به این روزها که می‌رسیم، شور حسینی‌علیه‌السلام دوباره
اوج می‌گیرد و ماتم همه‌گیر می‌شود. زخمی کهن و دائمی عمیق و سردنشدنی دوباره گُر
می‌گیرد و دل‌ها عزاخانه اشرف اولاد آدم می‌شود.
اربعین، نقطه عطف دیگری است در مسیر روزمره زندگی که ما را با غم حسینعلیه‌السلام
پیوند می‌دهد. آن‌گونه که حس می‌کنیم باز هم در عاشورائیم و باز هم زیر لب «یا
لیتنی کنت معک» زمزمه می‌کنیم.
حس می‌کنیم پیام‌آور کربلا امانتی بزرگ به ما سپرده و هر اربعین
دوباره آن امانت از ما سؤال می‌کند و خدا کند در سؤال آخر در روز واپسین، از عهده
پاسخ برآئیم و شرمنده‌اش نشویم. شرمنده کسی که در سخت‌ترین شرایط و اوضاع ـ که حتی
تصور هم نمی‌توان کرد ـ عاشقانه بار امانت به دوش کشید و چراغ را برای جهانیان
روشن نگه داشت و شرمنده از این‌که، با این همه امکان نتوانیم آن پیام جاویدان را
به گوش چهار نفر دیگر برسانیم...