توبه
فرزند حبیبم محمد، در میان یاران نشسته است و به سؤالات آن‌ها پاسخ می‌گوید. ناگاه مردی وارد شده و از گرانی و قحطی به حسن‌بن‌علی شکایت می‌کند.
حسن نگاهی به جمع حاضر می‌کند و می‌گوید: از گناهانت استغفار کن تا مشکل تو حل شود.
جوانی که در میان جمع حاضر است رو به حسن‌بن‌علی کرده و می‌گوید: یابن رسول‌الله من تهی‌دستم و این تهی‌دستی مرا خجلت‌زده زن و فرزند کرده است. حسن باز لبخندی به لب می‌نشاند و می‌گوید: برای گناهانت از خداوند درخواست بخشش کن.
مرد دیگری از میان جمعیت می‌گوید: ای پسر رسول خدا برایم دعا کن، خداوند به من فرزندی عنایت کند.
حسن می‌گوید: همانا برای رسیدن خواسته‌ات بسیار استغفار کن.
اصحاب که شاهد این ماجرا هستند، شگفت‌زده می‌شوند و بعضی به فکر فرو می‌روند که چرا پاسخ همه سؤالات مانند هم است.
یکی از آن‌ها می‌پرسد: یابن رسول‌الله شکایت‌ها و درخواست‌ها متفاوت بود ولی شما همه را امر به توبه و استغفار فرمودید علت چیست؟
حسن‌بن‌علی می‌گوید: من این حقیقت را از خودم نگفتم، بلکه از کلام خداوند گفتم که می‌فرماید: «از خداوند آمرزش بخواهید تا نعمت باران، اموال، فرزند و... به شما عنایت نمایم» (نور آیه 12-10) من از کلام خداوند استفاده نمودم و آن‌ها را راهنمایی کردم که حل مشکل شما به دست با کفایت توبه و استغفار است.
«جمعیت که از جواب حسن‌بن‌علی قانع شده‌اند سری به تأیید تکان می‌دهند.
و من شادمان از داشتن بنده‌ای چون حسن به او مباهات می‌کنم.