گردنبند

حسنی احمدی

پیرمرد خسته و گرسنه بود روبروی محمد نشست، با خود می‌اندیشید این آخرین امید من است. محمد متوجه مرد شده لبخندی به چهره رنجور مرد زد، نور امیدی در قلب پیرمرد روشن شد، سرش را پایین انداخت و گفت: گرسنگی در جگرم اثر گذاشته و برهنه‌ام. به من غذا و لباس بده که سخت تهی‌دستم.

محمد هیچ به همراه نداشت پس رو به بلال کرد و گفت: این پیرمرد را به خانه دخترم فاطمه برسان، بلال پیرمرد را به خانه فاطمه رساند، پیرمرد شرح حال خود را برای دختر حبیبم تعریف کرد. فاطمه دست به گریبان برد و گردنبند نقره‌ای را که هدیه دخترعمویش بود به پیرمرد بخشید. چشمان پیرمرد برقی از شادی زد و نزد حبیبم محمد برگشت و ماجرا را تعریف کرد و گردنبند را در معرض فروش گذاشت، عمار یاسر رو به پیرمرد کرد و گفت: آن را چند می‌فروشی؟ پیرمرد با شادمانی پاسخ داد: به اندازه یک وعده غذا که مرا سیر کند، یک لباس که با آن نماز بخوانم و دیناری که با آن مخارج سفر نزد خانواده‌ام را تأمین کنم. عمار بیست دینار و دویست درهم، یک دست لباس، یک وعده غذا و مرکب ‌سواری خود را به پیرمرد داد و گردنبند را گرفت و با مشک خوشبو کرد و در میان لباسی نهاد و به غلامش سَهم داد و گفت: نزد دختر رسول خدا برو و این گردنبند را به او بده، تو را نیز به ایشان بخشیدم.

سَهم به در خانه فاطمه رفت، فاطمه گردنبند را گرفت و سَهم را آزاد کرد.

سَهم همچنان که در جلوی درب ایستاده بود لبخندی زد و گفت: برکت این گردنبند مرا به خنده آورده، چرا که گرسنه‌ای را سیر کرد، برهنه‌ای را پوشانید، فقیری را بی‌نیاز کرد، برده‌ای را آزاد ساخت و سرانجام نزد صاحبش بازگشت.

آری این از برکت وجود رسولم محمد و یگانه دخترش فاطمه است.