فائقه بزاز
در تاریخ آمده است که شاه بی‌کفن در آخرین لحظات
وداع با فرزندش امام سجاد فرمودند: «ای فرزندم به شیعیانم سلام مرا برسان و به آنان
بگو، پدرم غریب و دور از وطن و در راه خدا شهید شد او را ندبه کنید و بر او گریه و
عزاداری نمایید.» پس از آن از همان لحظه تا به امروز هر نقطه از خاک زمین شاهد سوگواری
بر امام غریب است. درست مثل این‌که بعد از گذشت حدود 1300 سال از وقوع این اتفاق هنوز
خون اباعبدالله تازه است. حضرت زینب در کربلا
و کوفه و شام، ام‌السلمه همسر پیامبر در مدینه، جابر بن‌عبدالله انصاری در کربلا و
آل بویه در ری اولین کسانی بودند که سنت عزاداری برای امام را در نقاط مختلف مرسوم
کردند تا این‌که امتداد این جریان به امروز ما رسید و اطرافمان پر است از کوچه‌هایی که داخل هر کدامشان
که قدم می‌گذاری، پرچم سبز و سیاه آل‌الله بر سر در چندین خانه با افتخار تو را از
میزبانی عزاداران اباعبدالله یا برادر بزرگوارشان، امام حسن مجتبی‌علیه‌السلام آگاه
می‌کنند. همان اتفاقی که در آن، غیر از عشق به خادمی این خاندان، نگاه خاص خدا و ملائکه
به آن خانه و اهلش را به دنبال دارد...