به مناسبت ایام محرم

فرق خونین در لقای یار

ای خوشا بر فرق خونین در لقای یار رفتن

سر، جدا پیکر، جدا در محفل دل‌دار رفتن

پویه در راهی که بتوان بی‌غم پا ره سپردن

سینه بر موجی که بی‌باز و توان هموار رفتن

رخصت دیدار جستن لن ترانی ناشنودن

در رضای حق به طور عشق موسی‌وار رفتن

غوطه در خون جبین خوردن پی غسل شهادت

در نماز عشق دور از صحبت اغیار رفتن

گر رسد زهر غرامت از سبوی دوست خوردن

در رسد تیر ملامت تا به کوی یار رفتن

داغ هفتاد و دو خونین جامه را در دل نهفتن

در بیابان اسارت با تن تب‌دار رفتن

عاشقان را عشق فرمان می‌دهد منزل به منزل

گه به خاک تیره خفتن گه فراز دار رفتن

رهروان را دوست نیرو می‌دهد وادی به وادی

پای اگر نبود توان با سر در این مضمار رفتن

راه مردان و بهشتی سرتان را چون بپوید

هر که را در کوی روح‌الله بود دشوار رفتن

طفل عقل از من نشان کوی لیلی جست، گفتم:

کس نیابد راه بدین در، جز که مجنون سار رفتن

باز هفتاد و دو تن رفتند در شهر شهادت

در شگفتی غرق شد عالم ازین ستوار رفتن

در ورای کاروان بانگ رحیل آید حمیدا

زاد ره بسیار باید از پی بسیار رفتن

حمید سبزواری

دفتر دوم

دروازه عرش

خانه عشق است و منزلگاه عشاق حزين است

پايه آن برتر از دروازه عرشِ برين است

اين سرا، بار افكن مى‏خوردگان راه يار است

با پريشان حالى و مستى و بيهوشى قرين است

از جهان هستى و ملك جهان بينى برون است

با گروه نيستى جويان عاشق، همنشين است

مسكن سوداگرانِ روى يار گلعذار است

مركز دلدادگان آن نگارِ مه جبين است

پرده‌داران حرم فرمانروايان طريقند

بانى اين بارگه آواره از روى زمين است

عاكف اين كعبه وارسته ز مدح اين و آن است

خادم اين ميكده دور از ثناى آن و اين است

امام خمینی^ره

دفترسوم

به مناسبت روز بزرگداشت حافظ

محراب انتظار

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک

باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب ابرویت بنما تا سحرگهی

دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی

صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب

بیمار بازپرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار

بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت

خونم بریخت وز غم عشقم خلاص داد

منت پذیر غمزه خنجر گذارمت

می‌گریم و مرادم از این سیل اشکبار

تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل

در پای دم به دم گهر از دیده بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست

فی الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت

حافظ

دفتر چهارم

درد و درمان

چون درد ترا تا به ابد درمان نیست

گر شاد شوی به قطع جز نقصان نیست

هرگز ز طرب هیچ نخیزد بنشین

در اندوهی که هرگزش پایان نیست

عطار نیشابوری

***

جان و جانان

خوشا آنان که تن از جان ندانند

تن و جانی به جز جانان ندانند

بدردش خو گرند سالان و ماهان

بدرد خویشتن درمان ندانند

باباطاهر

***

قناعت

با داده قناعت کن و با داد بزی

در بند تکلف مشو، آزاد بزی

در به ز خودی نظر مکن، غصه مخور

در کم ز خودی نظر کن و شاد بزی

رودکی

دفتر پنجم

شمع جوانی

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را

نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را

کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم

به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را

به یاد یار دیرین کاروان گم کرده رامانم

که شب در خواب بیند همرهان کاروانی را

بهاری بود و ما را هم شبابی و شکر خوابی

چه غفلت داشتیم ای گل شبیخون جوانی را

چه بیداری تلخی بود از خواب خوش مستی

که در کامم به زهرآلود شهد شادمانی را

سخن با من نمی‌گویی الا ای همزبان دل

خدایا با که گویم شکوه بی همزبانی را

نسیم زلف جانان کو که چون برگ خزان دیده

به پای سرو خود دارم هوای جانفشانی را

به چشم آسمانی گردشی داری بلای جان

خدا را بر مگردان این بلای آسمانی را

نمیری شهریار از شعر شیرین روان گفتن

که از آب بقا جویند عمر جاودانی را

شهریار