هفته پیش خواستگار داشتم. جوانی ساده که همراه مادر و خاله و دوست مشترکی که ما را به هم معرفی کرده بود، به همراه با یک دسته گل نه چندان بزرگ و قیمتی در خانه را زدند. جوان خوشرو و برازنده‌ای بود اما میان صحبت‌ها معلوم شد کارمند ساده‌ای است و از مال دنیا چیز زیادی ندارد. چون به عنوان پسر بزرگ کمک خرج خانواده است و با پس‌انداز کمی که دارد، قصد دارد زندگی مشترکش را شروع کند.
مادرم پسندیده بود و بعد از رفتنشان دوباره رفت سراغ دوست مشترکمان تا تلفن چند نفر دیگر را برای تحقیقات بیشتر برایش جور کند. انگار صداقت طرف خیلی به دلش نشسته بود اما من دلم راضی نبود. با خودم می‌گفتم وقتی مهتاب و الهام می‌پرسن طرف چه کاره است، بگویم: کارمند؟ بدتر این‌که نه ماشین آخرین سیستم دارد، نه خانه‌ای دارد، نه شغل پردرآمدی که بتوان با آن در رفاه بود.
از قضا قرار بود خواستگار دیگری هم دو روز بعد به منزلمان بیایند. به قول بچه‌ها، حسابی نانم در روغن افتاده بود و روی بورس بودم. به مادر گفتم برای تحقیقات اولی دست نگهدارد تا ببینیم تکلیف دومی چه می‌شود ولی مادر معتقد بود دومی خیلی از ما بالاتر است و بعدا مسأله‌ساز می‌شود. او دانشجوی دوره تخصصی بیهوشی بود و از گل بزرگی که آورده بود و ساعت و عطر گران‌قیمتش معلوم بود مایه‌داراست. مادر و خواهرش خارج از کشور بودند و خودش با خانمی که می‌گفت مثل خاله‌اش است و سال‌هاست با خانواده آن‌ها صمیمی است آمده بودند. اگرچه قضیه خاله صمیمی و نبود مادر و خواهرش کمی توی ذوقم زد اما شرایطش اغواکننده بود و ارزشش را داشت کمتر سخت‌گیری کنم. حتی وقتی مادرم از آن‌ها آدرس بیمارستان مشغول به کارش را پرسید کمی دلخور شدم و حس کردم این قشر دیگر نیاز به تحقیق ندارند اما بعدا معلوم شد این آقا پسر تنهایی است که خانواده‌اش شهرستان زندگی می‌کنند و تکنسین بیهوشی بوده نه متخصص.
…