وعده خدا

دهر در وجود فرزند حبیبم سجاد نشسته است. محمد بن علی محزون و غمگین بر بالین پدر نشسته و با خود زندگی پدر را مرور می‌کند. کربلا، عطش، سرهای روی نیزه، اسارت، وای از اسارت عمه زینب. قطره اشکی از گوشه چشمانش فرو می‌چکد.

هنوز در افکار خود غوطه‌ور است که صدای پدر او را به خود می‌آورد. علی‌ بن حسین، او را فرا می‌خواند. محمد نزدیک می‌رود و سجاد محکم او را به سینه می‌چسباند. دیدن این لحظات عرش را به ماتمکده‌ای تبدیل ساخته است. سجادر در گوش محمد نجوا می‌کند: «پسرم تو را به چیزی وصیت می‌کنم که پدرم در هنگام وفاتش به من وصیت کرد.» سجاد نام پدر را که می‌آورد، بغض در گلویش می‌نسیند. سال‌هاست که نام حسین چشمان او را به اشک می‌نشاند. سجاد بغض را در گلو فرو می‌نشاند و ادامه می‌دهد: «پسرم از ظلم به کسی که ناصری جز خدا ندارد، بپرهیز و هرگز خود را به آن آلوده مساز.» سجاد دوباره چشمانش را می‌بندد. لحظاتی می‌گذرد، التهاب همه جا را فرا گرفته است. محمد بن علی در این میان از همه بی‌تاب‌تر است با این‌که در پنج‌ سالگی در دشت کربلا به چشمان خود سر عزیزان را بر نیزه دیده است، اما فراق پدر او را از پای درآورده است.

سجاد چشمان خود را می‌گشاید و به اطراف نگاهی می‌کند و بر لبانش سوره واقعه جاری می‌شود. هر آیه‌ای که از لبانش خارج می‌شود، اطرافیان بی‌تاب‌تر می‌شوند. سوره واقعه پایان یافته سجاد این‌بار سوره فتح را می‌خواند. گویی قلبش با خواندن قرآن آرام می‌شود. سوره که پایان می‌‌یابد. محمد رو به آسمان کرده و می‌گوید: «حمد خداوندی را که وعده خود به ما را راست گردانید و همه بهشت را به ما بخشید و ما در هر جای بهشت که بخواهیم برای خود منزل اختیار می‌کنیم» و سپس در حالی که لبخندی زیبا بر لب دارد، می‌گوید: «چه خوب است اجر؟؟ عاملین» و چشمانش را می‌بندد.

سجاد به سوی ما هجرت می‌کند و ما آغوش خود را بر روی زین‌العابدین باز می‌کنیم.