هیئت زورناها!
م. سرایی‌فر
قسمت سوم
خلاصه قسمت قبل:
در قسمت قبل خواندیم که احسان برای آنکه خودش را به پدر و مادر اثبات کند، از خانه فرار می‌کند و تصمیم دارد به هیئت زورناها بپیوندد، آن‌ها ماشین و مقداری پول از احسان می‌گیرند ولی او را با خود نمی‌برند و می‌گویند فعلا باید در سفره‌خانه‌ای بماند تا آب‌ها از آسیاب بیفتد...
و حالا ادامه ماجرا...
سلمان داشت زیر لب آواز زمزمه می‌کرد. روی یکی از نیمکت‌ها نشستم. احساس می‌کردم از میان شیشه‌ای دود گرفته نگاه می‌کنم که کسی با آستین لباسش وسط شیشه را به اندازه یک دایره کوچک تمیز کرده. صدای لخ لخ دمپایی‌های سلمان را شنیدم و سینی‌ای که روی نیمکت گذاشت. گفت: من اینجا کاسبی می‌کنم. اگه بخوای پیش من بمونی باید یه کار خاص بلد باشی. مثلا بتونی یه غذای خاص درست کنی یا حتی تردستی کنی برای مشتری‌ها یا چه می‌دونم ساز بزنی، تولد فانتزی بگیری، هرکاری. البته نه الان. بعد از محرم و صفر.
صدای سلمان برایم زیادی بلند بود. مغزم را سوراخ می‌کرد. صدای گذاشتن استکان داخل نعلبکی برایم مثل صدای افتادن تشت از آسمان بود.
ـ الان شانس آوردی که کارم کمه. یه روزهایی وقت سر خاروندن هم ندارم...
صداها توی سرم پیچید عین صدا تو لوله.
چانه‌ام را گرفت و صورتم را سمت خودش چرخاند: پسر حالت خوبه؟ بردار این ماست رو بخور. بگیر ببینم. دود زغال گرفته‌تت. پاشو بریم بیرون. پاشو. لعنت بر شیطون.
سفره‌خانه چند پله پایین‌تر از کف خیابان بود. در واقع یک قسمت از زیرزمین یک مجتمع کوچک تجاری بود که با مصالح آجرنما و چند قطعه تنه درخت خشکیده و حوض آب فیروزه‌ای و چند تکه زلم زیمبوی خاک گرفته و زنگ زده، تبدیلش کرده بودند به سفره‌خانه سنتی. مردم با چه چیز این وسایل کهنه و پوسیده حال می‌کردند. یک دریچه کوچک آن بالا مالاها، تنها راه ارتباطی زیرزمین با بیرون بود البته به جز راه باریکه پله‌هایی که یک نفر یک نفر باید ازش رد می‌شدند تا به در ورودی پایین پله‌ها برسند.
از پله‌ها بالا رفتیم. سلمان زیر بغلم را گرفته بود: پسر یه وقت شر نشی واسه من. الان که صاحاب نداری. یه طوریت بشه هزار تا صاحاب پیدا می‌کنی که پوست من بدبختو می‌کنن. بیا و خوبی کن. نفس عمیق بکش. هی همینطوری نفس بکش.
کمی که بیرون نشستیم حالم بهتر شد. سلمان برایم شیر گرفته بود و به زور به خوردم می‌داد. می‌گفت: ببین پسرجان، من نمی‌دونم دردت چیه که از خونه‌ات فرار کردی. منم اینجا دنبال دردسر نیستم. هیچ دینی هم به این پسره، ابی، ندارم. فقط چون یه بار گرای یکی از کارگرامو که دزدی کرده بود بهم داد و جلوی کلی ضرر رو گرفت، حرفشو زمین ننداختم. اگه همینطوری میومدی سراغم عمرا اگه می‌ذاشتم بمونی اینجا. از شکل و قیافه و رفتارت معلومه پدر و مادرداری. وگرنه با آستینت صورتتو خشک می‌کردی نه دستمال کاغذی.
به نظر آدم عاقلی بود. همین خشک و سرد بودنش با من هم نشان از احتیاط داشت. پدرم همیشه می‌گفت: احتیاط شرط عقله.
وقتی دید حالم بهتر شده گفت: پیازها رو بیرون از آشپزخونه باید پوست بگیری و بعدشم ماست خیار درست کنی. دستمال‌هایی که دیشب باهاشون نظافت کردی رم باید بشوری.
بلند شد از پله‌ها رفت پایین، پشت سرش برگشت گفت: فقط یه کم دست بجنبون. وقتمو تلف کردی. لعنت بر شیطون.
پیاده‌رو پر از بقایای نذری‌های شب گذشته بود. قبلا‌ها که با پدرم می‌رفتیم هیئت یکی از ده شب اول محرم شستن ظرف‌ها با من و پدرم و چند نفر دیگر بود. آنقدر ظرف می‌شستیم و می‌چیدیم کنار که دیگر جایی برای رد شدن خودمان نمی‌ماند.
دیشب که صدای دسته‌های زنجیرزنی آمد، ابی و بچه‌ها راهشان را کشیدند و رفتند. گفتند: ما خودمون هیئت داریم. الانم دیر شده باید زودتر بریم برسیم.
گفتند: اگه تابلو نبودی می‌بردیمت.
ـ من چه تابلویی‌ام. لباسم مشکی و ساده است.
ـ تابلویی دیگه. صحبت لباس نیست. خیلی پاستوریزه‌ای. کسی که میاد هیئت ما باید مشدی باشه. سوسول بازی نیست که.
ـ یعنی چه جوری باید باشم مگه؟ من باشگاه میرم.
نامردها به هم نگاه کردند و پوزخند زدند. اشی یواشکی کنار گوشم گفت: نترس. خودم حلش می‌کنم. تا منو داری غم نداری. یه کم پول مول آماده کن تا بعدازظهر بیام پیشت. به جون خودم راست میگم.
منظورش را از این حرف متوجه نشدم. سوسول بازی و پول چه ربطی به هم داشتند؟ مگر سر و وضع من چه‌اش بود. با سر و صورت اصلاح نکرده و نامرتب کاملا مناسب مجلس عزاداری بودم. خوشبختانه ساده‌ترین لباسم تنم بود. مادرم این اواخر به لباس‌هایی که می‌خریدم گیر می‌داد زیاد. با هر لباس مدل جدید و مارک داری مخالفت می‌کرد. نه تنگ می‌گذاشت بپوشم نه سندبادی، نه مدل درویشی. معلوم نبود فازش چیه؟ انتظار داشت من با 18 سال سن، لباس یک دیپلمات یا وزیر را بپوشم. پارسال که کلی هزینه کرده بودم برای موهایم تا با گل رس تیزتیز کنند و اصطلاحا مدل جوجه تیغی، مادرم متهمم کرد به توهین به مراسم عاشورا. پدرم فرستادم توی حمام اما وقتی دید حاضر نیستم مدل موهایم را بهم بزنم، دم در حمام کمین کرد و به محض اینکه از حمام درآمدم کاسه آب را روی سرم خالی کرد و با شانه به جان موهایم افتاد. دعوایی بین سه نفرمان راه افتاد که باعث شد هیچکدام‌مان آن شب نرویم عزاداری. ولی از همان روز تصمیم گرفتم راهم را از پدر و مادرم جدا کنم تا هرکسی طبق سلیقه خودش به اعتقاداتش بچسبد.
سر ظهر مشتری‌های سفره‌خانه زیاد نبود ولی چند ساعت نشستند و چای و قلیان سفارش دادند. سلمان سفارشم کرده بود چشم ازشان برندارم تا وقتی خودش بیاید. بیچاره به کسی اعتماد نداشت. خودش می‌گفت از کسانی زخم خورده که به فکرش هم نمی‌رسید. با مشتری‌ها خوش برخورد بود اما دورادورمراقب بود و به من هم می‌گفت: لبخند بزن ولی حواستو شش دانگ جمع کن.
سلمان رفت پشت پاراوان طرح شاه عباس گوشه سالن، کفش‌هایش را درآورد و ایستاد به نماز. مادرم در مورد نماز خیلی سفت و سخت بود. مرا توی مدرسه‌ای ثبت نام کرد که نماز جماعت از واجباتش بود. اوایل به اجبار ناظم و معاون پرورشی مرتب سر نمازها حاضر می‌شدم. ولی بعدها راهش را یاد گرفتم که چطور می‌شد از زیرش در رفت. همانجا با اشی آشنا شدم. ظهرها چند دقیقه مانده به اذان از دیوار پشت مدرسه می‌پریدیم توی کوچه پشتی و از آنجا می‌رفتیم توی کافی‌نت و تا شروع کلاس یک دست بازی دونفره می‌زدیم. کافی‌نت تاریک و امن بود و کسی کاری به کسی نداشت. قبل از شروع کلاس از همان دیوار پشتی دوباره می‌پریدیم توی حیاط. تا زمانی‌که دوربین حیاط پشتی را درست کنند (اشی دوربین آن قسمت را دستکاری کرده بود) نمازها را دو در می‌کردیم و جیم می‌شدیم. اما چند روز بعد دوربین درست شد و آقای ناظم مچ من و اشی را گرفت. پدرهایمان را خواستند. اشی عموی ناتنی‌اش را که تازه از زندان درآمده بود آورد مدرسه. او هم جلوی چشم مدیر و ناظم اشی را گرفت به باد مشت و لگد و کلی بد و بیراه بارش کرد. من هم درست دو روز بعد از نامه احضار پدر، مدرسه را بی‌خیال شدم بدون اینکه صدای نامه را درآورم.
بعدازظهر اشی آمد سراغم. انگار دنیا را بهم داده بودند. از دیروز که تنها مانده بودم حس زندانی‌ها را داشتم که از دنیای عاطفی و احساسی خود دور می‌افتند. تو این دو روز نه تنها باشگاه و کلاس زبان نرفته بودم، تبدیل به یک پادوی بی سر و پا شده بودم با ناخن‌هایی که زیرش رنگ زغال گرفته بود. اشی دور تا دور سرش را با نمره 4 زده بود و «یا حسین» روی سرش طراحی کرده بود. می‌گفت برای مراسم این چند روز آخر دهه محرم درست کرده سرش را. گفتم: من هم می‌خوام بیام مراسم امشب.
گفت: اینجا اوضاعت بد نیست‌ها. منم می‌خوام بیام. به جون خودم. گوشی تو که روشن نکردی؟هان؟ اگه روشن کنی و تحت کنترل باشی راحت جاتو پیدا می‌کنن‌ها!
و خندید. احساس کردم دارد مرا می‌پیچاند. خودش را به نشنیدن زده بود. گفت: هی بوی، پاشو یه چی بیار بخوریم.
گفتم: منم می‌خوام بیام امشب. نمی‌خوام اینجا بمونم. نکبت، دیشب نزدیک بود بمیرم. دود زغال مسمومم کرده بود.
پوزخند زد: مسخره بازی در نیار. فعلا نباید آفتابی شی. ممکنه دنبالت باشن. اون وقت مارم تو دردسر میندازی. کجا بیای. چه جایی بهتر از اینجا؟! به جون خودم راست میگم.
ـ اگه می‌خواستم زندونی بشم که همون می‌موندم خونه خودمون.
ـ خر نشو پسر. بذار آب‌ها از آسیاب بیفته. گیرم که برگردی خونه‌تون، فکر کردی گاو می‌کشند زیر پات؟ خود من الان اگه برگردم خونه روز اول با روی خوش تحویلم می‌گیرند فرداش دوباره همون جهنمی میشه که بود. این ننه باباهایی که ما داریم فقط طلبکارند. فقط می‌خوان سرمونو بندازیم پایین و ...
ـ نمی‌خوام بمونم اینجا. سه میلیون پول دادم به اون ابی غربتی به اضافه ماشین بابام. فکر کردید به خاطر چی این همه بدبختی کشیدم. منم جزو اکیپم. می‌خوام تو عزاداری باشم. چیه چرا اینطوری نگام می‌کنی. من باید بیام.
ـ خیله خب حالا. چرا صداتو می‌بری بالا؟! شوخی کردم بابا. جوش نیار. فقط یه مشکلی هست احسان جان.
از اینکه «احسان جان» صدام کرد راستش حس ناامنی و چه جوری بگویم حس خطر بهم دست داد. اشی معمولا آدم را با القاب و با ادب صدا نمی‌کرد. خیلی که می‌خواست خودش را صمیمی و مهربان و خیرخواه آدم نشان دهد، می‌گفت «هی بوی». هیچ چیز را جدی نمی‌گرفت. اصلا برای همین بود که بهش می‌گفتند «اشی بی‌رگ». همیشه مسخره می‌کرد همه چیز را. حتی آن موقع که ناظم مدرسه برده بودمان توی اتاق دفتر، اشی مارمولک زیر چشمی نگاهم می‌کرد و ریسه می‌رفت از خنده. ناظم به قدری کفری شد که یک کشیده محکم خواباند بیخ گوشش. ولی اشی از خنده سرخ شده بود. انگار کتک زدن را هم یک جورهایی مسخره می‌کرد و همه مدیر و ناظم و بقیه را. از اتاق دفتر که آمدیم بیرون دیدم مهر مدرسه را از روی میز مدیر بلند کرده است. این دیگر چه جور جانوری بود. بعدا همان مهر را به سرایدار مدرسه فروخت آن هم با مشخصات یک کلّاش فرضی که در یک موقعیت غیر قابل حدس وارد مدرسه و وارد اتاق مدیر شده و مُهر را برداشته است. بیچاره مدیر برای اینکه از مهر مدرسه سوءاستفاده نشود حاضر شد 5 میلیون پرداخت کند تا هر چه زودتر مهر را پس بگیرد. یعنی یک چنین آدمی‌است این اشی.
گفتم : چه مشکلی؟ من که سهم‌مو دادم.
اشی دستی به پشت سرش کشید و کله‌اش را یک وری گرفت طرفم: قشنگه نه؟
منظورش نقش «یا حسین» روی سرش بود. حیف آن اسم که روی کله این آدم طراحی شود. گفتم: حرفو عوض نکن. چه مشکلی؟
آرنج‌هایش را روی چهارسر رانش ستون کرد و به کف زمین چشم دوخت: راستش بچه‌ها میگن این دوستت چقدر سوسول و تر و تمیزه. نه یه بخیه‌ای، نه یه زخمی، نه خالکوبی‌ای، نه هیچی. می‌دونی می‌ترسن با اولین بازجویی همه‌شونو لو بدی. من بهشون گفتم که تو با معرفت‌تر ازین حرفایی و خلاصه خیلی طرفداری کردم ازت. به جون خودم .خود من مثل اونا فکر نمی‌کنم. چه ربطی داره. آدم هم می‌تونه قلدر باشه هم می‌تونه کتک نخورده باشه.
ـ خب حالا می‌گی چیکار کنم؟ برم بدم بخیه‌ام کنن؟ حرفا می‌زنی.
اشی یکهو پرید وسط حرفم و بشکن زد: آفرین. همینه. هی بوی، خوشم میاد عین آهنربا سریع حرفو می‌گیری.
ـ وایسا ببینم. یعنی برم بخیه‌ام بزنند؟ خل شدی؟
ادامه دارد