عاطفه میر افضل
سیدمحمود مرعشى و همسرش در نجف در خانهاى ساده اما در کمال صفا و محبت روزگار مىگذرانیدند. آنان در بینالطلوعین روز پنجشنبه 20 صفر 1315 هجری قمری در موجى از شادى و شعف قرار گرفتند زیرا چشمشان به روى نوزادى خجسته روشن شد. با ولادت این کودک فرخنده صداى سپاس، حمد و شکر و دعا از خانه سیدمحمود به درگاه خداوند متعال بلند گردید و مادر پس از آن همه رنج و زحمت دوران باردارى و مدتها چشمانتظارى با شوقى زایدالوصف خداى خویش را شکر مىگفت چرا که کودک خود را با سلامت و سربلندى به دنیا آورده بود. بر اساس سنتهاى خانوادگى در نجف رسم بر این بود که هر مولودى را نزد علما مىبردند تا نامى برایش مشخص کنند. این طفل را پس از ولادت و تطهیر به آستان مقدس علوى دخیل کردند. در واقع نخستین روزهاى زندگى وى با رایحه عطرآگین و باقداست ضریح امیرمؤمنان معطر شد. سپس کودک را نزد محدث نورى بردند که وى پس از گفتن اذان در گوش راست و اقامه در گوش چپ، نام خودشان یعنى «محمدحسین» را برایش تعیین نمودند. اگرچه امروزه ایشان به چنین نامى معروف نیست. همچنین وى را خدمت آیتاللَّه سیداسماعیل صدر بردند که آن سید فقها، لقب «شهاب‌الدین» را برایش مشخص کرد.
همین توجهات از یک سو و ویژگی‌های خاص والدین به همراه روح جستجوگر شهاب‌الدین دست به دست هم دادند تا او را به یکی از پراستادترین چهره‌های علمی معاصر تبدیل کند که توفیق درک محضر استادان متعدد، در رشته‌های گوناگون را یافته است، چنانچه تعداد آنان به بیش از چهار صد نفر می‌رسد. این کوشش‌های خستگی‌ناپذیر و مستمر، سرانجام در 27 سالگی به ثمر نشست و وی را در زمره علما و فقها درآورد. تعداد تألیفات و میراث مکتوب این عالم بزرگوار که بیش از یکصد و پنجاه اثر است و با توجه به نداشتن فرصت کافی به دلیل مشاغل فراوان از قبیل رسیدگی به امور مسائل فقاهت و مرجعیت و تدریس و...، خود نمونه بارزی از همت و پشتکار فوق‌العاده و دلیلی صادق بر پرکاری ایشان است...