میان ماندن و رفتن

مهناز کرمی

کلید را در قفل می‌چرخانم در با صدای جیری باز می‌شود، خریدها را به آشپزخانه می‌برم. آن‌ها را روی میز وسط آشپزخانه رها می‌کنم و به هال برمی‌گردم. روی کاناپه دراز می‌کشم چشمم به قاب عکس عروسی‌مان که روی دیوار است می‌افتد. با لباس سفید عروسی که سنگ‌های کارشده روی آن مانند جواهری می‌درخشد چرخ می‌زنم، و به سمت حمید می‌روم سرم را بالا می‌گیرم نگاهش را به نگاهم می‌دوزد:

ـ عزیزم به خونه‌ات خوشومدی، امیدوارم همیشه در کنار هم با خوشحالی و تفاهم زندگی کنیم. لبخندی می‌زنم:

ـ ان شاء الله عزیزم، ازینکه شرایط را فراهم کردی که از اول زندگی‌مون تو خونه خودمون باشیم ازت ممنونم.

دلم از گرسنگی ضف می‌رود. به ساعت دیواری نگاهی می‌اندازم، عقربه‌ها ساعت 2 بعدازظهر را نشان می‌دهد، میلی به غذا ندارم. سردم است، به اتاق خواب می‌روم. از داخل کمد دیواری پتوی سفری را برمی‌دارم. به دور خود می‌پیچم. پشت پنجره می‌ایستم و پرده حریر را کنار می‌کشم. به پارک روبروی خانه نگاهی می‌اندازم. برگ‌های درختان زرد و نارنجی شده‌اند. پاییز خود را به شکل زیبایی به تصویر کشیده. چقدر دوست داشتم به پارک می‌رفتم و با راه رفتن روی برگ‌های خشک شده روی سنگفرش، دل ناآرامم را کمی تسلی می‌دادم. چند پیرمرد روی نیمکت نشسته و یقه پالتو خود را تا بالای گردن کشیده بودند. ناخودآگاه به یاد پدرم می‌افتم. اشک در چشمانم حلقه می‌زند. پرده را رها می‌کنم. به هال برمی‌گردم. روی کاناپه می‌خوابم و پتو را روی خود می‌کشم.

در خانه مادر همهمه‌ای به پاست. هنوز شش ماه از ازدواجم نگذشته که لباس سیاه از دست دادن پدر را بر تن می‌کنم. مادر در حال گریستن نگاه می‌کند:

ـ دیدی مهشید جان با رفتن پدرت چه تنها شدم مادر؟

مادر را در آغوش می‌گیرم و می‌بویم. بغضم را رها می‌کنم. بعد از چهلم پدر، مهران کنار من و مادر روی مبل می‌نشیند:

ـ مادر دیگه با اجازتون من باید برگردم اتریش. لیلی و بچه‌ها تنهان.

مادر نگاه غمگینش را به مهران می‌دوزد:

ـ مهران جان، من که به غیر از تو و خواهرت کسی رو ندارم. کاش لااقل یه مدت دیگه پیشم می‌موندی. اما بازم هرجور صلاح می‌دونی پسرم.

بعد از رفتن مهران، مادر تنها و افسرده می‌شود:

ـ مهشید جان مادر، تو هم خونه و زندگی داری. تا کی می‌خوای پیشم بمونی. تا صدای شوهرت در نیومده برگرد خونه‌ات. از اینجا که تا خونه‌ات راهی نیست. هروقت تونستی بیا پیشم. چشمان بارانیم را با دست پاک می‌کنم:

ـ الهی قربونت برم مادرجون، غصه نخور. نمی‌ذارم تنها بمونی.

با صدای زنگ تلفن خانه، پلک‌هایم را باز می‌کنم. نیم‌خیز می‌شوم. به صفحه تلفن روی میز کنار کاناپه نگاهی می‌اندازم. شماره دوستم رویاست. حوصله پرحرفی او را ندارم. از جایم بلند می‌شوم به آشپزخانه می‌روم. خریدهای رها شده روی میز را در جایشان می‌گذارم.

در یخچال را باز می‌کنم، نگاهم را داخل یخچال می‌چرخانم. جا پنیری را به همراه بسته نان بیرون می‌آورم. آن‌ها را روی میز غذاخوری وسط آشپزخانه می‌گذارم. چای‌ساز را روشن می‌کنم، قوطی چای را از داخل کابینت بیرون می‌کشم، یک پیمانه چای داخل قوری می‌ریزم. آب در حال جوش را می‌ریزم داخل قوری. آن‌ها را روی دستگاه چای‌ساز می‌گذارم، بی‌حوصله روی صندلی می‌نشینم. تکه‌ای نان برمی‌دارم.

بوی نان تازه در نانوایی پیچیده. چند نان برای مادر می‌خرم و با کوله‌باری از خرید به در خانه مادر می‌رسم. به سختی دستم را بالا می‌برم و زنگ را فشار می‌دهم:

ـ کیه؟!

ـ بازکن مادرجون، منم مهشید.

در با صدا باز می‌شود. خود را با وسایل کشان‌کشان به آسانسور می‌رسانم. با ایستادن آسانسور در را باز می‌کنم و وارد پاگرد می‌شوم. در آپارتمان مادر نیمه باز است:

ـ سلام مادر، حالت چطوره؟!

مادر در حال گرفتن بسته نان از دستانم، نگاه مهربانش را به من می‌دوزد:

ـ سلام مادرجون، الهی خیر از جوونیت ببینی. همه کارام افتاده گردنت. خسته میشی، حلالم کن دخترم.

وسایل را روی کابینت می‌گذارم، به سمت مادر می‌چرخم، او را در آغوش می‌گیرم. صورت سفید گل انداخته‌اش را می‌بوسم.

ـ این چه حرفیه مادرجون، هرکاری می‌کنم وظیمه.

قیافه مادر گرفته است. دستش را در دستانم می‌گیرم:

- ببخشید مادر دیروز نتونستم بیایم پیشت. حمید سرماخورده، حالش زیاد خوب نبود.

چشمانم پر از اشک می‌شود. به غیر از دروغ به مادر چه می‌توانستم بگویم؟

با صدای کتری در حال جوش به خود می‌آیم. از روی صندلی بلند می‌شوم. چای ساز را خاموش می‌کنم. چشم به گلدان کریستال لب‌پَر شده روی اپن می‌افتد:

ـ حمیدجان من یه سر برم پیش مامان؟ زود برمی‌گردم. همسایه واحد بغلیشون زنگ زد گفت مامان یه کم بدحاله.

حمید در حال جویدن سبیل‌هایش از روی مبل می‌پرد:

ـ مهشید یه جمعه رو من خونه‌ام. از اول هفته که خونه مامانتی، چهارساله دندون رو جیگر گذاشتم و صبوری کردم. آخه اون برادر خوش غیرتتم بچشه. آقا رفته اون سر دنیا داره با زن و بچه‌اش خوش می‌گذرونه. اصلا به روی خودش نمیاره که مادری هم داره.

نگاه پرتمنایم را به صورت حمید می‌دوزم.

ـ حمید جان، مادر تو شرایط سختی گیر کرده. مهران هم اونجا کار و زندگی داره. من که الان پیششم و می‌تونم کمکش کنم، چه ایرادی داره، یه وقتایی بهش سر بزنم و کمکش کنم؟!

حمید در حال وارد شدن به آشپزخانه می‌ایستد. دستش را در هوا تکان می‌دهد و دستش به گلدان می‌گیرد و زمین می‌افتد.

مانتو و شالم را که آماده پوشیده در دستانم نگه داشتم بودم را روی مبل پرت می‌کنم:

- باشه نمی‌رم، فقط یادت باشه این روزا واسه همه ما هست. همیشه که جوون و سر پا نمی‌مونیم.

با صدای زنگ آپارتمان به طرف در می‌روم، از چشمی به بیرون خیره می‌شوم. خانم کریمی واحد بغلیمان است. دستی به موهایم می‌کشم. کمی خود را مرتب می‌کنم و در را باز می‌کنم:

ـ سلام خانم کریمی؟ بفرمایید..

ـ سلام ببخشید مزاحم شدم، برای خداحافظی و حلالیت خدمت رسیدم.

با چشمان ریز شده نگاهش می‌کنم:

ـ خیره ان‌شاء الله.

ـ والله صاحبخونه قصد فروش خونه رو داره، به ما هم گفته بود دنبال جا باشیم، ما هم در حال جابه‌جا شدنیم.

برای خانم کریمی آرزوی موفقیت می‌کنم. به داخل برمی‌گردم. در را می‌بندم. ناخودآگاه لبخندی بر لبانم می‌نشیند، احساس می‌کنم با نزدیک‌ترشدن مادر به ما، فصل تنش‌ها به پایان می‌رسد.