جهان سومی بودن؛ یعنی همین چشم و هم‌چشمی
مریم سیادت
یکی از ایرانی‌های مقیم هلند، چنین پیامی به دوستش در ایران داده،که خواندنش خالی از لطف نیست:
در هر سفری که به ایران دارم، وقتی گوشی‌‌های همراه، وسایل زندگی، تلویزیون‌ها، یخچال وسایل برقی و... را در زندگی عموم جامعه ایران می‌بینم، باور کنید این حس به من دست می‌دهد که به جای یک کشور به اصطلاح اروپایی، از یک روستا به ایران برگشته‌ام!
در ایران چه خبر است؟ باور کنید که در این سه سال و نیم زندگی در هلند، که هنوز که هنوز است در خانه یک هلندی، یخچال ساید بای ساید ندیده‌ام! نه در خانه رئیس دانشکده، نه مدیر گروه، نه استاد نه صاحبخانه، نه همسایه و نه جای دیگر. شاید باورش برای ما که داخل کشور هستیم بسیار سخت باشد!
وقتی اینجا در هلند می‌بینی که دختر و پسری که می‌خواهند زندگی اولیه شان را شروع کنند، اولا اینگونه نیست که تمام وسایل زندگی را آن هم از چند نوع داشته باشند بلکه تنها وسایل ضروری زندگی را ابتدای کار می‌خرند و بعد کم کم با گذشت زمان وسایلی دیگری را تهیه می‌کنند. جالب‌تر آنکه برخی لوازم ضروری زندگی را حتی به صورت دست دوم تهیه می‌کنند مثل ماشین لباسشویی. مهمانی و عروسی‌هایی هم که برگزار می‌شود بسیار ساده است. اینطور نیست که کمر پدر و مادر عروس و داماد برای شب عروسی بشکند. در هلند و برخی کشور‌های دیگر عروس و داماد ضمن دعوت نزدیک‌ترین اقوامشان، مراسم ازدواج را در کلیسا برگزار کرده و بعد در شهرداری ثبت می‌کنند و بعد هم به رستورانی رفته و تمام مراسم به همان شام رستوران ختم می‌شود. آن هم نه برای 250 یا 500 نفر مهمان بلکه نهایت 30 یا 40 نفر. حالا تصورش را بکنید که یک دختر و پسر در ایران بخواهند زندگی‌شان را با وسایل دست دوم شروع کنند! باور کنید این ریخت و پاشی که در زندگی‌های ایرانی مرسوم و معمول شده، در اروپا و به ویژه هلند اصلا مرسوم نیست بلکه عجیب و غیر منطقی است. شاید جهان سومی بود، یعنی همین چشم و هم‌چشمی‌های عجیب ما!