هیئت زورناها
م.سرایی‌فر
خلاصه داستان:
احسان اصرار دارد که هر چه زودتر قاطی دار و دسته هیئت زورناها شود... بعد از چند روز دوستش اشی سراغش می‌آید و بعد مقدمه‌چینی می‌گوید: بقیه گروه معتقدند احسان سوسول است چون هیچ بخیه، خالکوبی یا زخمی ندارد و به او می‌فهماند که باید خودش زخمی در بدنش ایجاد کند... احسان به این قضیه واکنش تندی نشان می‌دهد...
و اینک ادامه داستان...
اشی صاف نشست. شانه بالا انداخت و سرش را تکان داد : چی میشه مثلا؟ منو ببین...
پای شلوارش را بالا داد و به زخم صورتی رنگ منحنی روی ساق پایش اشاره کرد: می‌بینی؟ جای سیم خارداره؟ مردی که روی بدنش زخم نداشته باشه که مرد نیست.
ـ سیم خاردار؟
ـ آره. رفته بودم سگ نگهبان یه باغ رو بیهوش کنم. سگ لعنتی تا از کوچه رد می‌شدی شروع می‌کرد هاپ‌هاپ کردن.
از حرف‌هاش گیج شدم. گفتم: ابله تو می‌خوای من زخم و زیل بشم؟ دیوونه شدی؟ که چی؟
ـ که از این عالم بچگی بیای بیرون خره. یه ذره درد که آدمو نمی‌کشه. خود ابی از روی مچ دست چپش تا روی نافش پر از خالکوبیه. مرد به این میگن نه به تو که از یه خراش چوچولو (دهنش را کج کرد) زهله‌ات آب میشه. کی می‌خوای بزرگ بشی تو؟ کسی که ماشین بلند می‌کنه و سه میلیون پول رو راحت جابجا کنه که دیگه بچه نیست. در هر حال به من گفتند اگه می‌خواد با ما باشه باید شجاعتشو نشون بده به ما. خر نشو. بذار یه خراش کوچیک رو بدنت بندازم. درد نداره نترس. خیلی‌ها خودشون اینکارو می‌کنن. درد که نداره هیچی آرومت می‌کنه. به جون خودم.
سلمان از دور بلند گفت: احسان، پاشو به کارات برس. مهمونی تموم شد. یالا.
اشی از جاش بلند شد و دستش را روی کتفم کشید. یه ماساژ الکی و نمایشی برای نشان دادن صمیمیت مسخره‌اش. دستش را پس زدم. گفت: هی بوی، سخت نگیر. فقط یه خراش کوچولو. اگه بخوای خودم کمکت می‌کنم. ما که خراب رفیقیم. هر وقت خواستی بیام یه اس بده. ایکی ثانیه رسوندم خودمو. ما رفتیم.
این را گفت و رفت. صدای ظرف و سیخ و رادیوی سلمان از آشپزخانه می‌آمد. به محض اینکه وارد آشپزخانه شدم با تشر گفت: این پسره رو زیاد نبینم این دور و بر. با اون موهای مسخره‌اش. انگار داره میره فوتبال بازی کنه پسره ی... لااله الاالله.
راستش از اینکه سلمان صدام کرده بود و شر اشی کم شده بود، خوشحال هم بودم. از شنیدن اسم خراش و زخم حس بدی بهم دست داده بود. از خدام بود که سلمان راهش ندهد. به سلمان گفتم: شما کجا میری هیئت؟ منم می‌خوام بیام. دیشب نرفتم هیئت عذاب وجدان گرفتم.
سلمان سینی بزرگ استیل را هل داد طرفم و گفت: مگه من باباتم؟ اگه یه اتفاقی برات بیفته پلیس یقه منو می‌گیره. ما را به خیر تو امیدی نیست شر مرسان. یادت باشه اینجا در اصل کارگر من حساب میشی وگرنه من که پسرخاله‌ات نیستم بهت پناه بدم. فهمیدی؟
اگر مادرم چنین حرفی به من می‌زد مطمئنا عکس‌العمل انفجاری از خودم نشان می‌دادم. ولی الآن چون یک سربار به حساب می‌آمدم با تمام حس حقارتی که بهم دست داد مجبور بودم لام تا کام حرف نزنم و لال شوم و از همه بدتر اطاعت امر کنم،آن هم از یک غریبه. سلمان گفت: امشب ما نذری داریم. منم باید برم کمک. اگه خواستی خودت می‌تونی بری هیئت، تنهایی، ولی حواست باشه مدارک ماشین بابات دست اون پسره است. اگه دست از پا خطا کنی راحت می‌تونم گیرت بیارم. پس مراقب رفتارت و وسایل سفره‌خونه باش. درها رم قفل کن... چرا جواب نمیدی؟ شنیدی؟
از چنین نگاه عاقل اندر خلافکاری(!) به شدت بهم ریختم. ولی چکار می‌توانستم بکنم. گفتم: برو خیالت تخت. حواسم هست.
ساعت 5 عصر طبق سفارش سلمان در را از داخل بستم و تابلو «تعطیل است» را روی در آویزان کردم. قبل از هر کار زغال‌ها را خاموش کردم و نزدیک دریچه گذاشتم تا جریان هوا بوی زغال را از بین ببرد و اتفاق دیشب تکرار نشود.
به کارها رسیدم. تی کشی و ظرف شستن و زغال تکه کردن و خرحمالی‌هایی که فکرش را نمی‌کردم و هی همینطور احساس حقارت بیشتری می‌کردم. هیچ‌وقت نمی‌دانستم دستشویی را با محلول جرم‌گیر می‌شویند، ظروف مسی را با آب لیمو برق می‌اندازند و مرغ کبابی را توی کیوی می‌خوابانند تا ترد شود. من که حتی برای شستن ماشین پدرم یک‌بار آستین بالا نزده بودم، حالا از صبح آستین‌هایم بالا بود و تمام لباس‌هایم چرک و خیس. یادم آمد یک‌بار مادرم از من خواست قالیچه کف آشپزخانه را که خودم باعث شده بودم سطل ماست رویش بریزد، سپرد دستم تا توی پارکینگ بشورم. یک آب الکی روی قالیچه ریختم و انداختمش جلوی آفتاب. قسمت ماستی قالیچه عین سنگ سفت شده بود و بوی بدی می‌داد. جالب است که مادرم کلی به این بی‌استعدادی و تنبل بازیم خندید و بعد خودش دوباره قالیچه را برد توی پارکینگ و شروع کرد به شستن. روزهایی که پدرم داخل شهر کار می‌کند و ظهرها برای ناهار می‌آید خانه، مادرم خیلی خوش اخلاق و صبور می‌شود و به همه چیز به دیده طنز نگاه می‌کند که فقط باید خندید و رد شد. حالا باورم نمی‌شد دستی دستی خودم را به یک کارگر سفره‌خانه با سر و وضع نامرتب و شلخته تبدیل کرده‌ام که جرأت سمبل کردن کارها را ندارم. سلمان پوستم را می‌کَند. از خستگی روی یکی از نیمکت‌ها ولو شدم تا خون به مغزم برسد. در کردن خستگی کار روزانه برایم یک حس جدید و لذتبخش بود اما زیر لب به تمام کسانی که باعث شده‌اند تو چنین دردسری بیفتم لعنت می‌فرستادم.
اشی تا شب پیدایش نشد. وقتی با صدای طبل و سنج و بلندگو از خواب بیدار شدم شب شده بود. حس گروگان بودن داشتم. گوشی‌ام را برداشتم و باتری‌اش را انداختم رویش. گوشی قبلی‌ام را برداشته بودم. صفحه گوشی که روشن شد لرزش ممتد گوشی همراه با 35 تا پیامک و 98 تماس بی پاسخ روی صفحه گوشی ظاهر شد. 57 تماس از طرف مادرم بود. 22 تماس از طرف پدرم، 8 تماس از طرف یک ناشناس که احتمالا پلیس بوده و چند تماس متفرقه دیگر.
لابد مادرم را بارها گوشه‌ای دراز کرده و آب قند توی دهانش ریخته‌اند. و پدرم زیر لبی بد و بیراه بارم کرده و توی دفترچه تلفن دنبال شماره تلفن‌های احتمالی که ممکن بود آنجا باشم را زیر و رو کرده. لابد همدیگر را مقصر دانسته‌اند، دعوایشان شده و باز پدرم مادرم را دلداری داده که حتما پیدایم می‌کند و برم می‌گرداند خانه. لابد همسایه‌ها و خاله‌ها ریخته‌اند خانه و هر یک داستانی از گم شدن بچه نزدیکانشان و پیدا شدنش تعریف کرده‌اند برای دلداری مادرم. لابد پدرم توی دلش برایم خط و نشان کشیده و مادرم توی دلش خودش را سرزنش کرده، از همین سرزنش‌های مادرانه که همه گناه‌ها را گردن خودشان می‌گیرند و همه بدیها را یکهو یکجا می‌بخشند و فراموش می‌کنند. این‌ها را دلم می‌گفت. ولی بقول اشی به محض اینکه پایم به خانه می‌رسید از فرداش همان‌اش بود و همان کاسه. بلاتکلیفی و دلواپسی اعصابم را خرد می‌کرد. نه راه پس داشتم نه راه پیش.
گوشی توی دستم شروع کرد به ویبره زدن. مادرم بود. سریع باتری گوشی را درآوردم. دست و پایم به لرزه افتاد. برای اینکه وسوسه نشوم برای جواب دادن تلفن، از سفره‌خانه زدم بیرون. جمعیت زیادی توی خیابان بود. اما از در سفره‌خانه دور نشدم تا نکند اشی بی‌مروت بیاید و نباشم. تا 12 شب بیرون بودم. کسی نیامد سراغم. بی‌معرفت بودند.
***
اشی تا فرداش که روز هشتم محرم بود، سراغی ازم نگرفت. از دستش کفری بودم. سلمان هم از دیشب که رفته بود خبری ازش نبود. نگفته بود کی می‌آید. بعید می‌دانستم امروز بیاید.
سلمان آدم زیاد خوش اخلاق و با حوصله‌ای نبود. به قول خودش «دنبال دردسر نبود» زیاد روی خوش بهم نشان نمی‌داد. در این دو روز از همه‌شان بدم آمده بود از ابی و کله خراب‌های دور و برش، از اشی و جغله‌هایی که دور خودش جمع کرده بود و حتی از سلمان که شده بود آینه وجدان من. دلم می‌خواست دماغشان را با مشت روی صورتشان بچسبانم. تنها چیزی که آرامم می‌کرد دسته‌های زنجیرزنی بود که از جلوی سفره‌خانه رد می‌شد، نوحه‌ها مرا به دوران کودکی‌ام می‌برد. با پدرم توی دسته‌ها شرکت می‌کردیم و شیر و شربت بین مردم پخش می‌کردیم. چرا باید کارم به اینجا می‌کشید؟ هیچ‌کس درد ما بچه‌های یکی یکدانه را نمی‌داند. ترجیح می‌دادم با یک برادر هر چند بداخلاق توی دسته‌ها شرکت کنم تا با پدرم که همه‌اش رویم زوم کرده بود که: آن طرف را نگاه نکن، درست بزن، نوحه را بلند تکرار کن، و هزار تا امر و نهی دیگر. ترجیح می‌دادم مثل وحید و دو تا برادرهایش نصف کارهای هیئت را انجام دهیم و بشوم همه کاره هیئت. درست است که گاهی با برادرهایش اختلاف پیدا می‌کردند ولی خودم دیده بودم درست زمانی که با هم قهر بودند، پشت هم در می‌آمدند موقع کتک‌کاری با بچه‌های مدرسه. اشی به من زیاد می‌گفت «داداش» ولی الکی می‌گفت وگرنه پیشنهاد خراش دادن بدنم را نمی‌داد و پشتم در می‌آمد. حق با سلمان بود. غریبه برای آدم برادر نمی‌شود.
دیشب قبل از اینکه برود کمی با هم صحبت کردیم. شاید وقتی دید تنها لباسم را دارم توی روشویی می‌شورم تا برای فردا خشک شود دلش برایم سوخت. وگرنه تیشرت اضافی‌اش را نمی‌داد تا لخت نمانم. همانجا بیرون در به ستون چوبی تکیه داد و گفت:
پدرم وقتی همسن و سال تو بودم یه توصیه بهم کرد و بعد اجازه داد بروم برای خودم کار کنم. گفت دوستی که زیاد باهات صمیمی بشه دو هدف بیشتر نداره: یا به مالت چشم داره یا به ناموست. من با همین یه توصیه وارد کار شدم و کسی رو دور و بر خودم راه ندادم. می‌بینی که، نه شریک دارم نه رفیق جون جونی. تو هم اگه عقل داشته باشی باید یه ذره فکر کنی. به غریبه‌ای که به شرط پول اجازه میده بهش نزدیک بشی، نباید اعتماد کنی.
ـ اشی غریبه نیست. بهترین دوستمه.
ـ هر کی می‌خواد باشه. موقع سختی‌ها می‌تونی بشناسی رفیق واقعی‌تو. شیر آب رو باز نذار.
ـ پدر و مادر باید آدمو درک کنن. نباید عقاید قدیمی‌شونو بچسبن و هی گیر بدن به آدم. من که همسن و سال اونا نیستم.
ـ تو که با یه گیر دادن پدر و مادرت ترکشون کردی، چطور به غریبه‌ها اعتماد می‌کنی؟ از کجا معلوم طعمه چرب و نرم نباشی براشون. چون از گله دور افتادی.
سلمان چشم‌هایش را تنگ کرد و قدرت نگاهش را بالا برد. ولی نمی‌توانست نظر مرا عوض کند. گفتم:
ـ من به زودی از اینجا میرم. زیاد به شما زحمت نمی‌دم.
ـ من راجع به رفتن یا موندنت حرفی ندارم. شاید اگه جای دیگه‌ای بری یه کم نگرانت هم بشم.
بهش نگاه کردم. نگاهش را از من دزدید و به سقف چشم دوخت:
ـ معلومه از خانواده خوب و سالمی‌هستی. دلت با امام حسینه. عشق عزاداری داری. اونا دارن از ساده لوحیت سوءاستفاده می‌کنن. حواست باشه. از من گفتن. تا وقتی که بخوای برگردی خونه‌تون می‌تونی بمونی همینجا.
شیر آب را بستم و لباس را محکم چلاندم. حالا صدای سلمان را واضح‌تر می‌شنیدم:
آسمون بری زمین بیای رفیقی بهتر از پدر و مادرت پیدا نمی‌کنی. گول زرق و برق و دک و پز و حرف‌های قلمبه سلمبه آدم‌های عوضی رو نخور. مرد رو از نامرد وقتی میشه شناخت که یه ضربه‌ای بهت زدند.
خیلی جدی توی صورتم نگاه کرد و انگشتش را به سمتم گرفت: مراقب باش طعمه‌شون نشی تا خودشونو باهات سیر کنن. تو حیفی...
بعد راه افتاد طرف در: یادت نره آشغال‌ها رو ببری بیرون، بوش پر میشه تو سالن.
ادامه دارد...