نگاهت خواهم کرد

مرضیه ولی حصاری

در باز می‌شود، نگاهم به آن سمت کشیده می‌شود. مادر در حالی‌که زینب را به بغل گرفته در آستانه در ایستاده است. نگاهشان می‌کنم با دیدن زینب گویی جان تازه‌ای گرفته‌ام. تلاش می‌‌کنم تا دستم را تکان بدهم اما بی‌فایده است. از چهره زینب معلوم است که ترسیده، خودش را محکم به مادر چسبانده و چانه‌اش آرام می‌لرزد. اشک به آرامی از گوشه چشمانم سرازیر می‌شود. تمام درد‌ها این چند ماه یک طرف، درد دوری از زینب هم یک طرف. صدای مادر را می‌شنوم که ‌آرام در گوش زینب می‌گوید: «نترس مامان جان، ببین مامان مریم خودته، دلت براش تنگ نشده، نمی‌خوای بری پیشش، یه بوس کوچولو از مامان مریم بکن، بعد زود می‌برمت پیش خاله راضیه، باشه خوشگلم» اضطراب و ترس زینب ذره‌ای کم نمی‌شود. می‌دانم از این سیم و لوله‌ها می‌ترسد. کاش حداقل می‌توانستم حرف بزنم تا به مادر بگویم زینب را زودتر ببرد بچه‌ام گناه دارد، می‌ترسد من همین که از دور دیدمش قانعم، اما لعنت به این غده، یک ماه است مانند یک تکه گوشت این‌جا افتاده‌ام و فقط نگاه می‌کنم. مادر زینب را نزدیک‌تر می‌آورد، زینب کمی خم می‌شود به چشمانم نگاه می‌کند شاید در میان کودکی‌اش به دنبال مادری می‌گردد که هیچ‌وقت نبود و اگر بود در بستر بیماری ناله می‌کرد. چشمان زینب همه خاطراتم را زنده می‌کند، سه سال پیش بود که راهی کربلا شدیم، چند سالی از ازدواجمان می‌گذشت و هنوز صاحب فرزند نشده بودیم، از اول مسیر با علی نذر کردیم اگر خدا فرزندی به ما داد هر ساده پیاده برای اربعین به پابوس آقا برویم...