راضیه قاسم‌زاده
سفر اربعین سفر دلدادگی و شوریدگی است. به راستی
در این سفر همه چیز در رفتن است. باید آهسته و گام به گام با دلت قدم برداری و سنگ‌هایت
را با او وابکنی تا وقتی به آستان دلبر رسیدی، بی‌دل باشی. اصلا شاید رسیدن در رفتن
است. آن‌گاه که برای لحظه‌ای روی صندلی‌های جلوی یک موکب می‌نشینی که خستگی از تن بیرون
کنی، سیر آرام و رونده جمعیت آرامت نمی‌گذارد. همه چیز و همه کس تو را به حرکت درمی‌آورد.
کتاب «سِفرعشق» سفرنامه‌ای است از جنس رود خروشان اربعین. کتابی که به خاطر سبک نوشتنش،
تداعی‌کننده فتح خون سید مرتضی آوینی است. کتابی که موکب به موکب و عمود به عمود خواننده
را با خود می‌کشاند تا به کربلا برساند. این کتاب روایتی از دلدادگی و کشاکش عقل و
عشق در داستان کربلا و دل نگارنده است که رضا
احسانی در سفر آفاقی، انفسی و دانشجویی خود به کربلا که آن را به رشته تحریر در آورده
است. راوی علت انتخاب نام کتاب را این‌گونه بیان می‌کند: سِفْر (بر وزن صِفر) واژه‌ای
عِبری است به معنی «کتاب» که همانند سَفَر (بر وزن قَمر) نوشته می‌شود، اما جمع شکسته
یا مکسر هر دو «اسفار» است. این واژه برای نامیدن پنج کتاب تورات (سِفر آفرینش، سِفر
خروج، سِفرلاویان، سِفر اعداد و سِفر تثنیه) یا همه عهد قدیم به کار می‌رود…