سنگ‏ باران كعبه

عاطفه میرافضل

يزيد بن معاويه پس از شهادت اباعبدالله الحسين ^{علیه‌السلام} و يارانش در كربلا و اسيرکردن اهل‏بيت و بازماندگان آنان، خود را نزد مسلمانان، بي‏مقدار و بي‏اعتبار كرد. از سوي ديگر، افشاگري‏هاي خاندان عصمت و طهارت و طرفداران اهل‏بيت ^{علیهم‌‌السلام}، مردم را ضد حكومت يزيد وادار به قيام نمود. به همين جهت در سال 63 قمری شورش‏ها و جنبش‏هايى بر ضد يزيد در حجاز به وجود آمد. سرانجام اهالي مكه و مدينه اقدام به مخالفت‏هاي علني و درگيري مسلحانه با سپاهيان و عاملان يزيد کردند. در مكه، «عبدالله بن زبير» با پرداختن به عبادت و مخالفت با يزيدبن معاويه، مردم را گرد خود جمع كرد وبه تدريج قوت يافته بود و توانست شهر مكه را از دست عامل يزيد بيرون آورد و خود بر آن استيلا يابد. سپاهيان شام به مكه هجوم آورده و آن را در محاصره خويش قرار دادند و بر اهالي آن بسيار سخت گرفتند. آنان بر بلندي‏هاي اطراف مكه، منجنيق‏ها و سنگ‏اندازهاي بزرگي نصب كرده و به وسيله‏ آن‌ها شهر را سنگ‏باران كردند. «عبدالله بن زبير» و بسياري از مردم به مسجدالحرام پناه آورده تا از شدت سنگ‏باران دشمن در امان باشند، ولي «حصين بن نمير» دستور داد كه مسجدالحرام و كعبه را نيز نشانه گرفته و زير ضربات خويش قرار دهند. سپاهيان يزيد با اين اعمال ننگين خودكاري از پيش نبرده و متقابلا موجب تقويت «عبدالله بن زبير » و قيام او شدند. سرانجام يزيد در 14 ربيع‏الاول همان سال به هلاكت رسيد و نيروهاي شامي به شام بازگشتند و «عبدالله بن زبير»، زمام امور حجاز را به دست گرفت.