محافظ

حسنی احمدی

حلیمه در حال پختن نان است. خمیر را در دست می‌چرخاند و با نگاه به دنبال محمد می‌گردد. 5 سال است که این کودک باعث رونق زندگی او گردیده است. خودش هم باور نمی‌کرد روزی آن نوزاد کودک را بیشتر از تمام فرزندان خود دوست داشته باشد.

محمد از دور نمایان می‌شود و برای حلیمه دست تکان می‌دهد. نزدیک‌تر که می‌رسد آغوشش را می‌گشاید تا حلیمه را در آغوش بگیرد. حلیمه از دیدن محمد شادمان شد. به سویش آغوش می‌گشاید.

ـ مادرجان اجازه می‌دهی من هم همراه خواهران و برادرانم به صحرا بروم.

حلیمه مردد می‌ماند چه پاسخی به محمد بدهد، محمد باز اصرار می‌کند.

ـ اجازه بده مادرجان من هم دوست دارم به صحرا بروم.

حلیمه از جا برمی‌خیزد و لحظاتی بعد با مهره سبز باز می‌گردد.

حلیمه روبروی محمد بر روی زمین می‌نشیند و مهره سبز رنگ یمنی را بر گردن محمد می‌آویزد. محمد نگاهی به ؟؟؟ می‌اندازد و می‌پرسید.

ـ این سنگ سبز چیست؟

حلیمه گونه محمد را می‌بوسد و می‌گوید: این یک مهره یمنی است که در قبیله ما برای حفاظت از کودکان به گردن آن‌ها می‌آویزند. آن را به گردن تو آویختم که از تو محافظت کند.

در این هنگام محمد خشمگین شد و با صدای بلند و می‌گوید:

ـ مادرجان، مادرجان، من نگهبان و محافظ دیگری دارم و با من کسی هست که پیوسته مرا حفظ می‌کند.

آوای محمد را خود حفظ خواهم کرد تا آخرین پیام‌رسانم باشد.