خاک قدم حسین

حسنی احمدی

محمد به همراه تعدادی از یارانش به سمت مسجد حرکت می‌کند. نگاهشان می‌کنم. محمد زیر لب ذکر می‌گوید و به آرامی قدم برمی‌دارد. حبیبم و همراهانش وارد کوچه‌ای می‌شوند که عده‌ای از کودکان در حال بازی هستند.

محمد می‌ایستد در میان کودکان چشمانش حسین را می‌جوید. حسین را که می‌بیند لبخندی به چهره‌اش می‌نشیند، چشمان محمد همچنان در میان جمع کودکان می‌چرخد تا روی صورت پسربچه‌ای می‌‌ایستد، نزدیک می‌رود و با مهربانی او را صدا می‌کند. کودک شادمان خود را به حبیبم محمد می‌رساند. رسول مهربانم می‌نشیند و کودک را روی زانوانش نشانده و با او به گرمی شروع به سخن گفتن می‌کند. اصحاب به این صحنه نگاه می‌کنند و می‌خواهند بدانند دلیل این همه مهربانی چیست؟

محمد همان‌طور که کودک را نوازش می‌کند، میان دیدگان او را می‌بوسد. یکی از یاران جلوتر می‌رود و می‌پرسد: «یا رسول‌الله دلیل این همه محبت شما به این کودک چیست؟»

صدای محمد به بغض می‌نشیند و آرام می‌گوید: «من دیده بودم که این کودک با حسین بازی می‌کند و دیده بودم که خاک قدم حسین را برمی‌دارد و بر چهره و چشمان خود می‌مالد. به این دلیل او را دوست دارم که حسین مرا دوست دارد.» اشک از چشمان محمد سرازیر می‌شود.

جبرئیل به من خبر داده که این کودک در حادثه کربلا از یاران حسین خواهد بود. محمد کودک را زمین می‌گذارد و در حالی که قلبش از غم روزهای سخت کربلا در فشار است به سمت مسجد حرکت می‌کند.