اثرات رفاقت دنیوی انسان در حیات اخروی او
کارکرد دل نیز مانند کارکرد عقل در قیامت بروز و ظهور دارد. حتی کسانی‌که اهل این مباحث هستند، می‌گویند که ما هم جنت اعتقادی و هم جنت اعمالِ جوارحی داریم. بهشت‌های خدا نیز در قیامت مختلف است.
روایتی در مدح کسانی که برای خدا با هم دوستی دارند
بنابراین رفاقتی‌که بر محور خدا باشد نیز در قیامت بروز خواهد داشت. ابوبصیر از امام صادقعلیه‌السلام روایتی نقل کرده است که حضرت فرمودند: «إِنَّ الْمُتَحَابِّينَ فِي اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى مَنَابِرَ مِنْ نُورٍ قَدْ أَضَاءَ نُورُ وُجُوهِهِمْ وَ نُورُ أَجْسَادِهِمْ وَ نُورُ مَنَابِرِهِمْ عَلَى كُلِّ شَيْ‌ءٍ»؛ دو نفر که با هم به خاطر خدا دوستی می‌کنند، شعاع نور آن‌ها همه چیز را در قیامت نورانی می‌کند. حال چه این نور، نور پیکره آن‌ها باشد و چه نور محل و جایگاه آن‌ها باشد، به هر حال نور آن‌ها همه چیز را روشن می‌کند. سپس حضرت در ادامه می‌فرمایند: «حَتَّى يُعْرَفُوا بِهِ فَيُقَالُ هَؤُلَاءِ الْمُتَحَابُّونَ فِي اللَّهِ»؛1 تا اینکه آن‌ها با آن نور شناخته می‌شوند و اهل محشر می‌گویند: کسانی‌که این‌طور درخشنده‌اند، کسانی هستند که در دنیا بر محور خدا رفاقت می‌کردند. روایات دیگری نیز در این ارتباط نقل شده است که من دیگر وارد آن‌ها نمی‌شوم. حتی بر اساس برخی از روایات، از نظر سرعت سیر به سوی بهشت هم این‌ها از دیگران سریع‌تر هستند.
بنابراین دوستی‌ها و رفاقت‌های انسان در دنیا، نقش بسیار اساسی و سرنوشت‌سازی در ابعاد گوناگون وجودی او داشته و اثرات بسیاری در دنیا و آخرت برای او دارد. این‌ها شوخی‌بردار نیست! به همین دلیل من مکرر عرض کردم که این محیط، أقوی از همه محیط‌ها است. بنابراین انسان باید مراقب باشد که بی‌خود دل به هر کس و هر چیز نبندد؛ بلکه اول رفیق را اختبار کند و سپس انتخاب نماید. همچنین غرض خود را از رفاقت، جلب رضای خدا قرار دهد و یا به دیگر سخن دوستی و رفاقتش «لله» و «فی‌الله» باشد.
....
احکام اکرم
با سخا
اگر
امانتی را از کسی بگیریم و بعد از سال‌ها به یاد بیاوریم که آن را پس نداده‌ایم و
به صاحب آن دسترسی نداشته باشیم چه باید بکینم؟ اگر به هیچ طریقی نتوانست صاحبش را پیدا کند با اجازه
مرجع تقلید می‌تواند آن را صدقه بدهد یا به میزان ارزش مالی آن صدقه بدهد.
آیا
گفتن اذان و اقامه در نماز واجب است؟ مستحب مؤکد است و اگر در جایی باشیم که اذان گفته باشند
فقط گفتن اقامه مستحب است. ... جواب دوستت را نمی‌دهی؟ حسنی احمدی جابر بسم الله می‌گوید و در آب فرات فرومی‌رود،
او قصد غسل دارد به جهت زیارت قبر فرزند حبییم. جابر از آب بیرون می‌آید، لباسی سفید
و تمیز می‌پوشد و خود را خوشبو می‌کند. به سمت قبر حسین حرکت می‌کند، عطیه آرام پشت
سر جابر حرکت می‌کند. جابر برایم ذکر می‌گوید و آرام به سمت قبر حسین می‌رود، ناگهان
می‌ایستد بوی بهشت به مشامش رسیده، رو به سوی عطیه می‌کند و می‌گوید: «عطیه مرا به
قبر امامم حسین برسان تا آن را لمس کنم.» عطیه دست جابر را می‌گیرد و به مرقد حسین
می‌رساند، جابر چنان زاری می‌کند که از هوش می‌رود، نگرانی در چشمان عطیه هویدا می‌شود
، مقداری آب می‌آورد تا جابر را به هوش بیاورد. جابر تا چشمانش را بار می‌کند می‌گوید:
«یا حسین، یاحسین، یا حسین» و سرش را روی قبر می‌گذارد و ناله می‌کند: «آیا دوست جواب
دوستش را نمی‌دهد؟»...