خمینی و انقلاب اسلامی بنویسد که آیت‌الله صدر نپذیرفت و صدام او و بنت‌الهدی صدر، را در ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ سه روز پس از آخرین دستگیری، به گونه دردناکی به قتل رساند. پیکر وی در قبرستان وادی‌السلام شهر نجف در مقبره خانوادگی خاندان صدر به خاک سپرده شد. پس از آن که صدام، بنت‌الهدی را به قتل رساند، بعضی به او گفته بودند: چرا خواهر صدر را به قتل رساندی؟ او در پاسخ گفته بود:
«من قضیه حسین را تکرار نمی‌کنم. زینب بعد از برادرش، زنده ماند و یزید و آل‌امیه را رسوا کرد».