فرزندم را یاری نمی کنید؟
حسنی احمدی
محمد تازه از سفر برگشته. هنوز گرد خستگی را از تن پاک نکرده است که برای مردم به منبر می‌رود. از روی منبر به جمعیت نگاه می‌کند و بعد نگاهی به حسن و حسین که پایین منبر نشسته و با چشمان مهربان‌شان به پدربزرگ نگاه می‌کنند. می‌دانم محمد چقدر دلتنگ این دو کودک بوده است. لبخندی به رویشان می‌زند و شروع به سخن گفتن و موعظه مردم می‌کند و از پیامی سخن می‌گوید که جبرییل به او ابلاغ کرده است. چشمانش به اشک می‌نشیند و از شهادت حسین می‌گوید. جمعیت را سکوتی عظیم در برگرفته است.
محمد به حسن و حسین اشاره می‌کند که در آغوشش جای بگیرند و آن‌ها را محکم به سینه‌اش می‌چسباند و دست بر سرشان می‌گذارد و سرش را به سوی آسمان بلند کرده و می‌گوید: «خدایا محمد بنده توست، رسول توست، این دو هم از پاکان عترت و از برگزیدگان اهل بیتم هستند.
جبرییل برایم خبر آورده که حسینم را می‌کشند با بی‌رحمی تمام، خدایا! شهادت او را برایش پر برکت ساز.او را سرور همه شهدا قرار بده و برای قاتلان و خوارکنندگان او برکتی قرار نده.
کلام محمد مسجد را زیر و رو کرده است. تمام اهل مسجد به گریه افتاده‌اند. محمد خود نیز به شدت گریه می‌کند و رو به جمعیت کرده به چهره کوچک و بزرگ‌شان نگاه می‌کند و می‌گوید: آیا برای او گریه می‌کنید؟! برای او گریه می‌کنید و او را یاری نمی‌کنید.
بغض محمد باز می‌شکند و حسن و حسین را محکم‌تر از قبل به سینه می‌چسباند.