مشک
مشک را گفتند: تو را یک عیب هست، با هر که نشینی از بوی خوشت به او دهی» گفت: «زیرا که ننگرم با که هستم، به آن بنگرم که من که هستم.»
ترن
پسر یک شیخ عرب برای تحصیل به آلمان رفت. یک ماه بعد نامه‌ای به این مضمون برای پدرش فرستاد برلین فوق‌العاده است، مردمش خوب هستند و من واقعا این‌جا را دوست دارم، ولی یک مقدار احساس شرم می‌کنم که با مرسدس طلاییم به مدرسه بروم در حالی که تمام دبیرانم با ترن جابه‌جا می‌شوند! مدتی بعد نامه‌ای همراه یک چک دو میلیون دلاری از پدرش رسید که: «پسرم بیش از این ما را خجالت نده، تو هم برو و برای خودت یک ترن بخر!»
هندوانه
فقیری به نزد هندوانه فروشی رفت و گفت: «هندوانه‌ای برای رضای خدا به من بده، فقیرم و چیزی ندارم». هندوانه‌فروش در میان هندوانه‌ها گشتی زد و هندوانه خراب و به دردنخوری را به فقیر داد. فقیر نگاهی به هندوانه کرد و دید که به درد خوردن نمی‌خورد. مقدار پولی که به همراه داشت به هندوانه فروش داد و گفت: «به اندازه پولم به من هندوانه‌ای بده». هندوانه فروش هندوانه خوبی را وزن کرد و به مرد فقیر داد. فقیر هر دو هندوانه را رو به آسمان کرد و گفت: «خداوندا! بندگانت را ببین... این هندوانه خراب را به خاطر تو داده است و این هندوانه خوب را به خاطر پول...»
حسن شهرت
از ابوسعید ابوالخیر سؤال کردند: «این حسن شهرت را از کجا آوردی؟!» ابوسعید گفت: «شبی مادر از من آب خواست، دقایقی طول کشید تا آب آوردم، وقتی به کنارش رفتم، خواب، مادر را در ربوده بود، دلم نیامد که بیدارش کنم، به کنارش نشستم تا پگاه، مادر چشم خویش را باز کرد و وقتی کاسه آب را در دستان من دید، پی به ماجرا برد و گفت: فرزندم، امیدوارم که نامت عالم‌گیر شود.»
قدرت عشق
در زمان کریمخان زند مرد سیه چرده و قوی هیکلی در شیراز زندگی می‌کرد که در میان مردم به «سیاه‌خان» شهرت داشت. وقتی که کریمخان می‌خواست بازار وکیل شیراز را بسازد، او جزء یکی از بهترین کارگران آن دوران بود. در آن زمان چرخ نقاله و وسایل مدرن امروزی برای بالا بردن مصالح ساختمانی به طبقات فوقانی وجود نداشت. بنابراین استادان معماری به کارگران تنومند و قوی و با استقامت نیاز داشتند تا مصالح را به دوش بکشند و بالا ببرند. وقتی کار ساخت بازار وکیل شروع شد و نوبت به چیدن آجرهای سقف رسید، سیاه‌خان تنها کسی بود که می‌توانست آجر را به ارتفاع ده متری پرت کند و استاد معمار و وردستانش آجرها را در هوا می‌قاپیدند و سقف را تکمیل می‌کردند. روزی کریمخان برای بازدید از پیشرفت کار سری به بازار زد و متوجه شد که از هر ده آجری که سیاه‌خان به بالا پرت می‌کند، شش یا هفت آجر به دست معمار نمی‌رسید و می‌افتد و می‌شکند. کریمخان از سیاه پرسید: «چه شده نکنه نون نخوردی؟! قبلا حتی یک آجر هم به هدر نمی‌رفت و همه به بالا می‌رسید!» سیاه‌خان ساکت ماند و چیزی نگفت. اما استاد معمار پایین آمد و یواشکی بیخ گوش کریمخان گفت: «قربان تمام زور و قدرت سیاه‌خان و دلگرمی او زنش بود، چند روز است که زن سیاه‌خان قهر کرده و به خانه پدرش رفته. سیاه‌خان هم دست و دل کار کردن ندارد، اگر چاره‌ای نیاندیشید کار ساخت بازار یک‌سال عقب می‌افتد. او تنها کسی است که می‌تواند آجر را تا ارتفاع ده متری پرت کند». کریمخان فورا به خانه پدرزن او رفت و زنش را به خانه آورد. بعد فرستاد دنبال سیاه‌خان و وقتی او به خانه رسید، با دیدن همسرش از شدت خوشحالی مثل بچه‌ها شروع به گریه کرد. کریمخان مقدار پول به آن‌ها داد و گفت: «امروز که گذشت اما فردا می‌خواهم همان سیاه‌خان همیشگی باشی». این را گفت و زن و شوهر را تنها گذاشت. فردا کریمخان مجددا به بازار رفت و دید سیاه‌خان طوری آجر را به بالا پرت می‌کند که از سر معمار هم رد می‌شود. بعد رو به همراهان کرد و گفت: «ببینید عشق چه قدرتی دارد، آن‌که آجرها را پرت می‌کرد عشق بود نه سیاه‌خان.»
سجود
شخصی خانه‌ای به کرایه گرفته بود، چوب‌های سقفش بسیار صدا می‌کرد. به صاحب‌خانه برای تعمیر آن سخن به میان آورد. پاسخ داد که چوب‌های سقف ذکر خداوند می‌کنند. گفت: نیک است اما می‌ترسم این ذکر منجر به سجود شود.