کوزه عسل

ملانصرالدین سندی داشت که باید قاضی شهر آن را تأیید می‌کرد اما از بخت بد او قاضی هیچ‌کاری را بدون رشوه انجام نمی‌داد. ملا هم آه در بساط نداشت که با قاضی شریک شود و کار تأیید سند را به انجام برساند این بود که کوزه‌ای برداشت و آن را پر از خاک کرد و روی آن عسل ریخت بعد کوزه عسل و سند را برداشت و نزد قاضی رفت. کوزه را پیشکش کرد و درخواستش را گفت. قاضی همین که درپوش کوزه را برداشت و عسل را دید بی‌فوت وقت سند را تأیید کرد و هر دو شاد و خندان از هم خداحافظی کردند. چند روز گذشت... قاضی به حیله ملانصرالدین پی برد. یکی از نزدیکان خود را به خانه ملا فرستاد و پیغام داد که در سند اشتباهی شده است. ملا به فرستاده قاضی جواب داد: از طرف من سلامی گرم به قاضی برسان و بگو اشتباه در سند نیست در کوزه عسل است.

امام یعنی این

روزی متوکل حضرت امام جوادعلیه‌السلام را احضار کرده بود و گویا ایشان سوار قاطر بودند و به دربار متوکل می‌رفتند.

جمعیت در بیرون در خیلی زیاد بود و غوغایی بود. وقتی که حضرت از دور پیدا شدند به موجب آن احترام و مهابتی که برای حضرت بود، مردم کوچه دادند و حضرت آمدند و در حال رد شدن از کوچه بودند. راوی می‌گوید: من نگاه کردم دیدم او خیلی با وقار است و همین‌طور سرش را پایین انداخته و می‌آید. برای دیگران باید با زور شلاق، راه باز کنند. ولی برای او مردم به احترام راه را باز می‌کنند. با خودم گفتم که آیا شیعه همین شخص را می‌گویند. امام است و دارای چنین مقاماتی است؟‌ چه فرق می‌کند. این هم بشری است مانند ما، فرقش با ما چیست؟ تا این را با خودم گفتم یک وقت امام رویش را به طرف من برگرداند و فرمود: «فقالو ابشرا منّا واحدا نتبعه انا اذا لفی ظلال و سعر» و گفتند: «آیا تنها بشری از خودمان را پیروی کنیم؟ در این صورت، ما واقعا در گمراهی و جنون خواهیم بود» (قمر، 24). بعد به دنبال آن یک مطلب دیگر در ذهنم پیدا شد. فورا فرمودند: «أ القی الذکر علیه من بیننا بل هو کذاب اشر؛ آیا از میان ما وحی بر او القا شده است؟ نه، بلکه او دروغ‌گویی گستاخ است» (قمر، 25). فهمیدم نه،‌ امام یعنی همین.

راز شاد زیستن

زنون حکیم، مردی را بر ساحل دریا اندوهگین دید که بر دنیا غم می‌خورد. حکیم او را گفت: «بر دنیا غم مخور، اگر در نهایت توانگری در کشتی بودی و کشتی‌ات در دریا شکسته بود و در حال غرق شدن بودی. آیا نهایت آرزوی تو این نبود که تجات یابی و همه ثروتت را از دست دهی؟» گفت: «بلی». پس او را گفت: «اگر بر دنیا فرمانروایی داشتی و همه افراد پیرامونت قصد کشتن تو را داشتند، آیا آرزوی تو نجات یافتن از دست آنان نبود؟ حتی به بهای از دست دادن هر چه که داری؟» گفت: «بلی» گفت: «اکنون گمان بر، تو همان توانگری و اینک همان پادشاه که ثروت و قدرتت را از دست داده‌ای ولی جانت را به سلامت حفظ کردی.»

بندگی

روزی حاکمی، کیسه پر از طلا به همراه غلامی نزد ابوذر غفاری فرستاد. حاکم به غلام گفت: «اگر وی این از تو بستاند، آزادی». غلام کیسه را به نزد ابوذر آورد و اصرار بسیار کرد، ولی او نپذیرفت. غلام گفت: «آن را بپذیر که آزادی من در آن است و ابوذر پاسخ داد: «بلی، ولی بندگی من در آن است».

چرا قرآن عربی است؟!

در بیمارستان شوروی سابق، (میرزا کوچک‌خان فعلی)، مریضی روی تخت بیمارستان مشغول خواندن قرآن کریم بود. دکتر که مسلمان نبود، آمد و به او گفت: «این‌ها که عربی است و تو هم عربی نمی‌فهمی. پس برای تو فایده‌ای ندارد». مریض گفت: «همان‌طور که شما نسخه به زبان انگلیسی می‌نویسی و ما نمی‌فهمیم، ولی چون به آن عمل می‌کنیم برای ما فایده دارد، قرآن کریم هم همین‌طور است» و آن دکتر هم جواب خود را گرفت و ساکت شد. (بعضی‌ها مریض هستند مثلا می‌گویند: چرا نماز را باید به زبان عربی خواند؟ تو چرا به دکتر نمی‌گویی چرا نسخه را به زبان انگلیسی می‌نویسی؟).

بهلول و هارون

بهلول روزی وارد دارالخلافه هارون شد و خلیفه را در مسند ندیده و مسند را خالی دید، پس به جای او رفت و نشست. حاجیان و دربانان او را از روی مسند کشیدند و زدند. بهلول بسیار فریاد می‌زد و هارون در حالی که مضطرب بود از اندرون بیرون آمد. بهلول هم‌چنان فریاد می‌زد تا این که هارون علت را سؤال نمود. مأمورین جریان را بیان نمودند. اما بهلول گفت: «گریه من برای توست، زیرا من یک ساعت روی این مسند نشستم تا این اندازه عقوبت دیدم تو که یک عمر این مسند را برخلاف حق اشغال نمودی خداوند متعال با تو چگونه رفتار کند؟»