آه ای پدر

حسنی احمدی

فرزندان حبیبم کشته در دامان صحرا به خون آرمیده‌اند. ماتم همه کائنات را فرا گرفته است. نگاهی به زنان قبیله بنی‌سعد می‌کنم. با دیدن جنازه فرزند رسول خدا کشته و سر بریده ناله‌کنان به سمت قبیله خود باز می‌گردند. یکی از زنان خطاب به مردان قبیله می‌گوید: شما آرام در خانه‌های خود نشسته‌اید و بدن امام حسین و یارانش در بیابان افتاده است. او را مانند قربانی ذبح کرده‌اند. باد بر بدن‌های پاک‌شان خاک می‌بیزد و اگر برنخیزید و شرط محبت و موالات به جا نیاورید ما خود آن‌ها را دفن می‌کنیم.

مردی از میان جمع گفت: ترس ما از آن است که ابن زیاد و ابن سعد ما را غارت کرده و به قتل برساند. نگاه‌ها به سمت بزرگ قبیله می‌چرخد که بلند می‌گوید: دیده‌بان و نگهبان قرار می‌دهیم و آن‌گاه مشغول دفن می‌شویم.

قبیله بنی سعد به راه می‌افتند و به دشت کربلا می‌رسند. حیران و سرگردان به هر سو نگاه می‌کنند، باور نمی‌کنند که این اجساد بی‌سر خاندان رسول مهربان ما باشند. آن‌ها در میان اجساد می‌گشتند اما نمی‌توانستند هیچ‌‌کدام از اجساد را شناسایی کنند. اما بدن فرزند حبیبم به دلیل درخشش خاصش قابل تشخیص بود. اما شدت جراحت و زخم‌های بدن به اندازه‌ای بود که نمی‌توانستند بدن را حرکت دهند.

بزرگ قبیله رو به افراد خود کرد و گفت: کسی این اجساد را نمی‌شناسد، چون سر در بدن ندارند و اگر کسی بعدها بپرسد چه پاسخ خواهیم داد.

در همین هنگام دو سوار از دور نمایان شدند. سواران نزدیک شدند و از اسب به پایین آمد و همچون کسی که رکوع می‌کند خم می‌شود و خود را بر بدن پاره پاره حسین می‌افکند و آن را می‌بوید و می‌بوسد.

مرد به قدری می‌گرید که نقاب بر چهره‌اش خیس می‌شود. مرد رو به بنی اسد کرده و می‌گوید: چرا ایستاده‌اید. بزرگ قبیله می‌گوید: ما شهدا را نمی‌شناسیم. مرد آهی می‌کشد و اشک از چشمانش سرازیر می‌شود و می‌گوید:‌آه ای پدر کاش بودی و ما را در اسارت می‌دیدی. آن‌گاه رو به سوی مردان کرده و ادامه می‌دهد. من شما را راهنمایی می‌کنم و خود سوی پیکر بی‌سر حسین می‌رود. بنی‌سعد قصد کمک می‌کنند، مرد مهربانانه می‌گوید: من خودم به تنهایی او را دفن می‌کنم.

اجساد دفن شده‌اند. بزرگ قبیله به سوی مرد جوان می‌کند و می‌گوید: تو را قسم می‌دهم به بدنی که به تنهایی دفن کردی تو کیستی؟ مرد نگاهی سرشار از غم به بنی‌سعد می‌کند و می‌گوید: من امام شما علی‌بن‌الحسین هستم.