روز حسين و راه كربلا در نیویورک
دكتر مرضيه اكبرى
ماتم جان سوز كيست، گرفته آفاق را... نه در عراق و حجاز كه در همه عالم است...
كمتر كسى است كه نداند مبارزه حق و باطل در طول تاريخ بيشمار تكرار داشته و حتى درون هر انسان هر لحظه در جريان است؛ اما در معدود مواردى عظمتش عالم‌گير مى‌شود. مثل به صليب آويختن مسيح و مثل فرهنگ عاشورا.
خيابان پارک (Park Avenue) در شهر بزرگ و معروف نيويورک اين افتخار را دارد تا هر سال با زحمات عاشقانه دلدادگان اهل بيت شاهد مراسم روز حسين (HussainDay) و پياده‌روى كربلا باشد كه با حضور چشمگير نه تنها شيعيان بلكه مسلمانان و حتى از ساير مذاهب، از ظهر تا عصر روز يكشنبه دوم محرم ادامه دارد.
اين مراسم زيبا با هماهنگى‌هاى متعدد با شهردارى، پليس، و اخذ مجوز و با رهبرى منظم هيئت‌هاى محلى و هزينه‌هاى متعدد و برنامه‌هاى فرهنگى از پيش آماده شده خادمان امام حسین انجام می‌شود.
در این سوی دنیا، این قشنگ‌ترين دسته عزادارى با خاطرات زیبا همراه بود. زير آفتاب داغ، پرچم‌هاى عظيم مزين به نام‌ها و نقوش مقدس بر افراشته بودند و فرياد بلند يا حسين با لهجه‌هاى مختلف شنیده می‌شد. اینجا می‌شد در هر صد متر شاهد تغيير زبان و فرهنگ و رسوم عزادارى بود. از ون حامل بلندگوهاى مدرن و بزرگ كه سبک ايرانى بود تا علم‌هاى پهن و سنگين فلزى كه با كمربند مخصوص حمل می‌شوند تا ماكت طلايى حرم و گنبد و تا اسب آذين شده سفيد...
از زيباترين صحنه‌ها ديدن پرچم بزرگ و بلند «اللهم عجل لوليک‌الفرج» بود كه به شكل افقى با دستان مردم از هر طرف حمل می‌شد. شنيدن دعاى سلامتى امام زمان در انتهاى عزادارى، شعار مرگ بر داعش و شعار بلند لبيک يا حسين، از دیگر جلوه‌های دیگر این مراسم بود.
از حضور «آياه»، دختر دانشجوى تازه وارد سنى عراقى كه هنوز كلمه «شيعه» را آهسته و با ترس بيان ميكرد تا حضور فاطمه دختر شيعه آمريكایی كم‌سن و سال كه عاشق يادگيرى زبان فارسى و فهم مداحى‌ها بود و ملاقات و گفتگو با دَون مارى؛ خانم رستوران‌دار كانادايى تازه مسلمان كه اسم عباس را براى اولين بار می‌شنيد.
از شهروندان غير مسلمانى كه برخى در اين روز تعطيل با غرور و با سرعت بدون اين‌كه نگاه خود را جابجا كنند از بين جمعيت، به سمت ديگر خيابان مى‌رفتند، تا خاخام كنجكاوى كه بالاى پله‌ها به مردم زل زده بود و به دنبال كسى براى توضيح مى‌گشت و حتى خانم راهبه با مقنعه و دامن بلند سرمه‌اى كه با دقت به صحبت‌هاى انگليسى عزاداران گوش سپرده بود.
از جوليا ساكن نيويورک كه به دنبال آشنايى با حسين‌عليه‌السلام مسلمان شده و هر سال در اين مراسم از عابران و شاهدان در تيم توزيع با گل سرخ و بروشور «حسين كيست؟» استقبال مى‌كند؛ تا جوان دوچرخه سوارى كه وسط ورزش آخر هفته‌ا‌ش وقتى به دسته می‌رسد توقف مى‌كند و با اشتياق دوربين خود را روشن می‌كند و مى‌پرسد اين همان عزاى عاشوراست؟ قبلا درمورش شنيده بودم.
آرى اين است سفره اهل بيت، اين حسين كيست كه بركت نامش هم جاذبه جهانى دارد و اين است كه مى‌گويم اين دسته‌ی بزرگ متنوع، زيباترين تجربه‌ام از عزادارى است و چقدر زيباست اشكى كه در غربت بر حسين و اهلش ريخته شود و چه مأجور است صاحب سخن و مداح اين روضه.
اين مراسم باشكوه كه با پخش آب و قهوه و ميان‌وعده‌ها و شربت‌هاى سنتى و محلى اقوام و سربند و پرچم و دستبند منقوش با جملات عاشورايى در مسير انجام شد توسط نيروهاى پلیس محصور بود و با حركت دسته جلو مي‌رفت تا ترافيک شهر تحت كنترل باشد و كسى روى خطوط محدوده نايستد (يا داخل محدوده دسته باشد يا بدون توقف رد شود.)
در انتها دسته عزادارى به سمت خيابان فرعى كوچكى كه سفارت پاكستان در آن قرار دارد متمركز مى‌شود. در اين محل غذاهاى نذرى و احسان پخش می‌شود كه معمولا تند هستند از جمله حليم، ساندويچ، پيتزا، قيمه و كباب مرغ .
سپس قطعنامه‌اى جدى از بالاى ورودى سفارت به زبان انگلیسی خوانده مى‌شود و به تدريج مردم از لحاظ معنوی با دست پر پراكنده مى‌شوند. به ياد دارم عزيزى در صف آخرين در حين جمع‌آورى هرگونه زباله و هر چیز به جا مانده التماس دعا می‌گفت كه شايد مقبول‌ترين اعمال را با فروتنى و شناساندن چهره پاک شيعه به جا آورده.